Jacek Bartyzel i żydowska kabała

Profesor Bartyzel o filozofii Józefa Marii Hoene Wrońskiego:

„Był bowiem Jerzy Braun człowiekiem, myślicielem i twórcą, który przez lat kilkadziesiąt, od chwili zapoznania się z dziełem największego polskiego filozofa – jedynego, którego nazwisko można wymieniać jednym tchem z Platonem, Arystotelesem, Akwinatą, Kantem czy Husserlem – Józefa Marii Hoene Wrońskiego – miał w tej gigantycznej myśli i wizji „archimedesowy” punkt oparcia dla wszystkich własnych idei i koncepcji twórczych”. (źródło: Rafał Łętocha, „Oportet vos nasci denuo”. Myśl społeczno-polityczna Jerzego Brauna, Zakład Wydawniczy ‘NOMOS’, Kraków 2006, s. 336.)

Dla Pana Bartyzela Hoene Wroński to największy polski filozof, którego zestawia razem z Platonem, Arystotelesem, św. Tomaszem z Akwinu…

Czym jest filozofia Hoene Wrońskiego?

To żydowska kabała. Czytaj dalej„Jacek Bartyzel i żydowska kabała”

O kwestii żydowskiej, Ks. Józef Gliwa SI, Kraków 1919

O kwestii żydowskiej, Ks. Józef Gliwa SI, Kraków 1919

Duch czasu stwarza różne potrzeby i obowiązki. Dzisiejsze stosunki zmuszają nas do mówienia o sprawach, które dotąd, zwłaszcza na ambonie, rzadko poruszano. Toteż uważamy sobie za obowiązek, mówić i oświecać wiernych także o kwestii żydowskiej, która dziś tak jest głęboko żywotna, i tak doniosłe otwiera przed myślącymi ludźmi zagadnienia. Czytaj dalej„O kwestii żydowskiej, Ks. Józef Gliwa SI, Kraków 1919”

O religijnych wierzeniach współczesnych Żydów

22 sierpnia 2012 roku ks. Tadeusz Kiersztyn zmarł po odniesieniu ciężkich obrażeń w wypadku samochodowym. Jak do tej pory w niewyjaśnionych do końca okolicznościach, samochód ciężarowy TIR zderzył się czołowo z samochodem, którym podróżował ks. Tadeusz Kiersztyn.

Fragmenty z książki: „Zatrute źródło: Masoneria”, ks. Tadeusz Kiersztyn, Kraków 2010

Jak powszechnie wiadomo pierwsi chrześcijanie byli żydami. Wielkie dziedzictwo proroków Starego Testamentu polegało m.in. na zapowiadaniu przyjścia na świat Mesjasza-Króla. Kiedy On przyszedł, grupa fanatycznych żydów wymusiła na Piłacie Jego ukrzyżowanie, tym samym odrzucając swego Boskiego Króla i Jego łaskę odkupienia.

Wszyscy ci spośród żydów, którzy poszli za Chrystusem, wtopili się w chrześcijański uniwersalizm. Ci natomiast, którzy Go odrzucili, stali się tułaczami po świecie. Stworzyli oni własną żydowską cywilizację programowej odrębności od ludów, pośród których zamieszkali, zazdrośnie piastując swoje wybraństwo, swoją mesjanistyczną świadomość. Czytaj dalej„O religijnych wierzeniach współczesnych Żydów”

Żydzi i Kahały.

Z książki „Żydzi i Kahały”, Warszawa, 1914 rok

1. O władzy Kahału i prawidłach względem udzielania żydom pozwoleń do zamieszkania w obrębie działalności tegoż. — 2. O sprzedaży Hazaka i Meropije (praw eksploatacji majątków nieruchomych i ruchomych, należących do Chrześcijan, również jak eksploatowania samychże osób. nie posiadających majątków).

