Sprawowanie oraz przystępowanie do sakramentów zgodnie doktryną katolicką oraz Prawem Kanonicznym

Od momentu powstania strony Katolik integralny głosimy, iż katolicy wierni nauczaniu Kościoła nie mają dzisiaj możliwości przystępowania do ważnych i godnych sakramentów, a te sakramenty, które dzisiaj są sprawowane przez lefebrystów oraz sedewakantystów, pomimo tego, iż są ważne, to jednak są sprawowane wbrew nieomylnie ustanowionej dyscyplinie Kościoła, a tym samym są niegodne — nie są źródłem łaski sakramentalnej.

Czy zatem katolicy integralnie zachowujący wiarę Kościoła są dziś definitywnie pozbawieni sakramentów?

Nie. Nie są.

Święcenia kapłańskie sedewakantystów oraz lefebrystów są ważne.

Konsekracje i święcenia lefebrystów oraz sedewakantystów są ważne, również sakramenty sprawowane przez kapłanów i biskupów tych wspólnot są ważne.

Niestety są one równocześnie niegodne.

Godność sakramentów.

Papież Pius XII w encyklice „Mystici Corporis Christi” naucza, iż aby sakrament był godny, tj. aby przez osobę szafarza sakramentu działał Duch Święty, aby sprawowane sakramenty były źródłem łaski, aby kapłan działał w osobie Jezusa Chrystusa – in persona Christi — kapłan musi posiadać jurysdykcję.

Pius XII, Mystici Corporis Christi

„Albowiem mocą władzy tzw. jurysdykcyjnej, z jaką Boski Odkupiciel posłał Apostołów w świat, jako Sam posłany był przez Ojca, on sam za pośrednictwem Kościoła chrzci, naucza, rządzi, rozwiązuje, związuje, składa ofiarę. Tym to powyższym wpływem całkiem wewnętrznym i wzniosłym, (…) Chrystus sam ożywia Kościół Boskim swym życiem, przenika całe Ciało jego Boską swą mocą, a poszczególne członki karmi i utrzymuje wedle miejsca, jakie w ciele zajmują, w podobny sposób, jak szczep winny zrośniętym z sobą latoroślom daje życie i urodzajność”.

Billot, De Ecclesiae Sacramentis 1:179

„Jeśli chodzi o prawowitość […], wszelka władza udzielania sakramentów bierze swój początek z misji udzielonej apostołom. (…) Nikt prawowicie nie zarządza własnością innej osoby, chyba, że robi to na podstawie rozkazu tamtej osoby. Otóż, sakramenty są własnością Chrystusa. Tylko ci zatem, którzy posiadają misję od Chrystusa – to znaczy, ci, do których odnosi się misja apostolska – zarządzają nimi prawowicie”.

Ks. Sieniatycki, Zarys dogmatyki katolickiej, Tom IV, Krakow 1931

„By ktoś legalnie działał w imieniu drugiego, musi od niego otrzymać delegację do tego bezpośrednio albo pośrednio t. j. od tego samego, w którego imieniu działa, albo pośrednio od tych, którzy sami mieli tę delegację od niego i mieli jej innym udzielić. Nikt więc w Kościele bożym nie może w imieniu Boga działać, tylko ten, który od Boga misję po temu otrzyma albo bezpośrednio albo pośrednio przez tych, którzy przedtem tę misję otrzymali i mieli jej innym udzielić. Tym bardziej potrzeba od Boga misji w Kościele, że nauczanie, uświęcanie, rządzenie w Kościele to czynności nadprzyrodzone, których przeto bez interwencji bożej sprawować nie można”.

Zwyczajne Magisterium naucza, iż Chrystus udziela jurysdykcji bezpośrednio tylko papieżowi, inni biskupi otrzymują jurysdykcję pośrednio – przez kanoniczną misję od papieża.

Ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Kraków 1932

„Chrystus powierzył prymat jurysdykcji w swym Kościele Piotrowi i jego następcom, biskupom rzymskim, przeto w Kościele Chrystusowym nikt nie może mieć prawa nauczania, uświęcania i rządzenia, kto od biskupa rzymskiego bezpośrednio czy pośrednio nie otrzymał misji po temu. Dlatego Kościoły, których założyciele i przełożeni takiej misji nie mają, nie posiadają cechy apostolskości, nie są Kościołami Chrystusa, lecz są heretyckimi lub schizmatyckimi”. (Kościół Chrystusowy jest Apostolski).

Widzimy zatem, iż ważnie wyświęceni kapłani, którzy nie posiadają jurysdykcji od Papieża, nie mogą szafować ważnych i równocześnie godnych sakramentów.

