Jurysdykcja prosto z nieba

Nauczaniem zwyczajnego Magisterium jest, iż z rozporządzenia Chrystusa papież katolicki posiada prymat władzy jurysdykcyjnej (nauczania i rządzenia) nad całym Kościołem. W Kościele jedynie rzymski papież otrzymuje władzę jurysdykcji bezpośrednio od Chrystusa, inni pasterze władzę nad wiernymi otrzymują tylko za pośrednictwem papieża. Papież jest więc jedynym źródłem władzy jurysdykcyjnej – kto nie otrzymał misji apostolskiej od papieża, ten władzy nauczania oraz rządzenia nie posiada.

Encyklika papieża Piusa XII, Ad Sinarum Gentem

„Władza jurysdykcji, która jest przyznana bezpośrednio z prawa Bożego na Papieża, przychodzi do biskupów z mocy tego samego prawa, ale tylko przez Następcę Piotra, któremu nie tylko wierni, ale również biskupi winni są zachować posłuszeństwo i więzy jedności”.

Ks. Paweł Pałka „Uzupełnienie jurysdykcji w Prawie kanonicznem”, Lublin 1936, s. 11

„Od papieża w społeczności kościelnej pochodzi wszelka jurysdykcja”.

Ks. Grabowski – Prawo Kanoniczne wedlug nowego kodeksu, Lwów 1927, s. 20

„Papież dokonuje podziału Kościoła na części, naznacza w nich pasterzy i udziela im władzy. W ten sposób papież jest źródłem jurysdykcji biskupów w diecezjach”.

Ks. Grabowski – Prawo Kanoniczne wedlug nowego kodeksu, Lwów 1927, s. 168

„Władzę rządów udziela Chrystus bezpośrednio tylko papieżowi, inni zaś zwierzchnicy otrzymują ją mocą kanonicznej misji czyli przez posłannictwo (c. 108, 218, 219, 329)”.

Ponieważ stolica rzymska to ostatnia stolica na której zachowana została sukcesja apostolska, dlatego papież udzielając biskupom jurysdykcji udziela im tym samym cechy apostolskości.

Ks. St. Bartynowski T.J., Apologetyka podręczna, Kraków 1918 rok, s. 478:

„W Kościele katolickim bowiem nikt nie zostaje biskupem bez zezwolenia papieża; a właśnie papież, powierzając biskupom władzę rządzenia Kościołem, udziela im tym samym charakteru apostolskiego, przez który wchodzą w łączność z Apostołami i stają się ich prawowitymi następcami, jako ci, których Duch Św. postanowił, aby kierowali Kościołem Bożym. (Dz. Apost. 20, 28)”.

Ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Krakow 1932, s. 344:

„W Kościele Chrystusowym nikt nie może mieć prawa nauczania, uświęcania i rządzenia, kto od biskupa rzymskiego bezpośrednio czy pośrednio nie otrzymał misji po temu. Dlatego Kościoły, których założyciele i przełożeni takiej misji nie mają, nie posiadają cechy apostolskości, nie są Kościołami Chrystusa, lecz są heretyckimi lub schizmatyckimi”.

Ks. Grabowski – Prawo Kanoniczne wedlug nowego kodeksu, Lwów 1927, s. 20

„O tyle objawia się apostolskość jurysdykcji biskupów, o ile władza ich pochodzi od Stolicy Apostolskiej, o tyle też są prawowitymi rządcami Kościoła i mogą domagać się posłuszeństwa, o ile stoją na opoce Piotrowej. Z chwilą przeto, gdy jakiś biskup utraci łączność ze Stolicą Apostolską, przestaje tym samym być rządcą w tym Kościele, który Chrystus założył”.

Magisterium

Powyższą naukę o jurysdykcji oraz apostolskości sedeprywacjonista ks. Ricossa nazywa „najoczywistszą w nauczaniu Kościoła.

„We wspólnotach schizmatyckich sukcesja apostolska jest czysto materialna, nie zaś formalna: schizma (lub ewentualnie herezja) czyni sukcesję nielegalną, zrywa więź z apostołami, napoczyna nową serię – równie nielegalną – pasterzy; to dlatego ich „Kościoły” są pozbawione atrybutu apostolskości właściwego Kościołowi Chrystusowemu, który jest jeden, święty, katolicki i apostolski. Doktryna ta – najoczywistsza w niezmiennym nauczaniu Kościoła (32) – została zakwestionowana przez nową doktrynę o episkopacie głoszoną przez Vaticanum II, która neguje rozróżnienie pomiędzy władzą święceń, a władzą jurysdykcji (…) Streszczając pokrótce, magisterium zwyczajne Kościoła naucza wyraźnie, że u biskupa władze nauczania i rządzenia nie pochodzą bezpośrednio od Boga poprzez konsekrację biskupią, lecz od Papieża (Pius VI: Brewe Deessemus, z 16 września 1778, Brewe Super soliditate petrae z 28 listopada 1786; Responso super Nunciaturis z 14 listopada 1790; Const. Caritas z 13 kwietnia 1791; encyklika Leona XIII Satis cognitum z 26 czerwca 1896; encyklika Piusa XII Mystici Corporis z 29 czerwca 1943, encyklika Ad sinarum gentem z 7 października 1954; encyklika Ad Apostolorum Principis z 29 czerwca 1958)”