Zdanie, jakiem wielki poeta niemiecki Schiller określił obraz historyczny pobytu żydowskiego w Egipcie, 3600 lat temu, mówiąc: „że żydzi formowali oddzielny naród w narodzie“, może być zastosowane zupełnie do dzisiejszego ludu żydowskiego. Ale ponieważ państwo bez terytorium jest pojęciem, jakiego uchwycić a nawet wyobrazić sobie niepodobna, to też i zdanie Schillera można było uważać dotychczas za poetyczne porównanie, a nie rzeczywistą prawdę… Lecz oto wychodzi w 1870 r. dzieło pod tytułem „Książka o Kahale”, napisana przez Brafmann’a, żyda przechrzczonego, dzieło, w którym natrafiamy na owe terytorium, do jakiego Kahał po wszystkie czasy rościł i nie przestaje w teraźniejszych czasach rościć pretensji, co więcej powiemy, terytorium, jakim Kahał zawsze władał i dzisiaj rzeczywiście posiada w swej władzy. Z tego to powodu wyżej przytoczone zdanie wielkiego poety nabiera mocy i znaczenia niezwalczonej prawdy, a problemat staje się aksjomatem. Czytaj dalej„Żydzi i Kahały.”

Wierzenia Żydów wg Talmudu.

„Przez swoje powołanie i swą historię naród żydowski jest w szczególny sposób wybrany, aby całemu rodzajowi ludzkiemu głosić zbawczą wolę Boga”. – antypapież Wojtyła, Berlin, 12 czerwca 1996 r.

Z książki „Żydzi i Kahały”, Warszawa, 1914 rok

Podania talmudyczne o Bogu.

Pan Bóg, według Talmudu, trzy godziny na dzień czyta księgi Zakonu, potem 3 godziny sądzi, dalej 3 godziny żywi świat, a trzy ostatnie godziny bawi się z królem ryb „Lewiatanem.“ W nocy, dodaje rabbi Menachem, Pan Bóg studiuje Talmud. Istnieje w niebie coś na kształt szkoły, do której uczęszczają aniołowie i nawet sam zły duch (Aszmodai), który tam uczy się Talmudu. Co się tyczy Lewiatana, jest to potwór tak ogromny, że z łatwością połknąłby rybę 300 mil długości. Pan Bóg odłączył go od samicy, gdyż inaczej cały świat zostałby napełniony straszliwymi potworami, a zabiwszy samicę, mięso jej usolił na pokarm dla mieszkańców raju. Zresztą Pan Bóg bawił się z Lewiatanem tylko do czasu zburzenia świątyni Jerozolimskiej; od owej epoki zabawy tej zaniechał.

(Rolling str. 22—25)

O złych duchach.

Pan Bóg stworzył diabłów w piątek wieczorem, lecz że ze zmierzchem nastąpił szabas, nie zdążył więc przyoblec ich w ciało ani w szaty. Diabli są z ognia, wody lub jakiejś materii podksiężycowej, która zresztą nie jest do niczego przydatną. Niektóre diabły pochodzą od Adama i dwóch diablic, albo też od Adama i diablicy Lilis, która przez lat 130 zastępowała mu miejsce żony; potomstwo ich bardzo się rozmnożyło, pomimo że 100 dziennie umierało. Złe duchy rodzą się i powstają ciągle i teraz; wszelako okoliczności, które, według Talmudu, dają im życie, tutaj przytoczyć niepodobna. Człowiek może także zabijać diabłów, np. piekąc macę. W czasie potopu złe duchy byłyby wyginęły, gdyby pewnej ich liczby nie był zabrał Noe do arki.

Siedliskiem złych duchów są: powietrze, morze, a także mieszkania ludzkie i sprzęty domowe. W czasie snu duch opuszcza ciało człowieka, a natomiast sadowi się w nim zły duch, który z przebudzeniem się człowieka znika; najdłużej wszelako trzyma się końców palców i dlatego właśnie zaraz ze snu każdy Izraelita zobowiązany jest starannie umywać ręce. Zresztą zły duch lubi przebywać jedynie w „czystym naczyniu“, to jest w ciele dzieci Izraela; dla tego jeśli niewierni dotykają się np. żywności dla żydów przeznaczonej, nie może to być szkodliwym, choćby ręce niewiernego nie były umyte. Tak samo nic nie szkodzi jeśli do żywności dotykają się brudnymi rękami dzieci żydowskie, gdyż do lat 13 nie mają one jeszcze zupełnej duszy, a takich ciał zły duch unika. Umywanie rąk ze względu na trzymających się palców diabłów jest aktem tak ważnym i koniecznym, że Talmud zaniedbującym tego obowiązku grozi utratą pamięci, obłąkaniem, a nawet stanowi karę śmierci. Czytaj dalej„Wierzenia Żydów wg Talmudu.”