Sposoby nabycia jurysdykcji.

Ze względu na tytuł, z którego jurysdykcja pochodzi, dzielimy ją na zwyczajną, ordinaria i delegowaną, delegata.

1. jurysdykcję zwyczajną (ordynaria)

Jurysdykcja zwyczajna złączoną jest z urzędem mocą prawa, dlatego ten kto obejmuje urząd, staje się tym samem jej podmiotem.

Jurysdykcja zwyczajna może być:

a. Własna (propria) — jeśli ktoś spełnia ją z urzędu i we własnym imieniu,

b. Zastępcza (vicaria) — gdy ktoś wykonuje ją wprawdzie mocą swego urzędu, lecz w zastępstwie innego.

Władza zastępcza płynie z mocy samego prawa, dlatego wikariusz stanowi pod względem prawnym poniekąd jedną osobę z tym, kogo zastępuje. Władza zastępcza może być dana tylko do spełniania czynności kapłańskich lub duszpasterstwa (vicarii in divinis), albo do spełniania rządów (vicarii in jurisdictione) np. wikariusz parafialny i wikariusz kapitulny.

2. jurysdykcję delegowaną (delegata).

Komu przysługuje władza zwyczajna, właściwa bądź zastępcza, może ją delegować w całości lub częściowo, o ile prawodawca wyraźnie tego nie zabrania, np. ani proboszcz ani penitencjariusz nie mogą delegować władzy do spowiadania.

Delegacja ma miejsce gdy:

a. władza jurysdykcyjna osobnym aktem zwierzchnika zostanie komuś zlecona. Nie jest ona związana z urzędem, lecz z oznaczoną osobą, której deleguje się jurysdykcję.

Ecclesia supplet

b. przysługuje komuś z mocy delegacji samego prawa, nie jest jednak z prawa połączona z urzędem, np. władza udzielania rozgrzeszenia w niebezpieczeństwie śmierci. Uzupełnienie przez Kosciół jurysdykcji z mocy samego prawa ma nazwę „Ecclesia supplet” – Kościół uzupełnia.

O tym sposobie nabycia jurysdykcji pisze Ks. Pałka.

Uzupełnienie jurysdykcji w Prawie kanonicznem, Lublin 1936

„Jurysdykcję można nabyć również na mocy delegacji samego prawa. Ma to miejsce w ściśle określonych wypadkach przy zaistnieniu pewnych okoliczności. W ten sposób na przykład Kościół udziela jurysdykcji kapłanowi do rozgrzeszenia penitenta w niebezpieczeństwie śmierci. (…)

Czyni to Kościół jedynie dla dobra powszechnego i w warunkach z góry ściśle określonych. Akt w tych okolicznościach wykonany jest ważny, gdyż w chwili wykonania aktu prawo powszechne udziela ministrowi potrzebnej jurysdykcji.

Takie właśnie udzielenie władzy jurysdykcji przez samo prawo w chwili wykonywania aktu, i tylko dla tego aktu, a mające na cela dobro powszechne, znane jest wśród kanonistów pod mianem uzupełnienia jurysdykcyjnej kościelnej.

Jurysdykcja uzupełniona (…) winna być zaliczona do jurysdykcji delegowanej, gdyż uważać ją należy za jurysdykcję delegowaną z samego prawa w sposób nadzwyczajny. Ten właśnie nadzwyczajny sposób jej nadania wyróżnia ją od jurysdykcji delegowanej w zwykłych warunkach i jest przyczyną nadania jej specjalnej nazwy, mianowicie jurysdykcji uzupełnionej”.

Ecclesia supplet jest więc uzupełnieniem przez Kościół jurysdykcji z mocy delegacji samego prawa, w oparciu o konkretne przepisy Prawa kanonicznego, w ściśle określonych przez Kodeks Prawa Kanonicznego okolicznościach.

Kapłani sedewakantyści oraz lefebryści znajdują się pod cenzurami.

W świetle Prawa Kanonicznego (1917) konsekracje biskupie, dokonane przez biskupa Lefebvre’a (dla Bractwa św. Piusa X) oraz biskupa Thuca (dla sedewakantyzmu) są nielegalne oraz obciążone karami kościelnymi.

Szczegółowo jest to omówione w tekście:

Kapłani tradycji pod cenzurami – jeszcze raz o epikei.

Uzupełnienie jurysdykcji dla kapłanów pod cenzurami

1917 Code of canon law commentary, By the Rev. P. Chas. Augustine O.S.B., D.D. (tłumaczenie własne)

Kanon 2261 zabrania osobom ekskomunikowanym sprawowania sakramentów i sakramentaliów oraz kapłanom odprawiania Mszy św. (…) Istnieją jednak wyjątki podane w tym kanonie, a tym samym kary i irregularis nie mają wpływu na szafowanie sakramentów w ramach tych wyjątków.

