Przynależność do diecezji

Ks. Dr. Ignacy Grabowski, Prof. Uniw. Warsz., Prawo kanoniczne według nowego kodeksu.  We Lwowie 1927, s. 169-170

Każdy duchowny musi należeć do jakiejś diecezji lub do zakonu, niema tedy duchownych bezdomnych. Akt, mocą którego duchowny zostaje wcielony do danej diecezji, nazywa się incardinatio, zwolnienie zaś z diecezji zowie się excardinatio.

Już sobór nicejski I (325) c. 15 znosi powstały zwyczaj, że w niektórych prowincjach biskupi, kapłani i diakoni wbrew przepisom kanonicznym przenosili się samowolnie z jednej miejscowości do innej. Sobór unieważnia na przyszłość wszelką zmianę miejsca, a kto by to uczynił, winien wrócić do tego kościoła, do którego był przydzielony przy święceniach: et restituatur ecclesiae, cui fuit episcopus, aut presbyter ordinatus. Z ostatnich słów wynika, że udzielano święceń tylko tym, którzy z góry byli przeznaczeni do jakiegoś kościoła, przy którym mieli pracować.

Sobór chalcedoński (451) c. 6 zabrania t. zw ordinationes absolutae, tj. święceń bez przydzielenia do jakiegoś kościoła i nakłada karę ekskomuniki na tego biskupa, który przyjmuje do swojej diecezji duchownych bez zgody właściwego ich zwierzchnika. Wedle synodu trulańskiego (692) c. 18 wymagano do przejścia do innej diecezji pisemnego zezwolenia właściwego biskupa. Tak też postanawia papież Urban II (1095) na synodzie w Placency (c. 2. D. 70). Kościół bowiem, do którego kandydat był przydzielony, stanowił dlań źródło utrzymania i dlatego beneficjant był związany rezydencją dla spełniania na miejscu swoich obowiązków, ci zaś duchowni, którzy otrzymali święcenia na t. zw. tytuł patrimonii nie byli związani obowiązkami przy kościołach i dlatego często zmieniali miejsce pobytu — clerici vagipalantes (c. 4. De praeb. III 5). Temu rozluźnieniu zapobiega sobór trydencki (SS. XXIII c. 16 de ref ), każe bowiem udzielać święceń tylko tym kandydatom, którzy są konieczni albo użyteczni dla diecezji, innych zaś, chociażby mieli środki utrzymania, zabrania święcić; dalej postanawia, że ten duchowny, który bez wiedzy biskupa opuszcza swoje miejsce, nie może spełniać żadnych czynności. U nas synod gnieźnieński (1512) zakazał dopuszczać do ołtarza kapłanów wędrownych.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s