Misja apostolska, sukcesja apostolska, prawny wybór papieża.

Chrystus posyła Apostołów z zadaniem do wykonania, które nazywamy misją apostolską. Posyłając Apostołów przekazuje im również władzę, którą posiada, aby powierzoną misję mogli oni w Jego Imieniu wykonać. Bezpośrednio misję od Chrystusa otrzymali JEDYNIE pierwsi Apostołowie. Następcy Apostołów – w tym biskup Rzymu, następca św. Piotra – otrzymują misję apostolską (posłannictwo) pośrednio.

Ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Kraków, 1932; str. 197-198

„Apostołowie mieli oprócz zwyczajnej potrójnej władzy nauczania, uświęcania i rządzenia, która to władza przeszła na biskupów, jeszcze osobiste, szczególne i nadzwyczajne dary czyli prerogatywy, które im do urzędu apostolatu t. j. do szerzenia wszędzie nauki Chrystusowej były potrzebne, ale które biskupom, jako rządcom już założonych Kościołów, do spełnienia ich urzędu nie były konieczne, dlatego na nich nie przeszły z apostołów. Do tych osobistych prerogatyw apostołów należały bezpośrednie posłannictwo przez Chrystusa, władza nauczania wszystkie narody, zakładania wszędzie Kościołów i rządzenia niemi, nowe objawienia i ich zakończenie w apostołach, osobisty każdemu z apostołów dany dar nieomylności i udzielenie im darów charyzmatycznych. Te prerogatywy nie przeszły na biskupów.

a) Bezpośrednie posłannictwo przez Chrystusa. Ten przywilej okazują:

1) Słowa Chrystusa: „Jako mię Ojciec posłał, tak i ja was posyłam“ (Io. 20. 21).

2) Sposób postępowania apostołów przy obiorze apostoła Macieja: „Modląc się mówili: Ty Panie… okaż, któregoś obrał z tych dwóch jednego, aby wziął miejsce apostolstwa… i dali losy i padł los na Macieja i policzony jest z jedenastoma apostołów“ (Act. 1. 24—26).

3) Słowa Apostoła św. Pawła o początku swego apostolatu: „Paweł, apostoł nie od ludzi, ani przez człowieka, ale przez Jezusa Chrystusa“ (Gal. 1. 1).

Biskupi, następcy apostołów, otrzymali swe posłannictwo nie bezpośrednio od Chrystusa, lecz albo przez apostołów albo przez innych, którym władzę do tego przekazali apostołowie”.

Ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Kraków, 1932; str. 193-194

„O ustanowieniu przez Boga hierarchii kościelnej w ogólności, a więc przede wszystkim biskupów, poucza św. Klemens, biskup rzymski, uczeń apostołów i ich towarzysz. Wiedział tedy dobrze z ust apostołów, jaka ma być hierarchia w Kościele i z czyjego postanowienia.

W liście do Koryntian chce przywieść do posłuszeństwa legalnej władzy Kościoła zbuntowanych Koryntian. Już w St. Test. powiada, ustanowił Bóg hierarchię kościelną t. j. arcykapłana, kapłanów i lewitów, a innych, którzy sobie tę władzę chcieli uzurpować, karał śmiercią. Już z tego wynikałoby, choćby Klemens tego wyraźnie nie powiedział, że tym bardziej hierarchia kościelna Nowego Testamentu jest z ustanowienia bożego. Ale Klemens to wyraźnie mówi. „Apostołów, powiada, uczynił głosicielami Ewangelii Jezus Chrystus, a Jezus Chrystus był posłany od Boga. Chrystus więc posiany od Boga, a apostołowie od Chrystusa: jedno i drugie posłannictwo odbyło się w porządku według woli bożej“. Do głoszenia więc Ewangelii i szerzenia królestwa bożego na ziemi t. j. do tworzenia i organizowania Kościoła potrzeba misji Bożej. Apostołowie, a nawet sam Chrystus, jako człowiek, jej potrzebował. Kto będzie po Apostołach tej misji spadkobiercą, w jaki sposób będzie ona przechodzić na następne pokolenia? Apostołowie, odpowiada Klemens na te pytania, otrzymawszy „rozkazy… wyszli opowiadać przyjście królestwa bożego. Opowiadali po wsiach i miastach i najpierw nawróconych, wypróbowawszy wprzód ich ducha, ustanawiali biskupami i diakonami tych, którzy uwierzą“ (c. 42). A zatem hierarchia kościelna, biskupi i diakoni, otrzymują posłannictwo od Boga przez Apostołów, tak jak oni otrzymali je od Chrystusa, a Chrystus od Boga. Nie jest wprawdzie wyraźnie powiedziane, że owi „biskupi“ z misją od Boga, są rzeczywistymi biskupami, ale jak się zważy, iż biskupi zawsze mieli w kościołach poszczególnych najwyższą władzę, a z drugiej strony, że władzę w Kościele można posiadać, jak poucza Klemens, tylko od Boga, to nie ulegnie wątpliwości, że najwyżsi hierarchowie w Kościele biskupi, muszą też tę władzę od Boga przez Apostołów, jeśli nie wprost od nich, to pośrednio otrzymywać”.

