Chrystus nie założył Stolicy Apostolskiej

Sedewakantyści nauczają, iż w chwili obecnej, a dokładnie od 1958 roku, mamy okres pustego tronu — sede vacante. Zgodnie z tą nauką prymat jurysdykcji trwa w sposób ciągły w Stolicy Apostolskiej, nawet gdy jest pusta, poprzez ustanowienie prawa prymatu przez Jezusa. Innymi słowy, skoro Chrystus ustanowił prawo o prymacie św. Piotra, to sam fakt ustanowienia tego prawa oznacza, iż prymat ten istnieje ustawicznie w Kościele, nawet w okresie gdy nie ma papieża (przedłużający się okres sede vacante).

Rozumowanie takie ma swoje źródło w założeniu, iż prymat władzy Stolicy Apostolskiej istnieje w sposób bezwzględny. Takie założenie jest niestety błędne.

Sede vacante

Częstym argumentem, który przytaczają sedewakantyści na rzecz samego sedewakantyzmu jest to, iż w okresie pomiędzy śmiercią jednego papieża a wyborem kolejnego tron jest pusty, co przecież nie znaczy, iż Kościół w tym czasie jest zniszczony, a prymat jurysdykcji zanikł. Zgadza się, jednak powodem dla którego w czasie wakansu prymat wciąż w Kościele trwa jest możliwość dokonania prawnego wyboru następcy, i jeszcze nigdy w historii Kościoła nie zdarzyło się, aby papież umarł i nie istniała możliwość dokonania prawnego wyboru kolejnego papieża.

Warunek trwania prymatu św. Piotra

Chrystus powierzył prymat pełnej władzy jurysdykcyjnej św. Piotrowi. Prymat ten, z ustanowienia Chrystusa, przechodzi na prawowitych następców św. Piotra. Tak długo istnieje Stolica Apostolska jak długo istnieją następcy św. Piotra w prymacie, czyli, zgodnie z obietnicą Chrystusa, będzie istnieć zawsze, aż do skończenia świata.

Ciągłość prymatu Stolicy Apostolskiej istnieje zatem tak długo, jak długo kolejni papieże następują na Stolicę. Następowanie na Stolicę kolejnych papieży jest zaś możliwe tylko wtedy, gdy istnieje możliwość dokonania prawnego wyboru papieża — bowiem warunkiem ważności wyboru papieża oraz otrzymania prymatu jurysdykcji jest to, aby wybór ten był zgodny z prawem. (1)

Zatem, prymat jurysdykcji w czasie wakansu trwa o tyle, o ile w sposób prawny można dokonać wyboru kolejnego następcy św. Piotra. A ponieważ dogmatem wiary określonym przez Sobór Watykański (2) jest, iż prymat św. Piotra trwa w Kościele ustawicznie w sposób nieprzerwany (zawsze), dlatego też nie może być takiej sytuacji, w której nie istnieje możliwość dokonania prawnego wyboru kolejnego papieża. Jest to warunek który musi być spełniony.

Tego właśnie dotyczy obietnica Chrystusa, iż bramy piekielne nie przemogą opoki i Kościoła zbudowanego na tej opoce — Chrystus nie dopuści do takiej sytuacji, w której następca św. Piotra nie będzie mógł być wybrany zgodnie z obowiązującym prawem.

Legalny wybór papieża

Biskup Karol Józef Fischer naucza kto i w jaki sposób wybiera Papieża (3):

„Kto ma wybierać Papieża i Biskupów i kapłanów i w jaki sposób, stanowienie o tym, ponieważ tu zależeć musi wiele od stosunków, w jakich się Kościół i świat może kiedykolwiek znajdować, zostawił Pan Jezus Hierarchii, tj. starszyźnie kościelnej, a najwyższą w tej sprawie władzę nadał każdoczesnemu Papieżowi, jako następcy św. Piotra, Głowie Kościoła. To jest całkiem pewne, bo Pan Jezus do św. Piotra rzekł: Cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebiesiech (Mt. 16, 19), i rzekł także: Paś baranki Moje, paś owce Moje (Jan 21, 15-17). Paś, to znaczy, nie tylko nauczaj, lecz także sprawuj rządy (bo pasterz rządzi owczarnią, a owce słuchają głosu jego), wydawaj rozporządzenia zmierzające do tego, by Kościół wiódł ludzi do nieba.