Kwestia żydowska wobec chrześcijańskiej etyki. O Kahałach.

Rozdział z książki ks. Mariana Morawskiego.

AsemityzmKwestia żydowska wobec chrześcijańskiej etyki.


Jak się on odnosi naród żydowski do chrystianizmu.

Mówi się dużo w historiach o prześladowaniu Żydów przez chrześcijan, a mało się zwraca na to uwagi, że Żydzi jeszcze przedtem prześladowali, o ile mogli, i jeszcze dziś prześladują chrystianizm i chrześcijan. Już w Dziejach Apostolskich pokazuje się, jak oni, wbrew narodowemu zwyczajowi, szczuli władze rzymskie przeciwko pierwszym głosicielom chrystianizmu, jakkolwiek krwią sobie bliskim. W czasach następnie męczeńskich, widzimy Żydów, grających rolę donosicieli i podżegaczy przeciw wyznawcom Chrystusa. Są nawet poszlaki, jak stwierdza de Champagny z innymi historykami, że Poppea i inne Żydówki, przy boku cezarów stojące, były narzędziami zawiści synagogi przeciw chrześcijaństwu. Później, gdy niektórzy Żydzi przeszli do wybitnych stanowisk w państewkach azjatyckich, nie zapomnieli też o tej narodowej zawiści. Historia z przerażeniem opowiada o rzeziach, jakie między innymi wyprawiał Dunaan, który w VI wieku panował w Arabii Szczęśliwej, o zabiegach, jakie czynił, aby wszystkich dokoła książąt saraceńskich i króla perskiego do prześladowania chrześcijan podniecić – aż Elezbaan, chrześcijański król Etiopii, nadciągnąwszy z wojskiem, położył koniec tym okrucieństwom.  Czytaj dalej„Kwestia żydowska wobec chrześcijańskiej etyki. O Kahałach.”

Program polityki żydowskiej wobec Kościoła Katolickiego, Paryż, 1936 rok

Na początku 1936 roku w Paryżu zorganizowano konwencję tajnych stowarzyszeń, i chociaż obecność była ściśle ograniczona do “wtajemniczonych”, angielskim i francuskim obserwatorom udało się w niej uczestniczyć. Ich relacje ze spotkania pojawiły się w Catholic Gazette w lutym 1936 roku, a kilka tygodni później w paryskim tygodniku Le Réveil du Peuple.

„Tak długo, jak pozostaje moralna koncepcja porządku społecznego, a wszelka wiara, patriotyzm i godność nie zostaną wykorzenione, nie nadejdzie nasze panowanie nad światem. Wykonaliśmy już część pracy, ale nie możemy stwierdzić, że wykonaliśmy ją w całości. Mamy jeszcze wiele do zrobienia, zanim będziemy mogli obalić naszego głównego przeciwnika. Kościół Katolicki.

„Musimy zawsze pamiętać, że Kościół Katolicki jest jedyną instytucją, która stała, i będzie stała, tak długo jak istnieje, na naszej drodze. Kościół Katolicki, ze swoją metodyczną pracą i budującą nauką moralną, będzie zawsze trzymać swoje dzieci w takim stanie umysłu, by mieli tyle godności, by nie poddać się naszej dominacji. To dlatego chcieliśmy odkryć najlepszy sposób na zachwianie Kościołem Katolickim do samych fundamentów. Szerzyliśmy ducha buntu i fałszywy liberalizm wśród narodów, aby odciągnąć ich od wiary, a nawet by wstydzili się wyznawania nakazów swojej religii, i przestrzegania przykazań ich Kościoła. Czytaj dalej„Program polityki żydowskiej wobec Kościoła Katolickiego, Paryż, 1936 rok”

