S. Łucja w swoim trzecim wspomnieniu redagowanym na przełomie lipca i sierpnia 1941 r. napisała, iż całość Tajemnicy Fatimskiej składa się z III części.

Wizja piekła

Blask zdawał się przenikać ziemię i zobaczyliśmy jakby morze ognia. W tym ogniu były zanurzone demony i dusze, jak przezroczyste rozżarzone do czerwoności węgle, czarne lub brązowe, o kształtach ludzkich, unoszące się w pożodze, wznoszone płomieniami, które wypełzały z nich samych wraz z kłębami dymu buchającymi na wszystkie strony, podobne do rozpryskujących się w wielkich pożarach iskier, chwiejne i lekkie. Wszystko to pośród jęków i wycia z bólu i rozpaczy, które przerażały i wywoływały dreszcz grozy. Demony wyróżniały się przerażającymi i ohydnymi kształtami zwierząt, strasznymi, nieznanymi, lecz przezroczystymi jak czarne rozżarzone węgle.

I część Tajemnicy

MATKA BOŻA: Widzieliście piekło, dokąd idą dusze biednych grzeszników. Aby je zbawić, Bóg chce ustanowić w świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca.

Jeżeli zostanie zrobione to, co wam powiem, wiele dusz będzie zbawionych i nastanie pokój.

II część Tajemnicy

Wojna zmierza ku końcowi. Lecz jeżeli ludzie nie przestaną obrażać Boga, wybuchnie druga, jeszcze gorsza, w czasie panowania Piusa XI. Gdy zobaczycie noc rozświetloną nieznanym światłem, wiedzcie, że jest to wielki znak, który da wam Bóg, iż nadchodzi kara dla świata za jego zbrodnie w postaci wojny, głodu i prześladowania Kościoła oraz Ojca Świętego.

Aby temu zapobiec, przyjdę prosić o poświęcenie Rosji mojemu Niepokalanemu Sercu oraz o Komunię św. wynagradzającą, w pierwsze soboty miesiąca. Jeżeli moje prośby zostaną wysłuchane, Rosja nawróci się i nastanie pokój. Jeżeli nie, [kraj ten] rozpowszechni swe błędy po świecie, wywołując wojny i prześladowania Kościoła Świętego. Dobrzy będą umęczeni, Ojciec Święty będzie musiał wiele wycierpieć, różne narody będą unicestwione. Na koniec moje Niepokalane Serce zatriumfuje. Ojciec Święty poświęci mi Rosję, która się nawróci i będzie dany światu na pewien czas pokój.

III części Tajemnicy s. Łucja w tym wspomnieniu (trzecim) nie spisała, bowiem jak stwierdziała, było wtedy zbyt wcześnie aby ją ujawnić.

Kilka miesięcy później, między październikiem a grudniem 1941 r., na prośbę o napisanie więcej na temat swoich kuzynów Franciszka i Hiacynty s. Łucja powtórzyła historię objawień Anioła oraz Matki Bożej. Tekst z tego kolejnego, czwartego już wspomnienia, jest dosłownym powtórzeniem tekstu z trzeciego wspomnienia, jednak na końcu II części Tajemnicy zostało dodane jedno nowe zdanie:

„Em Portugal se conservara sempre o dogma da fé, etc.”

„W Portugalii zawsze będzie zachowany dogmat Wiary, etc.”

Frère Michel, The Whole Truth About Fatima – tom III, str. 684.

“… in her third Memoir, written in July-August, 1941, Sister Lucy had been content to mention the existence of a third part of the Secret, but as yet she had said nothing about it. A few months later, in her fourth Memoir, written between October-December, 1941, she decided to say more. She recopied almost word for word the text of the third Memoir, but adding after the final words – ‘… and a certain period of peace will be granted to the world’ – the new sentence: ‘Em Portugal se conservara sempre o dogma da fe, etc.’”

Spisanie III części Tajemnicy

20081002120029_D0000069
Bp da Silva oraz s. Łucja.