Papież jest bezpośrednim następcą Apostołów (św. Piotra Apostoła) – zatem również papież otrzymuje misję apostolską nie bezpośrednio od Boga, ale od swojego poprzednika – od poprzedniego papieża. Podobnie poprzedni papież otrzymuje misję apostolską od poprzedniego, itd. aż do św. Piotra, w nieprzerwanym nigdy łańcuchu prawnego następstwa na Stolicy Rzymskiej.

ODCZYTY z okazji rocznicy wyboru i koronacji Jego Świątobliwości Piusa XI Papieża, miane w Przemyślu dla Sodalicji Mariańskiej Mężczyzn w r. 1923

 „Papieżem jest każdoczesny Biskup Rzymu dlatego, że Papież jest następcą św. Piotra, Księcia Apostołów, a św. Piotr stolicę swą założył w Rzymie, stąd rządził całym Kościołem i tu życie zakończył na krzyżu”.

Takie następstwo na stolicy biskupiej założonej przez pierwszego Apostoła musi być formalne, tj. prawne; nie zaś tylko materialne. Mówią na ten temat wszystkie podręczniki teologii:

Ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Krakow 1932, s. 344

„By Kościół mógł się nazywać apostolskim nie wystarczy, by jego biskup materialnie nastąpił na stolicę, którą założył apostoł lub nawet na niej sam rządy biskupie sprawował, lecz trzeba, żeby formalnie przez apostoła lub przez jego legalnego następcę był wyznaczony biskupem na stolicy posiadanej niegdyś przez apostoła”.

W jaki sposób następcy Apostołów wyznaczają swoich legalnych następców? Poprzez prawo, które stanowią.

Ks. Grabowski – Prawo Kanoniczne według nowego kodeksu, Lwów 1927, s. 16-17

„Chrystus ustanowił Apostołów pierwszymi zwierzchnikami i nauczycielami Kościoła, każdy tedy przełożony w Kościele tylko od Apostołów mógł otrzymać władzę rządów. Dla udowodnienia apostolskości nie wystarczy stwierdzić istnienie rządców w Kościele, lecz należy wykazać ich łączność z Apostołami w nieprzerwanym nigdy następstwie. Istnieć tu musi następstwo formalne, nie zaś materialne, to znaczy, że następca ma otrzymać tę władzę, jaką mieli Apostołowie od tego zwierzchnika, który ją faktycznie i prawnie posiada i może innym przekazywać. Koniecznym warunkom prawnego następstwa jest to, by następca otrzymał władzę według prawnych przepisów, obowiązujących w danej społeczności. Prawnym tytułem następstwa w Kościele jest posłannictwo, Chrystus bowiem posyła Apostołów (Jan. 20, 21). Ten może być rządcą w Kościele, kto od Apostołów otrzyma misję i dlatego zwierzchnictwo Kościoła ma się urzeczywistniać w kolejnym posłannictwie. Prawnym zwierzchnikiem w Kościele jest obecnie ten, kto, cofając się wstecz, może wykazać, że władza jego pochodzi od Apostołów…”

Apologetyka podręczna. Obrona wiary katolickiej z odpowiedziami na zarzuty. Ks. St. Bartynowski T.J., Kraków 1918 rok, s. 376-377

„Historia stwierdza, że ze wszystkich kościołów, które Apostołowie założyli, jedynie tylko Kościół rzymski przetrwał aż do naszych czasów. Kiedy bowiem na innych stolicach biskupich, przez Apostołów założonych, od dawna już przerwany został szereg biskupów, następujących kolejno po Apostole założycielu, — wskutek czego te kościoły przestały być bezpośrednio apostolskimi — to jedynie na stolicy, założonej przez św. Piotra w Rzymie, wszyscy bez wyjątku biskupi następowali po sobie bez przerwy i prawnie. Stąd obecny biskup rzym­ski, papież Benedykt XV jest dalszym ogniwem tego długiego łańcucha, którego pierwsze ogniwo stanowi św. Piotr Apostoł”.

