Na poniedziałek po pierwszej niedzieli Wielkiego Postu – Vercruyss Brunon SI, Przewodnik prawdziwej pobożnosci, Lwów 1886

O potrzebie i sposobie czynienia pokuty, przedewszystkiem w czasie Postu Wielkiego.

I. Prel. Wyobraź sobie, że słyszysz Jezusa mówiącego te słowa: Jeśli pokutować nie będziecie, wszyscy zginiecie. (Łuk. XIII, 5).

II. Prel. Proś o ducha pokuty, jako też o wielką skruchę i pokorę.

I. PUNKT.

Czynić pokutę nakazuje nam Bóg.

Rozważanie. Rozkaz którym Bóg nawołuje do pokuty, jest stanowczy, powszechny, zawierający groźbę. Bóg nie mówi: Jeśli pokutować nie będziecie, zginiecie może, prawdopodobnie, ale po prostu: zginiecie wszyscy. I dlaczegóż zginiemy? Bo grzeszni jesteśmy, a po utracie białej  szaty niewinności na chrzcie św. otrzymanej, pozostaje nam otwarta tylko jedna droga do nieba: droga pokuty. Dlaczegóż jeszcze? Bo ciało powstaje przeciwko duchowi i przywodzi nas bezustannie do grzechu; dla tego też mówi Paweł św.: „Jeśli podług ciału żyć będziecie, pomrzecie; ale jeśli duchem sprawy ciała umartwicie, żyć będziecie.” (Rzym. VIII, 13).

Zastosowanie. Jesteśmy tedy obowiązani czyni pokutę i to pokutę, jak mówi sobór trydencki, odpowiednią liczbie i ciężkości grzechów naszych. Jesteśmy do tego obowiązani wszyscy zawsze, lecz osobliwie w św. czasie Postu Wielkiego; a wszyscy bez różnicy wieku i sił możemy czynić pokutę w ten lub inny sposób. Pierwsi pustelnicy, owi najwięksi pokutnicy, zakładali pokutę głównie na poście, nocnym czuwaniu, i umartwieniu ciała. W trzech punktach dzisiejszej medytacji zobaczymy w jaki sposób my także ćwiczyć się możemy w tych trzech rodzajach pokuty. Najpierw tedy, co się tyczy postu, jeżeli go nie możesz całkiem ściśle i dokładnie zachowywać, to go zachowuj choć w części. Przecież możesz odjąć sobie coś ze zwykłego pożywienia i ograniczy się, o ile roztropność zezwala, na to, co ściśle konieczne; możesz umartwiać pociąg i upodobanie w jedzeniu i piciu, odmawiając sobie zwyczajnie wszelkich przysmaków i tych pokarmów, które więcej podniebienie łechcą, jak ku posileniu służą. — Rozważ wobec Boga co możesz i co chcesz uczynić w czasie tych dni pokuty i bądź wierny w wykonaniu uczynionych postanowień.

Uczucia. Upokorz się na myśl, że twój post, w porównaniu z postem twego Boskiego Zbawcy, będzie czymś bardzo małym i nieznacznym!

Postanowienie. Jeśli masz dyspensę od postu, to nie sprzeniewierzaj się przynajmniej twoim postanowieniom, które uczyniłeś celem zastąpienia surowego postu jakiem innym umartwieniem: bądź głuchy w tym względzie na wszelkie wymówki.

II. PUNKT.

Czynić pokutę nakazuje nam nasze powołanie.

Rozważanie. W moc wyraźnego wezwania, a raczej rozkazu Chrystusa Pana, który do wszystkich stosował te słowa: Bądźcież wy tedy doskonali juko i Ojciec wasz niebieski doskonałym jest, jesteśmy wszyscy obowiązani dążyć do doskonałości walcząc nieustannie z naszymi przyrodzonymi skłonnościami, gwałt sobie samym zadając, powściągając się od wielu rzeczy. Otóż to wszystko wymaga widocznie ducha poświęcenia i umartwienia czyli nieustannej pokuty.

Zastosowanie. Pustelnicy łączyli z postem czuwanie i ciężkie prace t. j. mało sypiali i ciężkie ręczne roboty podejmowali. Jeżeli nie masz obowiązku i nie możesz, jak wówczas oni i jak wiciu zakonników dziś jeszcze przerywać snu, by w świątyni czuwać lub psalmy śpiewać, to naucz się przynajmniej sen przerywać natychmiast, gdy nadejdzie oznaczona do wstawania godzina, choćby ci to nie wiem jak przykrem było: naucz się przynajmniej czuwać podczas modlitwy porannej i wieczornej, podczas medytacji i wszystkich innych ćwiczeń duchownych, nie dając się nigdy zwyciężyć senności lab oschłości duchowej; — walka ta będzie często bardzo uciążliwą.

Uczucia. Ofiaruj siebie Panu, jako ofiarę żywą na ołtarzu Jego miłości, nieustannie zabijaną umartwieniem.

Postanowienie. Będę zawsze wstawał o oznaczonej godzinie, bardzo chętnie i ochoczo. Z wielką żarliwością będę zwalczał moją ospałość i pobudzał się gorącymi westchnieniami do wielkoduszności w służbie bożej.

II. PUNKT.

Czynić pokutę nakazuje nam nasz własny interes.

Rozważanie. Jest to artykuł wiary, iż wszystko, co nie jest tu na ziemi zgładzone pokutą, musi być jak najsurowiej odpokutowane w ogniu czyścowym. Stąd słowa św. Augustyna: Musisz albo czynić pokutę, albo być palonym. Wybieraj! Czyż mógłbyś się wahać jeszcze? Zaprawdę musiałbyś być bardzo ślepym i nieprzyjacielem samego siebie, tym bardziej, iż masz tak wiele środków do czynienia zbawiennej pokuty do odpokutowania za grzechy swoje.

Zastosowanie. W istocie, czyż nie mógłbyś, prócz wyżej wskazanych sposobów, także nieustannym umartwieniem twych zmysłów i ciała, naśladować choć w części cielesne umartwienia pierwszych pustelników?… Klęczeć lub siedzieć bez wygodnego oparcia podczas całej Mszy św. lub modlitwy, a przynajmniej podczas jakiej ich części; na ulicy lub w miejscach publicznych strzec oczu swoich od wszelkiej próżnej ciekawości: przestrzegać bardzo ściśle i wiernie porządku dnia, któryś sobie ułożył; to znaczy czynić pokutę trwałą i surową — to znaczy ćwiczyć się nieustannie w zaparciu samego siebie.

Rozmowa duszy z Jezusem Chrystusem, tym wielkim wzorem pokuty, stosownie do uczuć i postanowień wszystkich trzech punktów dzisiejszego rozmyślania.

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s