Wyjątkami są:

Pod warunkiem, że minister nie jest vitandus [wyklęty z imienia i nazwiska] lub pod potępiającym wyrokiem lub deklaratywnym, wierni mogą, dla każdej ważnej przyczyny, poprosić go o sprawowanie sakramentów i sakramentaliów. Ma to głównie zastosowanie, jeśli żaden inny minister nie jest dostępny, w takim przypadku ekskomunikowany minister, który został poproszony, może sprawować sakramenty i sakramentalia bez pytania o powód, dla którego penitent chce je przyjąć. Każdy powód może być przywołany, taki, który sprzyja nabożeństwu, lub aby walczyć z pokusami, lub z powodu wygody, na przykład, gdy ktoś nie chce wzywać innego ministra.

(drugi przypadek opisuje osoby vitandus lub pod potępiającym wyrokiem lub deklaratywnym – nas nie dotyczy).

Kanon 2264

Akty jurysdykcji forum zewnętrznego i wewnętrznego są wymienione w kan. 2264 w sposób następujący:

Simply excommunicated persons [mowa tu o osobach tolerati] mogą dokonywać aktów jurysdykcyjnych w sposób ważny (ale niegodziwie); ich czyny są nie tylko ważne, ale nawet zgodne z prawem, jeśli wierni poproszą takie ekskomunikowane osoby o ich wykonanie, zgodnie z kanonem 2261, § 2.

(drugi przypadek opisuje osoby vitandus lub pod potępiającym wyrokiem lub deklaratywnym – nas nie dotyczy).

Kanon 2284

W tym kanonie wyjątki określone w kanonie 2261 zostają poszerzone o suspensy.

Jeśli została nałożona suspensa, która zabrania sprawowania sakramentów oraz sakramentaliów, jak ma to miejsce w przypadku suspensy ab officio i a divinis, suspendowany duchowny może legalnie sprawować sakramenty tylko w przypadku uzasadnionego wniosku wiernych, i nie jest on zobowiązany pytać o przyczynę takiej prośby. Ta łaska jednak zakłada, że nie ma skazującego lub deklaratywnego wyroku na niego. Po takim wyroku wierni nie mogą zgodnie z prawem żądać od niego sakramentów i sakramentaliów… wyjątkiem jest niebezpieczeństwo śmierci.

W przypadku suspensy ab officio, a iurisdictione, a definite et certo ministerio (audiendi confessiones) czynności jurysdykcyjne są nieważne, jeżeli suspensa zabrania je spełniać in foro externo lub interno, skoro wydano wyrok potępiający lub orzekający, albo gdy przełożony wyraźnie oświadczy, że odwołuje daną jurysdykcję. Ale jeśli wyrok lub wyraźna deklaracja nie miała miejsca wtedy akty jurysdykcji są ważne, ale nielegalne. Ba! są one zgodne z prawem jeśli minister został słusznie poproszony o nie przez wiernych.

Moral Theology By John A. Mchugh, O.P. And Charles J. Callan, O.P. (tłumaczenie własne)

„Ponieważ Kościół jest depozytariuszem Sakramentów, to nie może być zgodnie z prawem wykonane lub sprawowanie ich przez tych, którzy są pod cenzurą, lub którzy nie otrzymali posłannictwa (license). Ekskomunikowany i irregularis grzeszy ciężko, jeśli sprawuje sakramenty, chyba że został o sakramenty poproszony przez wiernych”.

Jak widzimy ważnie wyświęcony kapłan, lefebrysta oraz sedewakantysta, może dzisiaj otrzymać jurysdykcję z mocy delegacji samego prawa w oparciu o wyżej przytoczone kanony: 2261, 2264, 2284.

Sakramenty od schizmatyków i heretyków.

Moral Theology By John A. Mchugh, O.P. And Charles J. Callan, O.P.

„(…if the minister is a heretic or schismatic, only extreme need suffices, and the danger of scandal and perversion must be avoided.)”

Gousset kardynal, Teologia moralna, Tom III, Warszawa 1858, s. 30-31

„Czy każdy ksiądz bez różnicy, może Sakramenta sprawować?