W 1943 roku siostra Łucja ciężko chorowała. W czerwcu jej stan na tyle się pogorszył, iż bp da Silva (diecezja Leiria/Fatima) zaczął obawiać się, iż s. Łucja umrze zanim zdąży ujawnić III część Tajemnicy.

W tych okolicznościach przyjaciel i doradca biskupa da Silva, ks. kanonik Galamba, zasugerował, aby zapytać s. Łucji, czy zechciałaby spisać treść III części w sekrecie, a natępnie spisaną Tajemnicę umieścić w kopercie. Dzięki temu III część mogłaby bezpiecznie czekać na odpowieni moment, gdy będzie można ją ujawnić.

Z tym zamiarem bp da Silva 15 września 1943 r. wybrał się do klasztoru w Tuy w Hiszpanii, gdzie s. Łucja przebywała, i poprosił o spisanie III części, o ile „[siostra] tego naprawdę chce„. W odpowiedzi usłyszał, iż s. Łucja tajemnicę spisze, ale tylko na formalne, pisemne polecenie z jego strony jako jej przełożonego.

Na wydanie takiego pisemnego polecenia biskup Fatimy zdecydował się miesiąc później – w połowie października 1943 r. Wtedy jednak pojawił się nowy problem – ilekroć s. Łucja siadała do biurka doświadczała silnego bólu, który uniemożliwiał jej pisanie. Jak napisała potem do ks. Garcii, chciała posłusznie spisać III część Tajemnicy, jednak nie była w stanie tego uczynić:

„Zjawisko to nie było spowodowane przez naturalne przyczyny” (za: O. Joaquin Maria Alonso, Op. cit., s. 33—35).

Gdy pod koniec 1943 r. zniecierpliwiony biskup da Silva nalegał na spisanie tekstu III części Tajemnicy s. Łucja, cały czas napotykając na przeszkody spowodowane tajemniczą chorobą, odparła mu, iż nie jest to absolutnie konieczne, ponieważ:

w pewien sposób wyjawiła już tajemnicę„.

Father Joaquin Alonso, La Verdad sobre el Secreto de Fatima, s. 64

„Indeed in 1943, when Bishop da Silva had asked her to write down the text [of the Third Secret], and she was encountering insurmountable obstacles in obeying this order, she declared that it was not absolutely necessary to do so, ‘since in a certain manner she had said it”.

Dopiero Matka Boża zakończyła tą bolesną próbę przez szczególne objawienie 2 stycznia 1944 w klasztorze Tuy. Maryja powiedziała s. Łucji, iż ta niemożność spisania III części Tajemnicy była wolą Bożą, oraz dała jej siłę i światło, by spełniła polecenie biskupa da Silva.

Ks. prałat Martins dos Reis, O Milagre do sol e o Segredo de Fatima, Porto 1966, s. 121

„Przed tym objawieniem Matki Bożej, wizjonerka 3 razy próbowała napisać ten sekret, aby być posłuszną nakazowi bp. Jose Alves Correia da Silvy, lecz nie była w stanie. Dopiero po tej wizji mogła tego dokonać bez trudu”.

Po spisaniu S. Łucja nie chciała wysyłać sekretu przez pocztę. Nikomu nie powierzyła koperty, lecz zachowała ją do dnia, kiedy wysłaniec bpa da Silvy otrzymał ją 17 czerwca 1944 r. z jej własnych rąk. Był to abp Manuel Maria Ferreira da Silva, który tego samego wieczora wręczył kopertę biskupowi da Silva.

Biskup da Silva chciał przekazać Tajemnicę do Rzymu, lecz wg świadectwa kard. Ottavianiego Rzym miał wtedy odpowiedzieć, że należy ją zachować w kurii biskupiej w Leirii/Fatimie.

8 grudnia 1945 r. ks. biskup da Silva włożył list zawierający Tajemnicę w większą kopertę, zapieczętował ją i napisał na niej własnoręcznie:

„Koperta ta wraz z listem po mojej śmierci będzie przekazana j. E. ks. kardynałowi Emanuelowi, patriarsze Lizbony. Leiria, 8 grudnia 1945 Jose, biskup Leirii”.

