Na poniedziałek po niedzieli Pięćdziesiątnicy – Bp. L. Abelly, Nowy rok Jezusowy Rozmyslania, Warszawa 1895

Bez tytułu„Syn człowieczy będzie wydań poganom i będzie naigrawan i ubiczowan i uplwan.“ (Św. Łuk. roz. 18).

I. Jezus Chrystus często mówił uczniom swoim o swojej Męce i śmierci, aby im okazać, że ustawicznie o tem myślał, że tem był ciągle zajęty, nawet w najświetniejszym dniu swego życia, wśród radości i chwały swego przemienienia: abyś się nauczył z Jego przykładu, że powinieneś mieć zawsze w pamięci tę tajemnicę, często o niej rozmyślać, a szczególniej w czasie, w którym świat oddaje się uciechom i zbytkom i ciebie pociąga, abyś w jego zabawach brał udział; w tych okolicznościach okażesz, czy prawdziwie miłujesz Jezusa Chrystusa, pamiętając o Nim i rozmyślając o tem, co chciał wycierpieć dla miłości twojej.

II. Rozważ, że Jezus Chrystus mówi uczniom swoim o swojej Męce, nietylko w ogóle, ale im przedstawia szczegółowo, co ma cierpieć na ciele, na duszy, na sławie i w cem życiu swojem, od Żydów i pogan; aby ci pokazać, że nie dosyć jest rozmyślać ogólnie tę tajemnicę, ale chcąc osiągnąć z niej pożytek, trzeba, abyś się szczegółowo zastanowił nad jej okolicznościami, aby lepiej poznać wielką miłość Jezusa Chrystusa, który przewidział i dobrowolnie przyjął każdą boleść i każde cierpienie w szczególności, aby doskonalej zadość uczynić Bogu, Ojcu swemu, za grzechy całego świata i w szczególności za twoje i aby ci wyjednał obfitsze odkupienie.

Uznaj, jak wielką wdzięczność winien jesteś Synowi Bożemu, za tak wielką miłość, jaką ci okazał, według słów Apostoła świętego: „Pamiętaj o Tym, który tyle dla ciebie wycierpiał i okazuj Mu za to wdzięczność, na jaką tylko zdobyć się możesz.

III. Głównym dowodem wdzięczności, jakiego wymaga od ludzi ten Boski Zbawca, jest ten, aby pamiętali o cierpieniach i śmierci, które poniósł dla ich zbawienia; w tym celu ustanowił Ofiarę Mszy świętej, aby im przypominała ofiarę Krzyżową; aby chrześcijanie, widząc Go ofiarującego się codziennie na ołtarzu przez ręce Kapłana, jako ofiara miłości, przypominali sobie również codziennie ten nadmiar miłości, który uczynił z Niego dobrowolną ofiarę, na ołtarzu krzyża, za ich zbawienie.

1. Przedstaw sobie, że ten Boski Zbawca mówi do ciebie te same słowa, które przedtem włożył w usta Proroka: „Pamiętaj, duszo chrześcijańska, o mojem opuszczeniu, o moich cierpieniach i trwodze, o żółci, której gorycz kosztowałem, aby cię od śmierci wybawić, zapewnić ci życie i wesele wieczne.“

2. Odpowiedz to, co tenże Prorok odpowiada: „Tak jest, Zbawco mój, będę o tem pamiętał i tak głęboko wryję w duszy mojej pamięć Męki Twojej i cierpień, żebym się cały nią przejął, aby to uczucie odjęło mej duszy wszelkie upodobanie rozkoszy i uciech tego świata.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s