Jak widzimy Ks. Ricossa naukę o jurysdykcji oraz apostolskości słusznie określa jako nauczanie zwyczajne Magisterium oraz przytacza liczne dokumenty papieskie, które tą naukę podają. Co ciekawe w przypisie (32) do tego fragmentu na stronie ultramontes możemy przeczytać:

„Cf. D. Sanborn, De papatu materiali, tekst łacińsko-francuski. Première partie: recherche positive sur la distinction entre succession matérielle et la succession formelle. Czytelnik znajdzie tam liczne cytaty teologów na ten temat”.

Zatem kwestia ta jest oczywista nie tylko dla ks. Rocossy, ale również dla bp. Sanborna.

Ks. Cekada

Powyższe zestawmy z nauczaniem ks. Cekady o apostolskości sedewakantyzmu, które pojawiło się jakiś czas temu w polskojęzycznym Internecie.

Ks. Antoni Cekada, Widzialna Powszechna Jurysdykcja & Kościół podczas Wakatu

„(1) Misja, i przykazanie, które Pan Jezus dał Apostołom, i ich następcom (nauczania, rządzenia, i uświęcania) jest przedmiotem prawa Bożego.

(2) Pytanie jak ta misja, i przykazanie będą przeniesione, i przekazane na następujące pokolenia Biskupów, i Kapłanów Pan Jezus pozostawił Kościołowi do wdrożenia przy użyciu prawa ludzkiego.

(3) W następujących wiekach, te prawa Kościelne ustanowiły metody wybierania Biskupów, i Kapłanów, oraz obdarzania ich misją, i sukcesją apostolską. Kościół uznawał różne sposoby wybierania: […].

(4) W bardziej współczesnych czasach prawo Kościelne ostatecznie orzekło, że jakikolwiek wybór na urząd Biskupi zależy wyłącznie od Papieża dla prawowitości, i otrzymania prawdziwej sukcesji apostolskiej. Prawowitość niższego duchowieństwa (proboszczów, i t. d.) zależy zaś na prawowitości misji Ordynariusza (Biskupa diecezjalnego). […].

(5) Z powodu nieobecności prawdziwego Papieża, założenia prawa Kościelnego, dotyczące prawowitości misji, i sukcesji apostolskiej nie mogą dłużej stosować się ściśle.

(6) Niemniej jednak, ta misja, i polecenie, które Pan Jezus dał Apostołom, i tym, którzy nastąpią po nich wciąż ma pełne zastosowanie, jako kwestia prawa Bożego, które trwa wiecznie, nawet gdy założenia prawa ludzko-kościelnego nie mogą być stosowane.

(7) Tradycjonalistyczni Biskupi, i Kapłani otrzymali obowiązek kontynuacji tej misji od Pana Jezusa z racji ich konsekracji, i święceń. Pomimo faktu, iż ich misja, i sukcesja nie przyszła do nich przez założenia prawa ludzko-kościelnego, ich misja, i sukcesja jest w rzeczy samej apostolska, jeżeli chodzi o prawo Boże, ponieważ jest identyczna z misją, którą Pan Jezus dał Kościołowi”.

Ksiądz Cekada wykłada, iż dla biskupów oraz kapłanów apostolska misja nauczania oraz rządzenia (jurysdykcja) pochodzi z konsekracji i święceń. Jest to dokładnie ten sam błąd, który wprowadza tzw. Sobór Watykański II, o czym pisałem tutaj.

Takie nauczanie jest całkowicie heretyckie – przeczy bowiem zwyczajnemu nauczaniu Kościoła (o czym zresztą pisze ks. Ricossa w przytoczonym wcześniej fragmencie).

Ks. Paweł Pałka „Uzupełnienie jurysdykcji w Prawie kanonicznem”, Lublin 1936, s. 3-4

„Władzy jurysdykcji nie nabywa się przez przyjęcie święceń, lecz na mocy nadania czy posłannictwa kompetentnego zwierzchnika. Jedynie papież otrzymuje ją bezpośrednio od samego Chrystusa Pana w chwili przyjęcia wyboru. U wszystkich innych poza papieżem istnienie tej władzy zależy jedynie od woli przełożonego”.

Ks. Sieniatycki, Zarys dogmatyki katolickiej, Tom IV, Krakow 1931, s. 325

„Władza jurysdykcji nie bywa udzieloną przez same kapłańskie święcenia, jak mniemał Durandus, a jej wykonywanie nie jest dozwolone bez zgody Kościoła”.