Bp da Silva wraz z kopertą z tajemnicą fatimską wraz z adnotacją.
Bp da Silva wraz z kopertą z tajemnicą fatimską wraz z adnotacją.

Wnioski

1. III Tajemnica została w pewien sposób wyjawiona przez s. Łucję przed jej spisaniem w 1944 roku. Najprawdopodobniej owym wyjawieniem jest zdanie dodane na koniec II części Tajemnicy zredagowane przez s. Łucję przy czwartym wspomnieniu z grudnia 1941 roku:

„W Portugalii zawsze będzie zachowany dogmat Wiary, etc.”

Wiemy, iż na końcu czasów będzie miała miejsce Wielka Apostazja zapowiedziana przez Chrystusa oraz św. Pawła. Chrystus mówi: „Wszakoż Syn człowieczy przyszedłszy, izali znajdzie wiarę na ziemi“? (Luc. 18, 8.). Św. Paweł (2 Thess, 2. 3) poucza, że „Chrystus nie przyjdzie, jeśli pierwej nie przyjdzie odstąpienie„.

Skoro w Portugalii zostanie zachowany dogmat wiary to znaczy, że nigdzie indziej nie zostanie on zachowany.

Dogmatem wiary jest, iż Kościół nie może ulec skażeniu, ani też utracić żadnego ze swoich przymiotów. Przez „Kościół” rozumiemy tutaj zarówno Kościół słuchający, jak i nauczający. Kościół nauczający nie może zatracić żadnej prawdy objawionej, ani żadnego ze Sakramentów świętych, ani swej hierarchii.

Obecnie nigdzie nie widzimy Kościoła nauczającego. Soborowa sekta nie jest Kościołem katolickim – nie posiada cech świętości, jedności oraz apostolskości. Sedewakantyści nie są Kościołem katolickim – nie posiadają cech jedności oraz apostolskości.

Stolica Apostolską jest tą stolicą biskupią, która jako jedyna otrzymała obietnicę od Chrystusa, iż bramy piekielne jej nie przemogą.

Orygenes, Comment. in Matth., t. XII, n. 11.

„Jakiejż to «jej»? Czy chodzi tu o skałę, na której Chrystus zbuduje Kościół, czy też o Kościół? Stwierdzenie to jest niejasne. A może chodzi tu o tę samą rzecz: skałę i Kościół. Uważam, że taka jest prawda, gdyż bramy piekielne nie opanują ani skały, na której Chrystus buduje Kościół, ani też Kościoła”.

Apostazja jest jednym z trzech grzechów, które odłączają od Kościoła.

Papież Pius XII encyklika „Mystici Corporis Christi

„17. Do członków Kościoła tylko tych zaliczyć można, którzy są ochrzczeni i wyznają prawdziwą wiarę i ani sami nie wyłączyli się na swe nieszczęście z jedności Ciała, ani też dla bardzo ciężkich przewinień nie zostali z niej wykluczeni przez prawowitą władzę. (…) Jak tedy w prawdziwym związku wiernych istnieje tylko jedno Ciało, jeden Duch, jeden Pan i jeden Chrzest, tak też może być tylko jedna wiara. (…) Ci więc, którzy różnią się wiarą nie mogą żyć w tym samym Ciele, ani też być ożywieni jednym jego Bożym Duchem. (…) Schizma, herezja i apostazja – samo przez się odłącza od Kościoła„.

Widziamy zatem, iż Wielka Apostazja Czasów Ostatecznych obejmie cały Kościół oprócz Stolicy Apostolskiej, na której Chrystus Kościół zbudował. Wszystkie kościoły partykularne (lokalne) popadną w apostazję, ale nie biskup Rzymu, następca św. Piotra – papież Kościoła katolickiego.