Żydowska „piąta kolumna” wśród duchowieństwa

Żydowska „piąta kolumna” wśród duchowieństwa

Spisek przeciw Kościołowi

Maurice Pinay

Część IV – Żydowska „piąta kolumna” wśród duchowieństwa
Rozdział 3 – „Piąta kolumna” w akcji

Tłumaczenie Ola Gordon

Cecil Roth, renomowany żydowski pisarz, wyjaśnia, jak widzieliśmy wcześniej, że krypto-judaizm, tzn. zachowanie Hebrajczyków ukrywających swoje pochodzenie poprzez przybieranie maski innych religii lub narodowości, ma tyle lat, ile sam judaizm.

To przenikanie Hebrajczyków w najgłębsze zakamarki religii i narodowości, przy jednoczesnym zachowywaniu w tajemnicy ich poprzedniej religii i organizacji, tak naprawdę stworzyło izraelską „piątą kolumnę” w łonie innych narodów i różnych religii – bo jeśli Żyd zdobył wejście do cytadeli swoich wrogów, to jest tam aktywny, wykonuje rozkazy i prowadzi działalność, którą potajemnie zaplanowały żydowskie organizacje.

Ma to na celu kontrolowanie od wewnątrz ludzi, których już pozyskano, a także kontrolę jego instytucji religijnych i próbę ich rozkładu. Jest oczywiste, że kiedy tylko zdobyli kontrolę nad władzą religijną od wewnątrz, zawsze wykorzystywali to dla swoich planów dominacji nad światem. W ten sposób, przede wszystkim wykorzystują swój religijny wpływ do zniszczenia odruchu samoobrony zagrożonych osób, lub przynajmniej do jej osłabienia. Czytaj dalej„Żydowska „piąta kolumna” wśród duchowieństwa”

Mowa rabina Reichhorna o gojach

Unikatowy, a dzisiaj zapomniany, materiał z książki Ks. Dr. Stanisława Trzeciaka

„Program światowej polityki żydowskiej”, Warszawa 1936

„Mowa rabina o gojach” była drukowana po raz pierwszy w „Le Contemperain” 1 lipca 1886. W r. 1900 wydal ja w osobnej broszurze pt: „V’zidovskych klepetich” (W żydowskich pazurach) młodoczeski poseł do parlamentu austriackiego Wacław Breznowsky. Kiedy broszurę tę władze austriackie skonfiskowały, wniósł on interpelacje do ministra oświaty, w dniu 13 marca 1901 r., w której całą tę mowę przytoczył. Otrzymał ją od swego znajomego z Rosji. Czytaj dalej„Mowa rabina Reichhorna o gojach”

Pojęcia żydowskie o mesjaszu i jego stosunku do gojów

Rozdział z książki ks. dr Stanisława Trzeciaka:

TALMUD O GOJACH a kwestia żydowska w Polsce, Warszawa 1939

Zupełnie jednak innego mesjasza oczekiwali i oczekują żydzi. „Ten, który miał przyjść i zbawić Izraela” musi przede wszystkim podzielać ich zapatrywania co do „goim”, których miał zmiażdżyć i zniszczyć tchnieniem ust swoich, a na gruzach państwa rzymskiego miał założyć wszechświatowe państwo żydowskie.

O takiego to Mesjasza modlono się do Boga w tak zwanych „Psalmach Salomona”: „Spojrzyj Panie i ześlij im ich króla Dawida, aby panował nad sługą Twym Izraelem. I uzbrój go siłą, aby zmiażdżył niesprawiedliwych władców. Oczyść Jeruzalem z pogan (gojów), którzy je deptają… Jak naczynie gliniane żelazną rózgą niech zniszczy całą ich istotę. Niech zniszczy bezbożnych pogan tchnieniem ust swoich. Aby na groźbę uciekli przed nim poganie”. (Ps. Sal. 17. 21-25; Sibilla 3. 652 seq).

Czytaj dalej„Pojęcia żydowskie o mesjaszu i jego stosunku do gojów”

Kto jest Żydem?

