Katolików Integralnych oddanie się w Świętą Niewolę Maryi.

Zachęcamy wszystkich prawdziwych chrześcijan do praktyki doskonałego nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny oraz dokonania aktu ofiarowania się Jezusowi Chrystusowi przez ręce Maryi.

Św. Ludwik Maria Grignon de Montfort, Tajemnica Maryi. „Ponieważ Maryja ukształtowała Głowę wybranych, którą jest Jezus Chrystus, do niej należy również ukształtować członki tej Głowy, którymi są prawdziwi chrześcijanie. Bowiem matka nie kształtuje głowy bez członków ani członków bez głowy. Zatem kto chce być członkiem Jezusa Chrystusa, pełnego łaski i prawdy, winien być ukształtowany w Maryi poprzez łaskę Jezusa Chrystusa, która mieszka w Niej w pełni, aby jej mogła udzielać w pełni prawdziwym członkom Jezusa Chrystusa, swoim prawdziwym dzieciom”.

Pierwszą praktyką, którą w doskonałym nabożeństwie do Maryi zaleca św. Ludwik jest akt ofiarowania się w świętą Niewolę Maryi, a przez Nią – Jezusowi, dokonany w uroczyste święto.

Zalecamy dokonanie takiego aktu 24 maja 2015 roku o godzinie 12, w święto Maryi Wspomożycielki wiernych oraz święto Zesłania Ducha Świętego.

W 1815 r. papież Pius VII ustanowił liturgiczne święto Maryi Wspomożycielki wiernych na dzień 24 maja.

Był to wyraz szczególnej wdzięczności za wyzwolenie z niewoli napoleońskiej, gdy po blisko 5-letniej nieobecności na Stolicy Piotrowej, 24 maja 1814 r. Ojciec święty uroczyście powrócił do Rzymu. W dekrecie wprowadzającym święto papież stwierdza, że „doświadczył «przepotężnej pomocy Błogosławionej Dziewicy Maryi» w swoich utrapieniach, cierpieniach i smutkach; że właśnie Jej wstawiennictwu przypisuje «szczęśliwy (…) powrót do świętego Miasta, z którego został niegodnie usunięty»; i dlatego postanowił ten tytuł Auxilium Christianorum (…) uczcić nowym świętem i własnym officium, «aby dać wieczne świadectwo duchowej wdzięczności wobec Najchwalebniejszej Dziewicy, która niespodziewanie jemu i całemu ludowi chrześcijańskiemu przyszła z pomocą», pozwalając mu na ponowne objęcie Stolicy Piotrowej”.

Akt ofiarowania się Jezusowi Chrystusowi przez ręce Maryi dostępny tutaj.

Poniżej skrócone opracowanie o praktykach doskonałego nabożeństwa do Maryi na podstawie dzieł św. Ludwika Marii Grignona de Montfort.


Doskonałe nabożeństwo do Maryi polega na:

1. oddaniu się jako niewolnik miłości Maryi, a przez Nią – Jezusowi,

2. na czynieniu wszystkiego dla Maryi, z Maryją, w Maryi, i przez Maryję.

Praktyki wewnętrzne nabożeństwa.

1. Dla Maryi: Ofiarowanie wszystkiego, wyrzeczenie i jedność intencji

Oddaj swoje ciało i swoją duszę.

Oddaj jej swe dobra zewnętrzne, jak dom, rodzinę, dochody.

Zjednocz się z Nią i z Jej intencjami, chociaż ci nieznanymi.

Oddaj Jej dobra wewnętrzne i duchowe, tzn. twoje zasługi, cnoty, dobre uczynki, zarówno dawne jak teraźniejsze i przyszłe; słowem wszystko co posiadasz w porządku natury i łaski, oraz wszystko co w przyszłości posiadać możesz w porządku natury, łaski i chwały. A to wszystko oddaj Maryi bez wszelkich zastrzeżeń, nie rezerwując dla siebie choćby jednego szeląga, jednego włosa lub najmniejszego dobrego uczynku. Tę ofiarę uczyń na całą wieczność, nie żądając, ani spodziewając się w zamian żadnej innej nagrody, prócz zaszczytu należenia do Pana Jezusa przez Maryję i w Maryi.