Trzeba również zauważyć, iż nie rozchodzi się tutaj o prawne regulacje udzielenia misji apostolskiej, ale o jurysdykcyjną władzę papieża, która ustanowiona jest z prawa Boskiego — udzielenie jurysdykcji nie jest bowiem kwestią samej dyscypliny kościelnej, jak tego chce x. Cekada, ale przede wszystkim to sprawa doktryny, która w dyscyplinie znajduje swoje odzwierciedlenie.

Pius XII, przemówienie do studentów prawa, Wiedeń 1956 r.

„Prawo Kościoła nie jest celem samym w sobie. Jest środkiem do celu. Prawo Kościoła jest na służbie „salus animarum” (zbawienia dusz), a zatem jest to kwestia opieki duszpasterskiej. (…) Wiele kanonów jest ustanowionych jedynie jako normy ochronne aby strzec wiary przed zepsuciem i aby zachować godność łaski i sakramentów od świętokradztwa. Ale prócz nich istnieją kanony które są wbudowane w samą strukturę Kościoła przez jego Boskiego Założyciela, i które są w istocie w bezpośredniej zgodzie z jej naturą. Należą do nich prawa określające formę organizacji Mistycznego Ciała Chrystusa, ustawy regulujące ustrój Kościoła oraz te, które określają kompetencje papieża i biskupów. Chrystus założył swój Kościół nie jako bezkształt ruchu duchowego, ale jako silnie zorganizowaną wspólnotę”.

Warto w tym miejscu również nadmienić, iż do przepisów jurysdykcyjnych regulujących posłannictwo apostolskie nie można zastosować epikei. Pisałem o tym tutaj.

Deklaracja doktrynalna

Podobny błąd co Cekada powtarzają sedewakantystyczni biskupi (świętej pamięci) Robert McKenna OP, Vida Elmer, Oliver Oravec w swojej „Deklaracji doktrynalnej”:

„Podczas gdy my sami w czasie formalnej nieobecności prawowitego papieża, chociaż nie uzurpujemy sobie prawa do sprawowania jurysdykcji jaka przysługuje prawowitym ordynariuszom diecezjalnym, ale jako ważnie konsekrowani biskupi z powodu misji apostolskiej Kościoła, nie tylko że powołujemy się na moc wypływającą z biskupich konsekracji, ale również na urząd nauczycielski, który jest właściwością świętego charakteru biskupich konsekracji”.

Biskupi w przeciwieństwie do ks. Cekady nie uzurpują sobie z racji swoich konsekracji misji do nauczania i rządzenia, ale tylko do nauczania.

Sedeprywacjoznim

„Privatio” z łaciny znaczy pozbawienie. Sedeprywacjonizm oznacza, że Stolica Rzymska jest obsadzona, ale papież, pozbawiony jest wszelkiej władzy („papież jedynie materialnie, ale nie formalnie”). Czyli papież fizycznie jest, ale nie ma żadnej władzy, ponieważ jest heretykiem. Takie założenie jest sprzeczne z nauczaniem Soboru Watykańskiego.

Sobór Watykański – Sesja IV, Konstytucja Dogmatyczna PASTOR AETERNUS

[24] Gdyby zatem ktoś mówił; (a) że biskup Rzymu posiada tylko urząd nadzorowania lub kierowania, a nie pełną i najwyższą władzę jurysdykcji w całym Kościele, nie tylko w sprawach wiary i moralności, ale także w sprawach dotyczących karności i rządzenia Kościołem rozproszonego po całym świecie; (b) albo że posiada on tylko większą część, a nie całą pełnię tej najwyższej władzy; (c) albo że ta jego władza nie jest zwyczajna i bezpośrednia, zarówno w odniesieniu do wszystkich i każdego z kościołów, jak również wobec wszystkich i każdego z pasterzy i wiernych – niech będzie wyklęty.

Zgodnie z katolicka nauką papież zawsze jest ten sam materialnie co formalnie. Tak o tym pisze teolog Salaverri.

Salaverri on Papal Primacy

„The Successor of St. Peter is understood to be the Roman Pontiff, not merely materially, but also formally, that is, the substitute of the person of St. Peter in all the authority of the office annexed to the Primacy, without any change of right. Wherefore, the condition of legitimate election and the accepting of the same having been fulfilled, the Roman Pontiff obtains by the same divine right for his own very self the same supreme authority of jurisdiction, by which Christ Himself fully appointed St. Peter [as] His Vicar on earth or [as] the supreme visible head of the universal Church (cf. CIC 109, 219)”.

Sedewakantyzm to nie Kościół katolicki

Sedewakantyści mnożą herezje, aby na ich podstawie wprowadzić wiernych w błąd, iż to oni stanowią dzisiaj jeden świety powszechny i apostolski Kościół. A ponieważ nie posiadają misji apostolskiej od papieża — nie posiadają tym samym żadnej władzy, ani misji apostolskiej, ani sukcesji apostolskiej, ani cechy apostolskości — sedewakantyzm nie jest zatem Kościołem katolickim.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s