Zwierzchnicy Kościoła rzymsko-katolickiego: papież i biskupi, są prawowitymi następcami Apostołów.

Apologetyka podręczna. Obrona wiary katolickiej z odpowiedziami na zarzuty. Ks. St. Bartynowski T.J., Kraków 1918 rok, s. 478-487.

Kościół katolicki jest apostolski to znaczy: jego zwierzchnicy: papież i biskupi są prawowitymi następcami apostołów.

Papież.

Św. Piotr, jako człowiek, nie mógł żyć wiecznie, ale władza jego, jako głowy widomej, całego Kościoła według słów Chrystusa (Mat. 16, 18) miała trwać aż do końca świata. Otóż, podobnie jak władza monarsza utrzymuje się przez prawowite następstwo, to zn., każdy prawny następca monarchy, dziedzicząc po nim władzę, wchodzi tym samem we wszystkie prawa i przywileje swego poprzednika — tak władza Piotra, jako głowy całego Kościoła, mogła się utrzymać tylko drogą prawowitego i nieprzerwanego przechodzenia z jednej osoby na drugą. W ten sposób prawowici następcy Piotra, dziedzicząc prawnie i bez przerwy, jeden po drugim, władzę Piotrową w całym Kościele, wchodzili tym samem we wszystkie prawa i przywileje Piotra.

Wobec tego zatem, że władza Piotra, jako głowy Kościoła, miała z rozporządzenia Chrystusa trwać nieustannie w Kościele, następcy Piotra w jego urzędzie musieli zawsze w Kościele istnieć, być za takich poczytywani i przez Kościół znani.

Chodzi więc teraz o to, którzy z biskupów, zostali spadkobiercami władzy Piotrowej?

Na to pytanie odpowiada nam stała tradycja Kościoła, która, począwszy od najdawniejszych jego Ojców, podaje nam niezliczone dowody, wskazujące że: 1) najwyższa władza w Kościele spoczywała zawsze w ręku każdorazowego biskupa rzymskiego, którego nazywano „papieżem“ (od słowa łacińskiego „papa“), t. j. ojcem chrześcijaństwa; i 2) że wyłącznie biskupi rzymscy po śmierci św. Piotra wykonywali władzę nad całym katolickim Kościołem. (…)

Jak papieże w urzędzie głowy Kościoła są prawowitymi następcami św. Piotra, jako przewodniczącego w apostolskim kolegium, tak podobnie

Biskupi

są następcami samych Apostołów, zarówno pod względem prawowitości władzy rządzenia diecezją, jak i co do ważności święcenia biskupiego.

Najwyższą władzę w Kościele powierzył Chrystus, pod symbolem kluczy Królestwa niebieskiego, wyłącznie Piotrowi, jednak i inni Apostołowie otrzymali od Chrystusa pewną władzę zwierzechniczą, albowiem On do wszystkich dwunastu powiedział: cobyściekolwiek związali na ziemi, będzie związane i w niebie i t. d. (Mat. 18, 18); atoli władza jedenastu Apostołów zależną była od władzy Piotra. Apostołowie otrzymali tę władzę dla dobra Kościoła, a ponieważ Kościół miał trwać aż do skończenia świata, aby mógł wszystkich ludzi prowadzić do zbawienia, to i władza Apostołów, podobnie jak władza Piotra musiała przechodzić na ich prawowitych następców. — Stąd też Apostołowie przelewali ją na swoich następców na mocy słów Chrystusa: jak Mnie Ojciec posiał, tak i Ja posyłani was, (Jan 20, 21), ustanawiając w ten sposób biskupów. Tak n. p. św. Paweł wyświęcił na biskupów Tytusa i Tymoteusza, którzy w powierzonych sobie diecezjach mieli spełniać swój urząd w zależności od władzy Piotrowej. Biskupi, ustanowieni przez Apostołów, przelewali swą władzę znowu na swoich następców i t. d., a w ten sposób wszystkie gminy chrześcijańskie otrzymywały swoich biskupów, w których kolejnym następstwie po sobie utrzymywała się łączność z Apostołami czyli apostolski charakter Kościoła Chrystusowego.

Jakkolwiek taka bezpośrednia łączność z Apostołami utrzymała się dotąd jedynie na stolicy św. Piotra w Rzymie, to mimo to wszyscy biskupi katoliccy są nadal złączeni z Apostołami i prawnie dziedziczą po nich władzę biskupią, wskutek zależności swej od jedynej Stolicy Apostolskiej. W Kościele katolickim bowiem nikt nie zostaje biskupem bez zezwolenia papieża; a właśnie papież, powierzając biskupom władzę rządzenia Kościołem, udziela im tym samym charakteru apostolskiego, przez który wchodzą w łączność z Apostołami i stają się ich prawowitymi następcami, jako ci, których Duch Św. postanowił, aby kierowali Kościołem Bożym. (Dz. Apost. 20, 28).

Ponieważ praca duszpasterska z dnia na dzień rosła, przeto biskupi, podobnie jak Apostołowie, część swojej władzy duchownej powierzali tym, którzy mieli im pomagać w spełnianiu ich urzędu — i wyświęcali w tym celu kapłanów. Kapłanom znów pomagali w pracy około Kościoła diakoni, osobno wyświęceni na to przez biskupa. To „ustanowienie stopni święceń“ w Kościele (biskupów, kapłanów i diakonów) nazywa się z greckiego hierarchią kościelną.

Tak więc papież i biskupi są prawowitymi następcami Apostołów, oni są jakby żyjącym kolegium apostolskim, które zawsze pozostaje tym samem co do swej władzy i znaczenia, mimo, że zmieniają się jego poszczególni członkowie.

Takim prawowitym i prawdziwie apostolskim pochodzeniem swych biskupów nie może się poszczycić żadne inne wyznanie chrześcijańskie.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s