Gdzie zatem znajduje się prawdziwy papież Kościoła katolickiego, którego zgodnie z obietnicą Chrystusa apostazja nie przemoże?

„6 września 1943 roku Pius XII zwołał kardynałów. Powiedział, że gdy Niemcy wkroczą na teren Watykanu, nie aresztują Piusa XII, ale zwykłego księdza Eugenio Pacellego. Miał bowiem przygotowane na biurku pismo o abdykacji. Gdy tylko Niemcy mieli postawić nogę w granicach Stolicy Apostolskiej, planował je podpisać. Wszyscy kardynałowie mieli zaś natychmiast wyjechać do Portugalii, zwołać konklawe na wygnaniu i wybrać nowego papieża”. (Pius XII, ukochany papież Żydów).

[czytaj również: Watykan w… Portugalii? Czy Pius XII rozważał przeniesienie Stolicy Apostolskiej?]

Trzecia Tajemnica Fatimska mówi więc o tym, iż będzie miała miejsce Wielka Apostazja Czasów Końca, ale mówi również o tym, iż dogmat wiary, tj. prawdziwy papież Kościoła katolickiego, którego bramy piekielnej apostazji nie przemogą, zostanie zachowany w Portugalii.

2. Widzimy również, iż prawdziwa treść III części Tajemnicy składa się ze słów Matki Boskiej, nie zaś z wizji pastuszków o śmierci „biskupa w bieli”, jak nas próbuje okłamać soborowa sekta.

Potwierdza to również informacja prasowa Watykanu z dnia 8 lutego 1960 roku opublikowana przez portugalską agnecję informacyjną A.N.I. (w Rzymie):

Quoted by Father Martins doe Reis, “O Milagre do sol e o Segredo de Fatima”, p. 127-128. Cf. Father Joaquin Alonso, VSF, p. 55-56.

“It has just been stated, in very reliable Vatican circles, to the representatives of United Press International, that it is most likely that the letter will never be opened, in which Sister Lucy wrote down the words which Our Lady confided as a secret to the three little shepherds in the Cova da Iria.”

3. Tajemnica była skierowana do lokalnego kościoła w Portugalii, nie zaś do Ojca Świętego, jak nas próbuje oszukać soborowa sekta z Rzymu. W przypadku śmierci biskupa da Silvy koperta z tajemnicą miała zostac przekazana biskupowi Lizbony – nie zaś do Rzymu. Zatem Tajemnica jest skierowana do hierarchii kościoła w Portugalii.

Szymon Klucznik

Opracowano na podstawie:

Are There Two Original Manuscripts on the Third Secret?

The Whole Truth About Fatima Volume III: The Third Secret

Reklamy

2 thoughts on “Prawdziwy papież Kościoła a Trzecia Tajemnica Fatimska

  1. Autor napisał, że:
    „Skoro w Portugalii zostanie zachowany dogmat wiary to znaczy, że nigdzie indziej nie zostanie on zachowany.”
    Co jest błędem logicznym.
    Jeśli jeśli czynność X zostanie wykonana w miejscu Y(w tym wypadku – „zachowanie” jest tą czynnością), to nie znaczy, że w innych miejscach czynność X nie zostanie wykonana.
    Przecież zdanie:
    „U mnie w domu modlimy się”
    nie wyklucza modlitwy w innych domach.

  2. Maciej. Myślą tą wziąłem od o. Michela de la Sainte Trinité, z ksiązki „Cała prawda o Fatimie”.

    Ojciec Michel pisze, iż w okresie przed wielkim triumfem Niepokalanego Serca Maryi, mają wydarzyć się straszne rzeczy. One to stanowią treść trzeciej części Tajemnicy. Jakie one są?
    „Jeśli ‘w Portugalii dogmat wiary zawsze zostanie zachowany, . . .’ to z tego można wyraźnie wywnioskować, że w innych częściach Kościoła te dogmaty będą zaciemnione albo nawet całkowicie stracone”.
    http://dakowski.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=9441&Itemid=46

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s