Środa Popielcowa – Vercruyss Brunon SI, Przewodnik prawdziwej pobożnosci, Lwów 1886

Szereg rozmyślań o męce Chrystusa Pana.

Usposobienie konieczne w czasie św. Postu Wielkiego.

I. Prel. Wyobraź sobie, że widzisz Adam w tej chwili, gdy skazany na karę usłyszał to słowa upokarzające: Proch jesteś i w proch się obrócisz (Genez. III).

II. Prel. Proś Boga, aby cię raczył przejąć uczuciami, którymi Kościół pragnie w dniu dzisiejszym natchnąć dzieci swoje.

I. PUNKT. Pierwsze w tym dniu konieczne usposobienie: Pokora.

Rozważanie. Pomnij, człowiecze, ze proch jesteś i w proch się obrócisz. Któż to wymówił te twarde słowa, które się rozlegają dzisiaj po całym świecie katolickim? Sam Bóg, będzie temu lat blisko sześć tysięcy. Do kogo? Do Adama, naszego pierwszego rodzica, zaraz po tem gdy jako karę za grzech jego ogłosił był przeciwko niemu i całemu jego potomstwu wyrok śmierci: Iżeś… jadł z drzewa, z któregom ci był kazał, abyś nie jadł; przeklęta będzie ziemia w dziele twojem, — powiedział Pan, — w pocie oblicza twego będziesz pożywał chleba, aż się wrócisz do ziemi, z którejś wzięty; boś jest proch i w proch się obrócisz (Genez. III). Dlaczegóż dodał Bóg te ostatnie słowa, które w niczem nie obostrzają kary wymierzonej? Dlatego zapewne, aby poniżyć pychę Adama i przejąć serce jego uczuciami głębokiej pokory, która jest pierwszym warunkiem wszelkiej pokuty zbawiennej. I zaraz też widzimy że Adam, który już był zaczął się wymawiać, nie mówi więcej ani słowa; lecz przyjmuje nałożoną pokutę i trwa w niej przeszło 900 lat, pełen pokory, skruchy i rezygnacyi! Bóg przyjął tę pokutę Adama — ona zbawiła naszego pierwszego rodzica przez zasługi obiecanego Odkupiciela.

Zastosowanie. I my zgrzeszyliśmy w Adamie, grzeszyliśmy także i sami, wielceśmy występni, potrzebujemy więc bardzo czynić pokutę i błagać o przebaczenie. Bóg gotów je udzielić, ale, jak widzieliśmy, żąda przede wszystkiem, by winny upokorzył się, miał poczucie swej własnej niegodności. Pierwsze więc usposobienie, które w sobie wzbudzić powinniśmy i zachowywać w czasie Postu Wielkiego, tego czasu ogólnej, powszechnej pokuty: to głęboka pokora, ugruntowana na poznaniu własnej nicości i grzechów naszych. Ona to głównie nadaje uczynkom naszym pokutni czym wartość zasługi.

Uczucia. Proś o łaskę poznania samego siebie, abyś z widoku twej nędzy moralnej zaczerpnął głębokiej pokory, któraby w tych dniach pokuty każdego dnia coraz bardziej jeszcze wzrastała.

Postanowienie. Jeśli możesz, przyjmij dzisiaj na tę intencyą komunią i wysłuchaj mszy św.

*

II. PUNKT. Drugie konieczne usposobienie: Skrucha.

Rozważanie. Pomnij, człowiecze, że proch jesteś i w proch się obrócisz. Któżto powtarza w dniu dzisiejszym co roku te same słowa, które Bóg wyrzekł w raju ziemskim? To matka nasza, Kościół święty, przez usta sług swoich. I do kogoż je zwraca? Do każdego z nas, do wszystkich wiernych, którzy dziś przychodzą do domu bożego. Kiedy? W tej chwili, gdy posypuje nam czoła popiołem, tym symbolem śmierci i pokuty. To tak, jak gdyby mówiła: o! człowieku, ktokolwiek jesteś, przypomnij sobie, że z powodu grzechu twego pierwszego rodzica, musisz umrzeć i stać się podobnym temu prochowi; przypomnij sobie, że jeżeli, utraciwszy łaskę na chrzcie św. otrzymaną, nie będziesz czynił pokuty za grzechy swoje, to powstaniesz z prochu grobowego tylko na to, ażeby przejść z ciałem i duszą do miejsca wiecznej kary i potępienia.

Zastosowanie. Kościół tylko dla tego przemawia do nas tak ostro i przerażająco, ażeby już od pierwszego dnia Postu Wielkiego natchnąć nas uczuciami świętego i gorzkiego żalu. Żal czyli skrucha serca, oto drugie konieczne usposobienie dla każdego, ktokolwiek pragnie dopiąć jednego z najgłówniejszych celów Postu Wielkiego: odpokutowania za grzechy. Jeżeli nasze uczynki pokutnicze i umartwienia połączymy z uczuciami serca prawdziwie skruszonego i upokorzonego, Bóg je przyjmie łaskawie. On nam przebaczy, wypowiedział to bowiem przez usta królewskiego proroka: Serca skruszonego i uniżonego, Boże, nie wzgardzisz (Psalm 50). Lecz, jeżeli nie jesteśmy tak usposobieni, czyż nie powinniśmy się obawiać, by te wszystkie ćwiczenia postne, choćby i nąjprzykrzejsze, nie przyniosły bardzo małego pożytku ?

Uczucia. Proś nieustannie Boga słowami proroka królewskiego, aby raczył złożyć w twą duszę uczucia serca skruszonego i uniżonego, by karmił cię chlebem płaczu, a napawał łzami (Psalm 76).

Postanowienie. Odmawiać będę każdego dnia w czasie Postu Wielkiego psalm: Miserere, Zmiłuj się, nademną, Boże, z taką o ile być może, pokorą i skruchą, jak pokutujący król Dawid. Podczas posypywania głowy popiołem, będę przejęty tymi samymi uczuciami.

Rozmowa duszy ze św. Dawidem, królem. Błagaj go, aby ci wyjednał ducha żalu i pokuty. Jeżeli czas pozwoli, odmów natchniony temi uczuciami psalm: Miserere. Zmiłuj się nademną, Boże, według wielkiego miłosierdzia Twego.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s