Czy posoborowi „papieże” są heretykami formalnymi?

W środowiskach tradycji krąży wiele błędów oraz nieporozumień dotyczących kwestii herezji formalnej oraz materialnej. Poniżej krótkie opracowanie w tej materii.

Heretykiem jest ta osoba, która po przyjęciu chrztu, przeczy choćby tylko jednej nauce, podanej do wierzenia przez Kościół jako prawda wiary.

Heretycy formalni wiedzą dostatecznie, że nauka Kościoła katolickiego jest z ustanowienia Chrystusa normą wiary dla każdego członka Kościoła, a mimo to odrzucają prawdę przez Kościół głoszoną. Wiedzą zatem, iż Kościół katolickim jest jednym prawdziwym Kościołem założonym przez Chrystusa, a pomimo tego przeczą nauce, którą ten Kościół podaje.

Heretycy materialni sądzą, w dobrej wierze, że nie Kościół katolicki, ale inny, do którego oni należą, jest prawdziwym Kościołem Chrystusowym, dlatego przeczą temu, czego naucza Kościół katolicki.

Tym się zatem różnią heretycy formalni od materialnych, iż formalni odrzucają naukę Kościoła katolickiego, który uznają za Kościół Chrystusowy, zaś materialni odrzucają naukę Kościoła katolickiego, ponieważ w dobrej wierze uznają inny kościół za Chrystusowy.

Heretycy formalni czy materialni, mogą być notoryczni lub ukryci. Notoryczni, przez publiczne wyznanie swego błędu, odstąpili od autorytetu Kościoła jako normy prawdy – wtedy herezja określana jest jako „publiczna”, „jawna”, „otwarcie ujawniona”. Ukryci, aktem wewnętrznym, lub zewnętrznym ale nie publicznym tylko prywatnym wyznaniem, prawdę, jako dogmat przez Kościół głoszoną, odrzucają. Heretycy notoryczni, formalni czy materialni, nie są członkami Kościoła katolickiego.

Nie jest heretykiem formalnym ani materialnym ten, kto uznaje autorytet nauczycielski Kościoła, ale przeczy jakiejś prawdzie przez Kościół nauczanej, gdyż błędnie sądzi, że jej Kościół nie naucza, lub, że jej nie zdefiniował jeszcze.

Do istoty herezji formalnej zatem należy: 1. Uznawać Kościół katolicki za Kościół założony przez Chrystusa, 2. Przeczyć prawdzie przez ten Kościół podanej do wierzenia ze świadomością, iż jest to nauka Kościoła, 3. Publicznie wyznać swój błąd przeciwny wierze katolickiej.

Czy posoborowi „papieże” są heretykami formalnymi?

Możemy założyć, iż posoborowi papieże uznawali/uznają Kościół katolicki za Kościół założony przez Chrystusa. Publicznie głosili błędy przeciwne wcześniej zdefiniowanej nauce katolickiej – czy to w swoich pismach, czy wypowiedziach. Jedynym zatem warunkiem aby posoborowi „papieże” nie mogli być uznani za heretyków formalnych jest założenie, iż przeczyli nauce Kościoła nieświadomie – ponieważ błędnie sądzili, że jej Kościół nie naucza lub jej jeszcze nie zdefiniował. Biorąc pod uwagę fakt, iż każdy z nich (prócz Bergoglio) ukończył katolickie seminarium przedsoborowe oraz każdy z nich składał przysięgę antymodernistyczną papieża Piusa X należy wnioskować, iż jest to wręcz nieprawdopodobne.

Z całą więc pewnością posoborowi „papieże” są heretykami formalnymi – antypapieżami.

Szymon Klucznik

Opracowano na podstawie: Ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Kraków 1932; str. 292-297

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s