Synagoga Szatana

Michael Jones  

fragmenty książki „Gwiazda i Krzyż” – 2007 r

Michael Jones jest wydawcą amerykańskiego magazynu „Culture Wars”, autorem 11 książek i setek artykułów. Od 1979 r. jest doktorem literatury amerykańskiej (Uniwersytet Tempie). W swojej działalności akademickiej i publicystycznej dr Jones zajmuje się wzajemnymi relacjami pomiędzy moralnością a kulturą.

* * *

(…) Pierwsze przyjście Chrystusa oznaczało kryzys mesjanistycznych nadziei Żydów. Ewangelie opisują coraz gorętsze dyskusje, w których Żydzi określali się poprzez swój stosunek do człowieka twierdzącego, że jest Synem Człowieczym i Mesjaszem. W rezultacie, debata, której początkiem były mesjanistyczne oczekiwania, szybko przekształciła się w dyskusję nad tym, co to znaczy być Żydem. (…) Konflikt między tymi dwiema grupami Żydów przewija się przez całą Ewangelię według św. Jana. W istocie nie będzie przesadą twierdzenie, że Ewangelia św. Jana, w której słowo Żyd” pojawia się 71 razy, jest długim dyskursem o tym, co to znaczy być Żydem. Kim więc są owi “Żydzi”, o których 71 razy wspomina się w Ewangelii? Cóż, to zależy, wszak słowo to w odmiennych kontekstach nieznacznie zmienia swoje znaczenie, ogólnie jednak w toku narracji kontekst ów staje się coraz wyrazistszy, nabierając przy tym coraz to bardziej nieprzyjaznego charakteru; ostatecznie wiedzie do rozbratu pomiędzy “Żydami” a Jezusem; owo zerwanie doprowadzi do jego śmierci. Czytaj dalej„Kto jest Żydem?”

Adolf Nowaczyński – Mocarstwo anonimowe. Ankieta w sprawie żydowskiej

Adolf Nowaczyński – Mocarstwo anonimowe. Ankieta w sprawie żydowskiej

Mocarstwo anonimowe, ankieta w kwestii żydowskiej to zebrany przez Adolfa Nowaczyńskiego, wybitnego polskiego publicystę okresu międzywojennego, zbiór tekstów autorstwa kilkuset znanych osób ze świata nauki, kultury i polityki, dotyczących roli i znaczenia środowisk żydowskich w dziejach zarówno Europy, jak i całego świata. Czytelnik może się przekonać, że autorzy zebranych tekstów, reprezentujący różne, a niekiedy wręcz krańcowo odmienne postawy światopoglądowe, w ocenie działań wyżej wymienionej społeczności byli w wielu punktach nadzwyczaj zgodni.

Lektura opracowania pozwala dowiedzieć się, co na temat działań społeczności żydowskiej sądzili – w czasach kiedy nie panowała jeszcze wszechobecna cenzura „politycznej poprawności” – m.in. królowie Polski: Kazimierz Wielki, Władysław Jagiełło, Aleksander Jagiellończyk, Kazimierz Jagiellończyk, Zygmunt I Stary, Zygmunt August, a także tacy ludzie, jak Wincenty Kadłubek, Jan Długosz, Piotr Skarga, Mikołaj Rej, Jan Kochanowski, Julian Ursyn Niemcewicz, Stanisław Staszic, Walerian Łukasiński, Adam Mickiewicz, Cyprian Kamil Norwid, Eliza Orzeszkowa, Adam Asnyk, Aleksander Fredro, Zygmunt Krasiński, Stanisław Wyspiański, Maria Konopnicka, Julian Tuwim, Tadeusz Żeleński-Boy, Jan Kasprowicz, Roman Dmowski. W książce znajdują się ponadto teksty takich osobistości, jak np. Tacyt, Tertulian, Marcin Luter, Giordano Bruno, William Szekspir, Emmanuel Kant, Wolter, Napoleon Bonaparte, Otto Bismarck, Róża Luksemburg, Karol Marks, Ryszard Wagner czy Jerzy Clemenceau.

