Kapłani tradycji pod cenzurami

Tekst ten traktuje o kapłanach (Bractwa św. Piusa X oraz sedewakantystach) wyświęconych w katolickim rycie przez ważnie wyświęconych biskupów.

Kapłani Bractwa św. Piusa X oraz sedewakantyści znajdują się pod cenzurami kościelnymi.

Co to jest cenzura?

O cenzurach kościelnych, Ks. Opieliński 

Cenzura jest to kara duchowa, poprawcza, która ochrzczonemu i upornemu winowajcy wzbrania ko­rzystać z wszystkich albo tylko niektórych dóbr duchowych.

O cenzurach kościelnych, Ks. Slosarz

Cenzura jest to kara kościelna, duchowna, prywatywna, poprawcza. Cenzura jest karą duchowną, poprawczą, którą władza kościelna pozbawia człowieka ochrzczonego, winnego i upornego niektórych dóbr duchownych.

Dlaczego kapłani ww. wspólnot znajdują się pod cenzurą?

1. Z powodu nielegalnych konsekracji biskupich dokonanych przez biskupa Lefebvre’a (dla Bractwa św. Piusa X) oraz biskupa Thuca (dla sedewakantyzmu) oraz nielegalnych święceń kapłańskich, dokonany przez tych ekskomunikowanych i suspensowanych biskupów.

Konsekracje oraz święcenia dokonane zostały bez mandatu Stolicy Apostolskiej, wbrew dyscyplinie Kościoła.

Kodeks Prawa Kanonicznego 1917, Ks. Grabowski.

Jeżeli papież udzielił komuś jednego ze święceń, nie wolno nikomu udzielać następnych święceń bez zgody Stolicy Apostoł, (c. 952). Święcenie biskupie, zwane konsekracją, zastrzeżone jest papieżowi i bez jego mandatu nie wolno nikogo konsekrować; papież zwykł do niego delegować (c. 950, 953).

Biskup, jeśli udzieli konsekracji biskupiej bez pozwolenia papieskiego wpada w suspensę (c. 955, 974, 994, 2370, 2373).

Ponadto, zgodnie z dekretem Świętego Oficjum z dnia 9 kwietnia 1951 roku (AAS XLIII, 1951, p. 217 f.) biskupi, którzy wyświęcili innych biskupów, a także wyświęceni biskupi, oprócz sankcji wymienionych w kanonach 2370 oraz 2373, 1 i 3 (suspensa) dodatkowo ipso facto zaciągają ekskomunikę zastrzeżoną specialissimo modo Stolicy Apostolskiej.

Ekskomunikowani oraz suspendowani biskupi używali władzy otrzymanych nielegalnie święceń, wbrew dyscyplinie Kościoła, stali się irregularis.

Podsumowując.

Konsekracje biskupie lefebrystów oraz sedewakantystów są nieposłuszeństwem wobec:

  • Kodeks Prawa Kanonicznego (c. 2370, 2373) – prawo karne (dyscyplina).
  • Dekret Świętego Oficjum z dnia 9 kwietnia 1951 roku (AAS XLIII, 1951, p. 217 f.).
  • Encyklika Piusa XII “Ad Apostolorum Principis”.
  • Konstytucja Piusa XII „Vacante Apostolica Sede” (dla sedewakantystów)

Konsekrujący oraz konsekrowani biskupi znaleźli się pod cenzurami: suspensą, ekskomuniką oraz stali się irregularis.

2. Ponieważ nielegalnie konsekrowani biskupi wyświęcili kapłanów, ci kapłani również znajdują się pod cenzurami.

Grabowski – Prawo Kanoniczne według nowego kodeksu, Lwów 1927

„Suspensę a divinis, zastrzeżoną Stolicy Apost., ściąga na siebie ten, kto przyjmuje święcenia od wyklętego (c. 950), od ukaranego suspensą lub interdyktem po wydanym wyroku, lub też od notorycznego apostaty, heretyka, schizmatyka; kto zaś w dobrej wierze przyjął od jednego z nich święcenia, ten nie może spełniać żadnych czynności związanych z tym święceniem, dopóki nie otrzyma dyspensy od Stolicy Apost.

