Ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Kraków 1932; s.244-246

Św. Ireneusz stawia zasadę, że Kościoły apostolskie t. j. założone przez Apostołów, które mają nieprzerwaną sukcesję biskupów, począwszy od pierwszego, przez apostołów ustanowionego, posiadają prawdziwą naukę Chrystusową, gdyż pierwszy biskup otrzymał ją od apostołów a potem została przekazana, bez błędu, przez biskupów, w nieprzerwanym szeregu po sobie następujących.

Dlatego, chcąc się przekonać jaka była nauka Apostołów, a więc i Chrystusa, należałoby zbadać naukę Kościołów apostolskich. Ponieważ atoli ta droga byłaby zbyt uciążliwa, przeto, chcąc poznać naukę Chrystusową, wystarczy zbadać tradycję i wiarę przekazaną przez nieprzerwane następstwo biskupów „największego, najstarszego i wszystkim znanego, przez najsławniejszych dwóch apostołów Piotra i Pawła w Rzymie założonego i zorganizowanego Kościoła, z którym z powodu (jego) większego autorytetu musi się zgadzać każdy Kościół, t. j. wierni skądkolwiekby byli, każdy (mówię) Kościół, w którym zawsze przez wiernych, skądkolwiekby byli, była zachowana tradycja, która jest od apostołów — ad hanc enim ecclesiam propter potentiorem (al. potiorem) principalita tem necesse est omnem convenire ecclesiam, hoc est eos, qui sunt undique fideles, in qua semper ab his, qui sunt undique conservata est ea, quae est ab apostolis traditio” adv. haer.

Z Kościołem rzymskim, dla jego większego autorytetu, musi się zgadzać co do nauki każdy kościół, jeśli jego nauka ma być apostolską.

Według św. Ireneusza każdy Kościół musi się zgadzać co do nauki z Kościołem rzymskim, bo Kościół rzymski ma „większy autorytet potentiorem principalitatem“. O jaką tu wyższość się rozchodzi? Przede wszystkim o wyższy autorytet w nauczaniu.

Św. Ireneuszowi idzie o to, żeby podać normę nauczania, której, gdy się będzie trzymał którykolwiek partykularny Kościół, czy poszczególny wierny, nie pobłądzi, lecz będzie posiadał naukę apostolską, a tym samem naukę Chrystusa. Taką normą mówi, może być nauczanie Kościołów apostolskich, poza Kościołem rzymskim, które posiadają nieprzerwany szereg biskupów, z których pierwszy przez apostoła lub apostołów jest ustanowiony. Dlatego i te Kościoły posiadają autorytet (principalitatem) w nauczaniu, ale Kościół rzymski posiada większy autorytet, dlaczego? Ma autorytet, bo biskupi tego Kościoła w nieprzerwanym szeregu po sobie następują, tak, że pierwszy z nich, poapostolski biskup, Linus, został ustanowiony biskupem przez apostołów Piotra i Pawła. „Błogosławieni apostołowie (Piotr i Paweł) założywszy i nauczywszy Kościół (rzymski), Linusowi powierzyli urząd biskupi“. Potem wylicza Ireneusz wszystkich następnych biskupów aż do Eleutera, „który teraz (za Ireneusza) na dziesiątym miejscu (10-ty z rzędu) ma episkopat”. Ale dlaczego ma większy autorytet w nauczaniu niż inne apostolskie Kościoły? Oto dlatego, że dwaj najsławniejsi apostołowie (gloriosissimi) założyli Kościół rzymski i ustanowili pierwszego w nim biskupa i jemu całą naukę Chrystusową przekazali, a ta „przez sukcesję biskupów przeszła aż do nas”.

Stąd Ireneusz wyliczywszy biskupów rzymskich konkluduje: „Tą to sukcesją ta, która jest od Apostołów tradycja i głoszona prawda (veritatis praeconatio) przyszła aż do nas. I jest to najpełniejszy dowód (ostensio), że jedna i ta sama jest ożywiająca wiara, która w Kościele od Apostołów aż dotąd jest zachowana i przekazana w prawdzie“ (ib.).

Otóż tę prawdę, którą głosi Kościół rzymski, każdy Kościół partykularny musi wyznawać, inaczej nie miałby nauki apostolskiej i nie mogłaby być wytworzona jedność wiary. Z tego już wynika, że Kościół rzymski ma prawo żądać przyjęcia swej nauki jako apostolskiej od wszystkich Kościołów, skoro każdy Kościół musi się z nim zgadzać w nauce, bo inaczej jedność wiary całego Kościoła nie mogłaby być wytworzona, gdyby każdy Kościół mógł przyjąć lub nie naukę Kościoła rzymskiego. Ma tedy Kościół rzymski prymat jurysdykcji w nauczaniu nad wszystkimi partykularnymi Kościołami. W tym już implicite zawiera się także prymat rządzenia, bo skoro Kościół rzymski ma prawo żądać przyjęcia swej nauki, to ma też prawo karać nieposłusznych aż do wykluczenia ich z Kościoła.


Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s