Antypapież Bergoglio wspiera… sedewakantyzm

Czytelnicy strony „Katolik integralny” wiedzą, iż ruchy kapłańskie lefebrystów oraz sedewakantystów mogą istnieć tylko i wyłączenie dlatego, ponieważ nie przestrzegają przepisów Prawa Kanonicznego Kościoła (1917) oraz nieomylnie stanowionych orzeczeń dyscyplinarnych i karnych Stolicy Apostolskiej. Pisaliśmy o tym w tekstach o bezprawnych konsekracjach biskupich oraz o epikei.

Lefebryści oraz sedewakantyści, działając „dla dobra zbawienia dusz” (podobnie Ariusz, Luter, Kalwin i wszyscy inni heretycy) łamią nieomylnie ustanowione przez Kościół prawa dyscypliny i karności.

Niespodziewanie okazuje się, że lefebryści a szczególnie sedewakantyści, znaleźli nowego sprzymierzeńca w swojej heretyckiej interpretacji. Jest nim obecny okupant Rzymu antypapież Franciszek.

Podczas niedawnej homilii Bergoglio stwierdził, iż „miłość i sprawiedliwość są ważniejsze niż przywiązanie do prawa”. Bergoglio ubolewał, iż „istnieją tacy chrześcijanie, którzy są tak przywiązani do prawa, iż zaniedbują pojęcia miłości i sprawiedliwości”.

„Osoby o zamkniętych umysłach, osoby które są tak przywiązane do prawa, do jego litery, które przez to zamykają drzwi prowadzące do nadziei, miłości i zbawienia.” – kontynuował Bergoglio.

Jak widać w posoborowej sekcie znajdzie się również miejsce dla sedewakantystów.

Przy tej okazji przypominamy naukę Kościoła Katolickiego.

Pius IX Encyklika „Quartus Supra”

(…) neo-schizmatycy powiedzą, że to nie była sprawa doktryny ale dyscypliny, więc wobec tych, którzy jej się sprzeciwiają nadal można używać nazwy katolików i przywilejów, jakie posiadają katolicy. … Nie mamy wątpliwości że dobrze wiecie, jak marne i bezwartościowe jest to uchylanie się od dyscypliny. … (ci, którzy tak czynią) są schizmatykami, nawet jeśli nie zostali skazani za to przez władzę Apostolską. Co więcej, jak nasz poprzednik Pius VI ostrzegał w liście apostolskim potępiającym cywilną konstytucję kleru we Francji, dyscyplina jest często ściśle związana z nauką i ma duży wpływ na zachowanie jej czystości. W rzeczywistości, w wielu przypadkach, święty sobór bez wahania wyłączał od Kościoła poprzez klątwę tych, którzy naruszali dyscyplinę.

Pius IX, Encyklika z 1864 r. Quanta cura

Nie możemy pominąć milczeniem zuchwałości tych, którzy, nie znosząc zdrowej nauki, utrzymują, że co do orzeczeń Stolicy Apostolskiej i jej wyroków, mających za przedmiot wyraźne dobro ogólne Kościoła, jego prawa i karność, skoro nie dotyczą dogmatów wiary i obyczajów, można bez grzechu i bez szkody dla wyznania katolickiego odmówić im posłuszeństwa i poddania. Nie ma zaś nikogo, kto by jasno nie widział i całkowicie nie rozumiał jak bardzo to sprzeciwia się katolickiemu dogmatowi o pełnej władzy przyznanej Biskupowi Rzymskiemu od samego Boga Jezusa Chrystusa – władzy pasterskiej oraz władzy rządzenia i kierowania Kościołem.

x. Tylka – Dogmatyka katolicka. Część ogólna, Tarnów 1900, s. 309-310.

Zakres nieomylności obejmuje przepisy karności kościelnej. Przez „karność” czyli „dyscyplinę” rozumiemy to wszystko, co Kościół ustanowił odnośnie do czci Boga należnej i do życia chrześcijańskiego. (…) Mówiąc tu o nieomylności, nie chcemy powiedzieć, że każdy z tych przepisów musi być uważany za coś doskonałego i niezmiennego i że każdy będzie dla wszystkich ludów i czasów pożyteczny i niezbędny; twierdzimy tylko, iż Kościołem przy takich postanowieniach kieruje Duch Święty, który nie dopuści, żeby Kościół postanowił coś przeciwnego wierze i dobrym obyczajom.

Papież Pius VI potępia zdanie synodu w Pistoi, który twierdził, że „przepisy karności kościelnej mogą być niepożyteczne, zbyt uciążliwe, niebezpieczne, szkodliwe, (…)”.

Szymon Klucznik

http://en.radiovaticana.va/news/2014/10/31/pope_love_and_justice_count_more_than_attachment_to_laws/1109859

Reklamy

One thought on “Antypapież Bergoglio wspiera… sedewakantyzm

  1. Sedewakantyści bezczelnie manipulują zasadą ‚salus animarum’. Najważniejszym zadaniem Kościoła jest przechowanie NIESKAŻONEGO DEPOZYTU WIARY:
    ‚Sam cel Kościoła nie pozwala wątpić o jego nieomylności. Celem tym jest ZACHOWANIE RELIGII BEZ SKAZY i zbawienie dusz, według słów św. Pawła (Efez. 4, 13): „abyśmy się wszyscy zeszli w jedność wiary i poznania Syna Bożego”. Cel ten zaś nie mógł by być osiągnięty, gdyby Kościół mógł błądzić.’
    x. Tylka – Dogmatyka katolicka. Część ogólna, Tarnów 1900, s. 299.

    W antykodeksie z 1983 r. zasada ‚salus animarum’ jest wyrażona wprost w ostatnim anykanonie.
    Kolejny raz potwierdza się, że sedewakantyści mają swe źródło w lucyferiańskim posoborowiui jego zafałszowaniu Świętej Wiary Katolickiej…

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s