W potrzebie zwłoki niecierpiącej, w niedostatku księdza któryby godnie mógł Sakrament spełnić, można zażądać Sakramentu pierwszej konieczności od każdego księdza, czy jest pasterzem parafii lub nie, chociażby zostawał pod zarzutem klątwy lub podejrzeniu jakiejś niecnoty, chociażby był heretykiem, odszczepieńcem jawnym. Ale ostrzegamy raz jeszcze, że to nastąpić tylko może, w razie koniecznej potrzeby, a nawet i w te ostateczności nie należy uciekać się do takiego księdza, jeżeliby stąd miało wyniknąć jakie niebezpieczeństwo zgorszenia, albo jeżeliby, żądając jego duchownej potrzeby, budziła się słuszna obawa że przez to sprzyja się, lub nadaje wziętość herezji lub odszczepieństwu.

Baczą na takie powody, wypada w takim razie poprzestać na wzbudzeniu w sobie doskonałej skruchy, i położyć całą ufność w miłosierdziu Boga, który nigdy nie opuszcza „wiernie mu służących”.

O cenzurach kościelnych, Ks. Opieliński s. 214

„Ponieważ heretycy i schizmatycy nie są vitandi, lecz tolerati, niektórzy uczeni, o których wspomina Benedykt XIV de Synod, dioec. L. VI. c. 5. n. 2 wnioskowali, że katolicy bez popełnienia grzechu mogą przyjmować od nich Sakramenty, pod następującymi jednak warunkami:

najprzód, jeżeli zachodzi ostateczna potrzeba i niemożliwość przyjęcia Sakramentu od innego kapłana;

po drugie, jeżeli heretyccy i schizmatyccy ministrowie ważnie są święceni i Sakramenty św. administrują podług rytuału katolickiego bez dodatku rytuału potępionego;

po trzecie, jeżeli taka komunikacja in divinis nie mieści w sobie uznania błędnej nauki;

po czwarte, jeżeli taka komunikacja nie powoduje żadnego zgorszenia.

Zdanie to odrzuca Benedykt XIV 1. c., motywując, że ono ma wielu przeciwników i, jakkolwiek teoretycznie uzasadnione, w praktyce jednak przyjęte być nie może; warunki bowiem przytoczone, pod którymi dozwolona jest komunikacja katolików in rebus sacris z heretykami i schizmatykami, wszystkie razem w każdym pojedynczym przypadku zachodzić powinny, co się rzadko kiedy zdarzyć może, i dla tego prawie niemożliwą jest rzeczą, ażeby od grzechu ciężkiego wolni byli ci katolicy, którzy z heretykami i schizmatykami in sacris komunikują.

W tej myśli oświadczyła się św. Kongregacja de Propaganda Fide w instrukcji do misjonarzy Orientu przeznaczonej z r. 1729 i św. Kongregacja Officii d. 10 maja r. 1753; dlatego na końcu mówi ten sam Papież: „vix unquam accidere potest, ut in praxi sit innoxia catholicorum cum haereticis communicatio in divinis.”

Z powyższego widzimy, iż do ekskomunikowanego/suspendowanego kapłana wierni mogą zwrócić się po sakramenty tylko w przypadku braku dostępu do innych kapłanów (co akurat dzisiaj jest powszechne), oraz, o ile minister jest katolikiem, członkiem Kościoła katolickiego, i nie trwa w herezji ani schizmie — nie należy do sekty heretyckiej lub schizmatyckiej.

Jeśli zaś jest heretykiem lub schizmatykiem, tylko wtedy wierni mogą zwrócić się z prośbą o sakramenty, gdy zachodzi ostateczna, ekstremalna potrzeba (np. niebezpieczeństwo śmierci).

Kapłani lefebryści oraz sedewakantyści są heretykami.

Kapłani lefebryści oraz sedewakantyści, tak długo jak trwają w swoich herezjach nie powinni w żadnym wypadku być proszeni o posługę sakramentalną, bowiem taka prośba niesie ze sobą niebezpieczeństwo, iż kapłan oraz wierni owych wspólnot utwierdzą się w swoich błędach przeciwnych prawdzie katolickiej. Taka prośba byłaby wykroczeniem przeciw miłości bliźniego — byłaby grzechem ciężkim. Prośba skierowana do kapłanów pozostających w heretyckich wspólnotach byłaby uznaniem ich błędnej nauki oraz mogłaby utwierdzić kapłana w błędnym przekonaniu — dlatego jest absolutnie niedopuszczalna.

Gdyby tylko ważnie wyświęceni kapłani, lefebryści i sedewakantyści, odrzucili błędy przeciwne nauce Kościoła, mogliby szafować ważne i godne sakramenty — w oparciu o kanony 2261, 2264, 2284 Kościół uzupełniałby jurysdykcję nielegalnie wyświęconym kapłanom (ecclesia supplet) z mocy delegacji samego prawa.

Szymon Klucznik

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s