Ks. St. Bartynowski T.J. Apologetyka podręczna. Obrona wiary katolickiej z odpowiedziami na zarzuty., Kraków 1918 rok, s. 381

„Zwierzchnicy Kościoła rzymsko-katolickiego: papież i biskupi są prawowitymi następcami Apostołów.

Papież.

Św. Piotr, jako człowiek, nie mógł żyć wiecznie, ale władza jego, jako głowy widomej całego Kościoła, według słów Chrystusa miała trwać aż do końca świata. Otóż podobnie jak władza monarsza utrzymuje się przez prawowite następstwo, tzn. każdy prawny następca monarchy, dziedzicząc po nim władzę, wchodzi tym samem we wszystkie prawa i przywileje swego poprzednika — tak władza Piotra, jako głowy całego Kościoła, mogła się utrzymać tylko drogą prawowitego i nieprzerwanego przechodzenia z jednej osoby na drugą. W ten sposób prawowici następcy Piotra, dziedzicząc prawnie i bez przerwy, jeden po drugim, władzę Piotrową w całym Kościele, wchodzili tym samem we wszystkie prawa i przywileje Piotra”.

Zarys Apologetyki, Ks. Dr. Aleksander Pechnik, Warszawa 1913, s. 159

„Charakter Apostolski Kościoła. Kościół nazywa się „apostolskim“ dlatego, że: 1) założyli go sami Apostołowie w imieniu i na rozkaz swojego Mistrza; 2) ze względu na tożsamość nauki, Sakramentów św. i organizacji; 3) dlatego, że jego Pasterze są prawowitymi „następcami Apostołów” i otrzymali od nich swoje posłannictwo, na nich bowiem przelali Apostołowie swoją władzę rządzenia.

To zaś następstwo ma charakter: a) „publiczny”, bo nigdy nie wyświęca Biskupów potajemnie, bez wiedzy kapłanów i wiernych; b) „prawowity”, bo stosowano się przy tym zawsze do przepisów prawa kościelnegoc) jest ono „nieprzerwane”, bo Biskupi, wyświęceni przez Apostołów, przelewali swą władzę na innych, którzy znów czynili to samo — tak, iż nigdy nie brakło Kościołowi rządców prawowitych, dzierżących władzę apostolską”.

Mówi o tym jednoznacznie encyklopedia katolicka, gdzie możemy przeczytać o prawnym i ciągłym następstwie, poprzez które przekazywana jest misja apostolska.

O’Reilly, T. (1907). Apostolicity. In The Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. Retrieved March 15

„Apostolskość misji jest gwarancją doktryny. (…) Wyjaśniając pojęcie apostolskości należy zwrócić szczególną uwagę na apostolskość misji, bądź sukcesji apostolskiej. Apostolskość misji oznacza, że Kościół jest jednym ciałem moralnym, posiada misję powierzoną przez Chrystusa Apostołom, a przekazaną przez Apostołów oraz ich prawowitych następców w nieprzerwanym łańcuchu obecnym przedstawicielom Chrystusa na ziemi. To autorytatywne przekazanie władzy w Kościele stanowi sukcesję apostolską. Sukcesja apostolska musi być zarówno materialna jak i formalna. (…) Formalna polega na prawowitym przekazaniu władzy nadanej przez Chrystusa Apostołom. Nikt nie może udzielić władzy, której nie posiada. Stąd w przekazywaniu misji od Apostołów nie może być luki, nie może powstać nowa misja; ale misja przekazana przez Chrystusa musi przechodzić z pokolenia na pokolenie za pośrednictwem nieprzerwanego legalnego dziedziczenia. Apostołowie otrzymali misję od Chrystusa i przekazali ją do prawnie wyznaczonych następców, a oni ponownie wybrali innych do kontynuowania tej misji. Jakakolwiek przerwa w takiej sukcesji niszczy apostolskość, ponieważ przerwa oznacza początek nowej linii, która nie jest apostolska. Apostolskość (sukcesja apostolska) oznacza, że misja powierzona przez Chrystusa Apostołom musi być przekazana od Apostołów do ich prawowitych następców w nieprzerwanej linii, aż do skończenia świata. Takie pojęcie apostolskości ukształtowały słowa samego Chrystusa, praktyka Apostołów oraz nauczanie Ojców oraz teologów Kościoła”.