(Jeśli po takim ofiarowaniu się Najświętszej Pannie pragniesz ulżyć jakiejś duszy w czyśćcu, ocalić jakiegoś grzesznika, wesprzeć kogoś z naszych przyjaciół modlitwą, ofiarą czy umartwieniem, musisz o to pokornie prosić Maryję i zdać się na to, co Ona o tym bez naszej wiedzy zadecyduje.)

2. Z Maryją

Pełnij wszystkie czynności z Maryją.

Często powtarzaj w głębi serca: ‘O Pani moja umiłowana, to dla Ciebie idę tu czy tam, dla Ciebie spełniam to czy tamto, znoszę ten trud czy tę niesprawiedliwość!’

3. W Maryi

Utwórz w swoim wnętrzu ideę czy obraz duchowy Najświętszej Dziewicy, tam wznoś wszystkie modlitwy do Boga.

4. Przez Maryję

Na modlitwie nie spotykaj Jezusa samego (to jest bez Matki Najświętszej).

5. Nie chciej na siłę odczuwać i smakować! Nasze ‘Amen’.

Zostaw twej Pani jasne oglądanie Boga, uniesienia, radości, pociechy, bogactwa, a dla siebie bierz tylko czystą wiarę, pełną udręczeń, rozproszeń, znużeń, oschłości.

Powiedz: ‘Amen’ – niech mi się stanie to, czego chce Pani moja w niebie, Maryja. To jest teraz dla mnie najlepsze.

Patyki zewnętrzne.

1. Akt poświęcenie się i jego odnawianie.

Pierwsza praktyka zewnętrzna to akt oddania, poświęcenia i ofiarowania się w świętą Niewolę Maryi, a przez Nią – Jezusowi, dobrowolnie i z miłości, bez przymusu, całkowicie, bez zastrzeżeń.

Aktu takiego dokonujemy w jakiś uroczysty dzień; tego dnia przyjmujemy w tej intencji Komunię duchową i spędzamy dzień na modlitwie.

Ten akt poświęcenia się odnawiać będziemy przynajmniej co roku, tego samego dnia, w którym dokonaliśmy go po raz pierwszy.

2. Ofiarowanie Maryi daniny.

Druga praktyka to składanie każdego roku, tego samego dnia, jakiejś małej daniny Najświętszej Maryi Dziewicy na znak naszego poddaństwa i zależności: było to zawsze wyrazem hołdu niewolników względem swych panów. Tą daniną może być jakieś umartwienie, jałmużna, pielgrzymka czy też jakieś modlitwy. Błogosławiony Maryn – według relacji jego brata , św.Piotra Damiana – brał publicznie chłostę każdego roku tego samego dnia, przed ołtarzem Najświętszej Dziewicy. Nie żąda się tego od ciebie ani się tego doradza. Lecz jeśli nie dajemy Maryi wiele, to składajmy przynajmniej naszą ofiarę sercem pokornym i prawdziwie wdzięcznym.

3. Szczególne obchodzenie Święta Zwiastowania.

Trzecia praktyka – to święcenie każdego roku ze szczególną pobożnością Święta Zwiastowania [25 marca], które jest głównym świętem tego nabożeństwa i które zostało ustanowione po to, abyśmy czcili i naśladowali zależność, jakiej z miłości ku nam poddało się tego dnia Słowo Przedwieczne.

4. Odmawianie Małej Koronki oraz Magnificat.

Czwarta praktyka zewnętrzna to odmawianie każdego dnia – bez zobowiązania się pod grzechem – Małej Koronki do Najświętszej Maryi Panny, składającej się z trzech ‘Ojcze Nasz’ i dwunastu ‘Zdrowaś’, a także częste odmawianie ‘Magnificat’, tego jedynego kantyku, jaki mamy od Maryi, by dziękować Bogu za wszystkie Jego dobrodziejstwa i sprowadzać na siebie nowe.

5. Noszenie łańcuszka.

Piąta praktyka, to noszenie małego, poświęconego łańcuszka z medalikiem. Można się wprawdzie obejść bez tej praktyki, nie naruszając wcale istoty nabożeństwa. Byłoby jednak rzeczą szkodliwą gardzić nią czy potępiać, a rzeczą niebezpieczną – zaniedbywać.


Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s