Każdy więc Papież ma prawo za życia swego rozporządzić, w jaki sposób po jego śmierci nowy Papież ma być wybrany, i nikt nie ma prawa to rozporządzenie zmienić, jeno znów którykolwiek z następnych Papieży.”.

Gdyby, jak głoszą sedewakantyści, ostatnim papieżem Kościoła katolickiego był Pius XII, to tym samym nie istnieje obecnie możliwość dokonania prawnego wyboru kolejnego papieża, ponieważ wybór taki musiałby się dokonać w oparciu o przepisy Konstytucji VACANTIS APOSTOLICAE SEDIS (4) papieża Piusa XII — co jest dzisiaj niemożliwe, bowiem spełnienie warunków tej Konstytucji w obecnych okolicznościach jest po prostu niewykonalne.

Jeśli nie ma możliwości dokonania prawnego wyboru papieża, to oznacza, iż prymat jurysdykcji Stolicy Apostolskiej wygasł, bramy piekła przemogły a Kościół został zniszczony.

Dlatego jedyną katolicką możliwością jest istnienie linii sukcesji apostolskiej o której nie wiemy, co jest zgodne z nauką Ojców i Doktorów Kościoła oraz licznymi proroctwami i objawieniami.

Módlmy się więc za papieża, który żyje na wygnaniu nieznany światu.

Szymon Klucznik

Przypisy:

(1) Ks. Dr Ignacy Grabowski, Prawo Kanoniczne Według Nowego Kodeksu (1917), str. 162.

„Władza rządów, jaką zwierzchnicy Kościoła posiadają, nazywa się jurysdykcją. Jest to władza prawodawcza, sądownicza i karna. Jurysdykcję otrzymują rządcy kościołów mocą osobnego posłannictwa swoich zwierzchników a papież przez prawnie dokonany wybór. Celem jej jest kierownictwo wiernych w porządku nadprzyrodzonym za pomocą praw i rozkazów (c. 109).”

(2) Sobór Watykański – Sesja IV, Konstytucja Dogmatyczna PASTOR AETERNUS

„To zaś, co książę pasterzy i wielki pasterz owiec, Jezus Chrystus Pan, ustanowił w osobie św. Piotra dla zbawienia wiecznego i trwałego dobra Kościoła, musi ustawicznie trwać w kościele, który z Jego woli założony na skale nieprzerwanie będzie stał mocno aż do końca wieków.”

(3) ODCZYTY z okazji rocznicy wyboru i koronacji Jego Świątobliwości Piusa XI Papieża, miane w Przemyślu dla Sodalicji Mariańskiej Mężczyzn w r. 1923; http://www.ultramontes.pl/fischer_wybor_papieza_1.htm

(4) VACANTIS APOSTOLICAE SEDIS http://www.vatican.va/holy_father/pius_xii/apost_constitutions/documents/hf_p-xii_apc_19451208_vacantis-apostolicae-sedis_lt.html

Reklamy

One thought on “Chrystus nie założył Stolicy Apostolskiej

  1. Warto dodać:
    „4. Mimo łączności prymatu z biskupstwem rzymskiem, papież może przemieszkiwać poza Rzymem także i dłuższy czas. Tak długo bowiem ktoś jest prymasem jak długo jest biskupem rzymskim. Biskup rzymski nie przestaje być nim dlatego, że poza Rzymem rezyduje. Dlatego w czasie niewoli Awiniońskiej przez 70 lat trwającej, papieże nie przestali być biskupami rzymskimi i prymasami całego Kościoła.

    Gdyby Rzym uległ zniszczeniu i Kościół rzymski odpadł od Kościoła katolickiego to i wtedy wybrany biskup z tytułem Kościoła rzymskiego byłby prymasem całego Kościoła.
    Lepiej atoli przyjąć, że Kościół rzymski nigdy nie ulegnie całkowitemu zniszczeniu i zawsze pozostaną wierni tego Kościoła z biskupem swoim, klóry teraz samem będzie prymasem całego Kościoła.”
    x. Sieniatycki – Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Kraków 1932, s. 256.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s