Dlatego bzdurą jest twierdzenie, iż Kościół może wybrać papieża z pominięciem obowiązującego prawa papieskiego – czyli stosując epikeie. W takim wypadku wybór byłby żaden, bowiem obrana w taki sposób osoba nie otrzymałaby misji od swojego poprzednika – nie otrzymałaby formalnej sukcesji apostolskiej, która jest koniecznym warunkiem piastowania urzędu papieskiego.

Warunek trwania prymatu św. Piotra

Chrystus powierzył prymat pełnej władzy jurysdykcyjnej św. Piotrowi. Prymat ten, z ustanowienia Chrystusa, przechodzi na prawowitych następców św. Piotra. Tak długo istnieje Stolica Apostolska jak długo istnieją następcy św. Piotra w prymacie, czyli, zgodnie z obietnicą Chrystusa, będzie istnieć zawsze, aż do skończenia świata.

Ciągłość prymatu Stolicy Apostolskiej istnieje zatem tak długo, jak długo kolejni papieże następują na Stolicę. Następowanie na Stolicę kolejnych papieży jest zaś możliwe tylko wtedy, gdy istnieje możliwość dokonania prawnego wyboru papieża — bowiem warunkiem ważności wyboru papieża oraz otrzymania prymatu jurysdykcji jest to, aby wybór ten był zgodny z obowiązującym prawem.

Ks. Dr Ignacy Grabowski, Prawo Kanoniczne Według Nowego Kodeksu (1917), str. 162.

„Władza rządów, jaką zwierzchnicy Kościoła posiadają, nazywa się jurysdykcją. Jest to władza prawodawcza, sądownicza i karna. Jurysdykcję otrzymują rządcy kościołów mocą osobnego posłannictwa swoich zwierzchników a papież przez prawnie dokonany wybór. Celem jej jest kierownictwo wiernych w porządku nadprzyrodzonym za pomocą praw i rozkazów (c. 109).”

Zatem, prymat jurysdykcji w czasie wakansu trwa o tyle, o ile w sposób prawny można dokonać wyboru kolejnego następcy św. Piotra. A ponieważ dogmatem wiary określonym przez Sobór Watykański jest, iż prymat św. Piotra trwa w Kościele ustawicznie w sposób nieprzerwany (zawsze), dlatego też nie może być takiej sytuacji, w której nie istnieje możliwość dokonania prawnego wyboru kolejnego papieża. Jest to warunek który zawsze musi być spełniony, inaczej bowiem obietnica Chrystusa skierowana do św. Piotra, iż bramy piekła nie przemogą, byłaby nieskuteczna.

Sobór Watykański – Sesja IV, Konstytucja Dogmatyczna PASTOR AETERNUS

„To zaś, co książę pasterzy i wielki pasterz owiec, Jezus Chrystus Pan, ustanowił w osobie św. Piotra dla zbawienia wiecznego i trwałego dobra Kościoła, musi ustawicznie trwać w Kościele, który z Jego woli założony na skale nieprzerwanie będzie stał mocno aż do końca wieków.”

Bramy piekielne nie przemogą opoki i Kościoła zbudowanego na tej opoce — Chrystus nie dopuści do takiej sytuacji, w której następca św. Piotra nie będzie mógł zostać wybrany zgodnie z obowiązującym prawem. Forma prawna jest bowiem formą przekazania posłannictwa apostolskiego (misji apostolskiej) papieżowi przez poprzednika.

Legalny wybór papieża

Biskup Karol Józef Fischer naucza kto i w jaki sposób wybiera Papieża:

„Kto ma wybierać Papieża i Biskupów i kapłanów i w jaki sposób, stanowienie o tym, ponieważ tu zależeć musi wiele od stosunków, w jakich się Kościół i świat może kiedykolwiek znajdować, zostawił Pan Jezus Hierarchii, tj. starszyźnie kościelnej, a najwyższą w tej sprawie władzę nadał każdoczesnemu Papieżowi, jako następcy św. Piotra, Głowie Kościoła. To jest całkiem pewne, bo Pan Jezus do św. Piotra rzekł: Cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebiesiech (Mt. 16, 19), i rzekł także: Paś baranki Moje, paś owce Moje (Jan 21, 15-17). Paś, to znaczy, nie tylko nauczaj, lecz także sprawuj rządy (bo pasterz rządzi owczarnią, a owce słuchają głosu jego), wydawaj rozporządzenia zmierzające do tego, by Kościół wiódł ludzi do nieba.