Encyklika „A quo primum”. O nadmiernej roli żydów w Królestwie Polskim

Encyklika Papieża Benedykta XIV A quo primum
O NADMIERNEJ ROLI ŻYDÓW W KRÓLESTWIE POLSKIM

do Prymasa, Arcybiskupów i Biskupów Polski dotycząca tego, co jest zabronione żydom mieszkającym w tych samych miastach i okręgach, co i chrześcijanie

Miłościwi Bracia,
Zdrowie i Apostolskie Błogosławieństwo

Dzięki wielkiej Boskiej Dobroci pierwsze fundamenty naszej Świętej Katolickiej Religii zostały, za panowania Naszego poprzednika Leona VIII, założone pod koniec dziesiątego wieku dzięki usilnej działalności księcia Mieszka i jego chrześcijańskiej małżonki Dąbrówki. Tak dowiadujemy się od Długosza, autora Waszych roczników (Księga II, strona 94). Od tego czasu naród polski, zawsze religijny i pełen poświęcenia, w swej wierności do przyjętej przez niego Świętej Religii pozostał niewzruszony i omijał z odrazą wszelki rodzaj sekciarstwa. Im bardziej różne sekty nie szczędząc wysiłków, starały się usadowić w Królestwie Polskim, w celu szerzenia tam ziarna ich błędów, herezji i wykolejonych opinii, tym bardziej Polacy lojalne i stanowczo opierali się tym wysiłkom, dając coraz więcej dowodów swej wierności.

Rozpatrzmy tu kilka przykładów tej wierności. Przede wszystkim musimy wspomnieć o tym, co powinno być uważane za szczególnie właściwe i dla naszych celów zdecydowanie najważniejsze. To jest parada nie tylko chwalebnej pamięci tych miłościwie uwielbionych w świętym kalendarzu Kościoła, męczenników, spowiedników, dziewic i ludzi odznaczających się się świątobliwością, którzy rodzili się, żyli i umierali w Królestwie Polskim, ale także wielu chwalebnie odbytych w tymże królestwie i owocnych w dobre wyniki soborów i synodów. Dzięki usilnym staraniom tych zebrań zostało odniesione wspaniałe i sławne zwycięstwo nad luteranami, którzy próbowali wszelkich sposobów i środków, by uzyskać prawo wstępu i zabezpieczyć swe pozycje w tym królestwie. Przykładem tego jest wielki Sobór w Piotrkowie, który odbył się za pontyfikatu Naszego światłego poprzednika i rodaka Grzegorza XIII pod przewodnictwem Lipomanus’a, biskupa Verony i Nuncjusza Apostolskiego. Czytaj dalej„Encyklika „A quo primum”. O nadmiernej roli żydów w Królestwie Polskim”

Czwarty Sobór Laterański (1215) – o Żydach

67. O lichwie Żydów

67, 1. Im bardziej religia chrześcijańska usiłuje powstrzymać praktykę lichwy, tym bardziej zawzięcie tę niegodziwość uprawiają Żydzi i dzięki temu w krótkim czasie pochłaniają majątki chrześcijan. Pragnąc wesprzeć w tej sprawie chrześcijan, aby nie byli tak okrutnie uciskani przez Żydów, dekretem synodalnym ustanawiamy, że jeżeli pod jakimkolwiek pretekstem Żydzi będą wymuszać od chrześcijan płacenie zbyt wysokich i przekraczających miarę odsetek, odbierze się im prawo handlu z chrześcijanami, dopóki odpowiednio nie zadośćuczynią za nadmierne roszczenia. W razie potrzeby zobowiąże się także chrześcijan cenzurą kościelną bez możliwości apelacji do zaprzestania z nimi handlu.

67, 2. Władzom świeckim polecamy, aby nie byli z tego powodu wrodzy wobec chrześcijan, lecz raczej starali się powstrzymać Żydów od tak wielkich roszczeń. Postanawiamy, że pod groźbą tej samej kary Żydzi zobowiązani są zadośćuczynić kościołom za należne dziesięciny i ofiary, które zwykły one otrzymywać od chrześcijan z domów i innych dóbr, zanim z jakiegokolwiek tytułu przejdą one w posiadanie Żydów, ażeby w ten sposób kościoły zachowały dochody bez ponoszenia szkód. Czytaj dalej„Czwarty Sobór Laterański (1215) – o Żydach”