Pius XII Encyklika „Ad Apostolorum Principis” (fragmenty)

37. Słyszeliśmy, że (…) niektórzy duchowni pochopnie ośmielili się otrzymać sakrę biskupią, pomimo publicznych i poważnych ostrzeżeń, które Stolica Apostolska dała zainteresowanym.
Ponieważ w związku z tym, że takie poważne przestępstwa przeciwko dyscyplinie i jedności Kościoła zostały popełnione, musimy w sumieniu ostrzec wszystkich, że jest to całkowicie sprzeczne z nauką i zasadami, na których spoczywa właściwy porządek społeczeństwa ustanowionego przez Boga Jezusa Chrystusa naszego Pana.

38 …pełna wolność nominacji biskupów jest Prawem Biskupa Rzymskiego. A jeśli, jak to czasem bywa, niektóre osoby lub grupy mogą brać udział w wyborze kandydata na biskupa, to jest to zgodne z prawem tylko wtedy, gdy Stolica Apostolska pozwoliła expressis verbis, w każdym poszczególnym przypadku, dla jasno określonych grup, przy jasno określonych okolicznościach.

“39 Z tego wynika, że biskupi, którzy nie zostali wymienieni ani potwierdzeni przez Stolicę Apostolską, ale którzy, przeciwnie, zostali wybrani i konsekrowani wbrew jej zleceniom, nie korzystają z żadnych uprawnień do nauczania lub jurysdykcji, gdyż jurysdykcja przechodzi do biskupów tylko przez Biskupa Rzymskiego (…)

40 …władza jurysdykcji, która jest przyznana bezpośrednio z prawa Bożego na Papieża, przychodzi do biskupów z mocy tego samego prawa, ale tylko przez następce Piotra, którego nie tylko wierni, ale także wszyscy biskupi są zobowiązani do stałego przestrzegania, zarówno czci posłuszeństwa i więzią jedności

41 Akty wymagające mocy święceń, które są wykonywane przez duchownych tego rodzaju, chodź są ważne o ile akt święceń był ważny, to jednak w poważnym stopniu są niedopuszczalne, jest to przestępstwo i świętokradztwo

43 Zdajemy sobie sprawę, że ci, którzy w ten sposób bagatelizują posłuszeństwo w celu uzasadnienia pełnienia tych niesprawiedliwie przyznanych funkcji, bronić będą swojej pozycji, przypominając o tym, iż taką praktykę stosowano w minionych wiekach. Jednak każdy z nas widzi, iż tak rozumując, wszystkie dyscypliny kościelne zostaną obalone, bo jeśli uznamy, iż przywrócenie tej dyscypliny jest zgodne z prawem, wtedy uzasadnione będzie przywrócenie dyscyplin, o których Kościół już dawno temu postanowił inaczej. W żadnym wypadku nie należy usprawiedliwiać takiego sposobu działania, który odwołuje się do innych przypadków. Tacy, którzy tak robią, bezspornie udowadniają, iż robią to celowo, aby uciec od dyscypliny, która obecnie panuje, a której powinni być posłuszni.

44 Mam na myśli dyscyplinę, która została ustanowiona nie tylko dla Chin (…) ale dla całego Kościoła. Dyscyplina ta, bierze swoje sankcje z tych, uniwersalnych i najwyższą mocą opieki, orzeczeń i regulacji, które Pan przyznaje dla następców urzędu Piotra Apostoła.

48 W konsekwencji, jeśli konsekracje tego rodzaju będą czynione, które są wbrew wszelkiemu dobru i prawu, i przez to przestępstwo jedność Kościoła jest zagrożona, ekskomunika zarezerwowana specialissimo modo Stolicy Apostolskiej będzie automatycznie zaciągnięta na konsekratora i każdego, kto otrzymał konsekrację nieodpowiednio nadaną.

Całość: http://www.vatican.va/holy_father/pius_xii/encyclicals/documents/hf_p-xii_enc_29061958_ad-apostolorum-principis_en.html

Reklamy

2 thoughts on “Pius XII Encyklika „Ad Apostolorum Principis” (fragmenty)

  1. Proszę sobie doczytać czego i kogo to dotyczy, do kogo Pius XII to pisał, a stoi w tytule jak byk do kogo; Encyklika papieża Piusa XII nt. komunizmu i Kościoła w Chinach.