Każdy więc Papież ma prawo za życia swego rozporządzić, w jaki sposób po jego śmierci nowy Papież ma być wybrany, i nikt nie ma prawa to rozporządzenie zmienić, jeno znów którykolwiek z następnych Papieży”.

Gdyby ostatnim papieżem Kościoła katolickiego był nieżyjący Pius XII, to tym samym nie ma obecnie możliwość dokonania prawnego wyboru kolejnego papieża, ponieważ wybór taki musiałby się dokonać w oparciu o przepisy Konstytucji VACANTIS APOSTOLICAE SEDIS papieża Piusa XII — co jest dzisiaj niemożliwe, bowiem spełnienie warunków tej Konstytucji w obecnych okolicznościach jest po prostu niewykonalne.

Jeśli nie ma możliwości dokonania prawnego wyboru papieża, to oznacza, iż prymat jurysdykcji Stolicy Apostolskiej wygasł, bramy piekła przemogły a Kościół został zniszczony. Jest to niemożliwe.

Dlatego początkowo przyjęliśmy założenie, iż w 1958 roku w sposób prawny został wybrany następca Piusa XII, którego wyrzucano z Rzymu, jak o tym mówią proroctwa. Założenie takie jednak należy odrzucić, o czym pisałem szczegółowo w tekstach: Aktualnym papieżem Kościoła katolickiego jest Pius XII. Pius XII został wyrzucony z Rzymu oraz Czy Kościół katolicki ogłosił śmierć Piusa XII?

Zatem jedyną opcją, która nam zostaje jest założenie, iż Pius XII żyje.

Pius IX Encyklika „Quartus Supra”

„Ostrzeżenie od Stolicy Apostolskiej.

Musimy teraz wielce obawiać się, że twórcy nowej schizmy i ich zwolennicy mogą odnieść sukces w swoim planie uwiedzenia zarówno słabych w wierze oraz mniej rozważnych katolików, … sprowadzając ich na drogę zatracenia. W związku z tym jesteśmy zmuszeni zwrócić się do was ponownie by rozproszyć tę ciemność i gęstą mgłę która ukrywa prawdę, by ostrzec wszystkich ludzi. To jest nasz obowiązek, aby wzmocnić tych, którzy nie ustępują, wspierają powątpiewających, a także przywołać do dobra tych ludzi, którzy nędznie porzucili prawdę i jedność Katolicką, jeśli są tylko chętni do słuchania (…)

(…) neo-schizmatycy powiedzą, że to nie była sprawa doktryny ale dyscypliny, więc wobec tych, którzy jej się sprzeciwiają nadal można używać nazwy katolików i przywilejów, jakie posiadają katolicy. … Nie mamy wątpliwości że dobrze wiecie, jak marne i bezwartościowe jest to uchylanie się od dyscypliny. … (ci, którzy tak czynią) są schizmatykami, nawet jeśli nie zostali skazani za to przez władzę Apostolską. Co więcej, jak nasz poprzednik Pius VI ostrzegał w liście apostolskim potępiającym cywilną konstytucję kleru we Francji, dyscyplina jest często ściśle związana z nauką i ma duży wpływ na zachowanie jej czystości. W rzeczywistości, w wielu przypadkach, święty sobór bez wahania wyłączał od Kościoła poprzez klątwę tych, którzy naruszali dyscyplinę”

Pius XII, Przemówienie do studentów prawa, Wiedeń 1956 r.

„Prawo Kościoła nie jest celem samym w sobie. Jest środkiem do celu. Prawo Kościoła jest na służbie „salus animarum” (zbawienia dusz), a zatem jest to kwestia opieki duszpasterskiej. (…) Wiele kanonów jest ustanowionych jedynie jako normy ochronne aby strzec wiary przed zepsuciem i aby zachować godność łaski i sakramentów od świętokradztwa. Ale prócz nich istnieją kanony które są wbudowane w samą strukturę Kościoła przez jego Boskiego Założyciela, i które są w istocie w bezpośredniej zgodzie z jej naturą. Należą do nich prawa określające formę organizacji Mistycznego Ciała Chrystusa, ustawy regulujące ustrój Kościoła oraz te, które określają kompetencje papieża i biskupów. Chrystus założył swój Kościół nie jako bezkształt ruchu duchowego, ale jako silnie zorganizowaną wspólnotę”.

Szymon Klucznik

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s