Kto przyjmuje święcenia od tego, który jest w suspensie ipso facto wpada w suspensę a divinis zastrzeżoną Stolicy Apostolskiej (c. 2372); ten kto zaś w dobrej wierze przyjął od jednego z nich święcenia, ten nie może spełniać żadnych czynności związanych z tym święceniem, dopóki nie otrzyma dyspensy od Stolicy Apostolskiej…”

Suspendowani kapłani używali władzy otrzymanych nielegalnie święceń, wbrew dyscyplinie Kościoła, stali się także irregularis.

Podsumowując.

Święcenia lefebrystów oraz sedewakantystów są nieposłuszeństwem wobec:

  • Kodeks Prawa Kanonicznego (c. 2372, 985, 7) – prawo karne (dyscyplina).

Zgodnie z Prawem Kanonicznym wyświęceni nielegalnie kapłani znajdują się pod suspensą a divinis, oraz stali się irregularis.

Kapłani tradycji znajdują się pod cenzurami latae sententiae

Każda z cenzur jest albo latae sententiae albo ferendae sententiae.

Ferendae sententiae

Jest wtedy, gdy grzesznik dopiero po udzielonym kanonicznym napomnieniu za pomocą wyroku kompetentnego sędziego ma w nią popaść; prawo zatem, które taką cenzurę przepisuje, przypomina tylko sędziemu i upoważnia go, aby występek karał cenzurą.

Latae sententiae

Wtedy ma walor, gdy grzesznik z woli przełożonego ma popaść w cen­zurę tym samem, że przeciw przepisom wykroczył bez ka­nonicznego napomnienia, bez dochodzenia występku, bez wyroku sądowego.

Wypadki te naznacza ustawa taką lub podobną klauzulą: eo ipso, ipso iure, ipso facto… itd.

Mniemanie Gersona i innych, jakoby cenzura latae sententiae nie następowała ipso facto tuż po przestąpieniu prawa, lecz dopiero po wyroku sądowym, — bo nikt niby nie jest zobowiązany sam na siebie wymierzać kary — zostało odrzucone przez Piusa VI w Bulli Auctorem fidei z d. 28 sierpnia 1794:

Łacina. “47. Item, quae tradit, necessarium esse iuxta leges naturales et divinas, ut sive ad excommunicationem sive ad suspensionem praecedere debeat examen personale, atque adeo sententias dictas ipso facto non aliam vim habere, nisi seriae comminationis sine ullo actuali effectu: falsa, temeraria, perniciosa, ecclesiae potestati iniuriosa, erronea.”

Angielski. “47. Likewise, the proposition which teaches that it is necessary, according to the natural and divine laws, for either excommunication or for suspension, that a personal examination should precede, and that, there-fore, sentences called „ipso facto” have no other force than that of a serious threat without any actual effect, false, rash, pernicious, injurious to the power of the Church, erroneous.”

W takich razach nie potrzeba wyroku sądowego: wyrok sądowy jest tylko wtenczas potrzebny, jeżeli chodzi o zewnętrzną karę, która się dokonuje w pozytywny sposób przez nałożenie jakiego sztrofu, jak więzienia, grzywna. Cenzura zaś jest karą duchową, dotyczącą się w pierwszej mierze duszy człowieka, działa negatywnie przez pozbawienie pewnych praw i dóbr kościoła i dlatego dokonuje się sama przez się, bez pośrednictwa sędziego, albo jak mówi Inocenty III: executionem secum trahit; ten zaś, co ją na siebie ściąga, zachowuje się biernie.

W myśl prawa kanonicznego o cenzurach a iure latae sententiae, prawo samo, grożące cenzurą, dostatecznie promulgowane, ustawicznym jest dla wszystkich napomnieniem. W takim razie nie potrzeba żadnego osobistego napomnienia. Bo kto z świadomością i wolą prawo przekracza, nie mniej Kościołowi wypowiada posłuszeństwo i jego przykazaniami gardzi, jak ten, co nie zważa na otrzymane napomnienie.

Do popadnięcia w cenzurę latae sententiae nie potrzeba żadnej formalności, ani napomnienia, ani cytacyi, ani dowodu winy: w takie cenzury popada się ipso facto i wystarcza, aby winowajca wiedział, że na występek, ja­kiego się dopuścił, nałożona jest cenzura.

Szymon Klucznik

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s