    Bractwo nie jest żadnymKościołem równoległym! Sam abp Lefebvre wielokrotnie to powtarzał, nie tworzymy równoległego Kościoła. Konsekrując w roku 1988 czterech biskupów, abp Lefevre nie miał zamiaru tworzyć równoległego Kościoła, jak np. biskupi tzw. Chińskiego Kościoła Patriotycznego w roku 1949. Abp zwlekał z tym aktem aż do wieku 83 lat, nie mógł jednak znaleźć żadnego biskupa, który wyświęcałby jego seminarzystów, udzielał sakramentów i nauczał odwiecznej doktryny Kościoła. Jak sam powiedział, chodziło o „przetrwanie Tradycji”. Historia pokazała, że miał rację. Organizacyjnie niezależny „równoległy kościół” – jak juz wspomniałam, to utworzono w Chinach”, a Bractwo jest cząstką Kościoła katolickiego. Bractwo św. Piusa X nie utworzyło struktur poza Kościołem katolickim, kaplice Bractwa nie są parafiami. Mają charakter auxiliaire czyli pomocniczy. Kluczowym zagadnieniem jest tu kwestia jurysdykcji zwyczajnej. Dopóki Bractwo jej nie uzurpuje, de facto czy de iure – to nie ma mowy o Kościele równoległym. Kościół równoległy to kościół z antypapieżem i kontr-strukturami równoległymi a nie uzupełniającymi braki.

    Warto tu przypomnieć archiwalną już odpowiedź.
    (…)
    http://www.piusx.org.pl/zawsze_wierni/artykul/155

    http://news.fsspx.pl/2013/07/bp-tissier-de-mallerais-fsspx-nie-jestesmy-kosciolem-rownoleglym/

  2. List jest skierowany do Koscioła w Chinach, jednak Pius XII ustanowioną dyscyplinę rozciaga na cały Kościół:
    „Mam na myśli dyscyplinę, która została ustanowiona nie tylko dla Chin (…) ale dla całego Kościoła. Dyscyplina ta, bierze swoje sankcje z tych, uniwersalnych i najwyższą mocą opieki, orzeczeń i regulacji, które Pan przyznaje dla następców urzędu Piotra Apostoła.”

    Bractwo nie jest Kościołem Katolickim ponieważ nie posiada jurysdykcji:
    https://katolikintegralny.wordpress.com/2014/03/03/jurysdykcja-czyli-kolejny-najwiekszy-blad-lefebrystow-i-sedewakantystow/

    Bractwo nie posiada również sukcesji apostolskiej:
    https://katolikintegralny.wordpress.com/2014/02/22/kosciol-chrystusowy-jest-apostolski-ks-sieniatycki-apologetyka-czyli-dogmatyka-fundamentalna-krakow-1932/

    Bractwo zaciagnęło na siebie ekskomunikę ponieważ jest nieposłuszne nieomylnie stanowionej dyscyplinie papieża Piusa XII:
    https://katolikintegralny.wordpress.com/2014/02/27/epikeja-czyli-glowny-blad-lefebrystow-i-sedewakantystow/
    x. Tylka – Dogmatyka katolicka. Część ogólna, Tarnów 1900, s. 309-310.
    „ZAKRES NIEOMYLNOŚCI obejmuje PRZEPISY KARNOŚCI kościelnej. Przez „karność” czyli „DYSCYPLINĘ” rozumiemy to wszystko, co Kościół ustanowił odnośnie do czci Boga należnej i do życia chrześcijańskiego. (…) Mówiąc tu o nieomylności, nie chcemy powiedzieć, że każdy z tych przepisów musi być uważany za coś doskonałego i niezmiennego i że każdy będzie dla wszystkich ludów i czasów pożyteczny i niezbędny; twierdzimy tylko, iż Kościołem PRZY TAKICH POSTANOWIENIACH KIERUJE DUCH ŚWIĘTY, który nie dopuści, żeby Kościół postanowił coś przeciwnego wierze i dobrym obyczajom.”

    Bractwo świadczy schizmatyckie sakramenty za którymi nie płynie łaska sakramentalna:
    Sobór Trydencki, Sesja XXIII (15/07/1563) Nauka o sakramencie kapłaństwa
    DENZINGER – Enchiridion symbolorum definitionum, Fryburg 1911, s. 485 (967).
    Kan. 7. Jeśli ktoś twierdzi, (…) że ci, którzy nie zostali PRAWNIE wyświęceni i POSŁANI przez władzę kościelną i KANONICZNĄ, lecz skądinąd przybywają, są uprawnionymi szafarzami słowa i sakramentów – niech będzie WYKLĘTY.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s