Czy soborowi „papieże” to heretycy formalni?

Heretykiem jest osoba, która po przyjęciu chrztu, przeczy choćby tylko jednej nauce, podanej do wierzenia przez Kościół jako prawda wiary.

Aby herezja była formalna:

1. heretyk musi wiedzieć, iż Kościół katolicki jest Kościołem założonym przez Chrystusa,

2. musi, znając zdefiniowaną naukę Kościoła, dobrowolnie przedkładać swój osąd ponad orzeczenia Kościoła (tj. musi przeczyć nauce Kościóła ze świadomością, iż jest to nauka Kościoła) — nazywamy to uporczywością,

3. musi publicznie wyznać swój błąd przeciwny wierze katolickiej — nazywamy to notorycznością.

Heretykiem materialnym jest osoba, która:

1. sądzi, w dobrej wierze, iż Kościołem założonym przez Chrystusa nie jest Kościół katolicki, ale inny, do którego ona należy — dlatego przeczy temu, czego Kościół katolicki naucza.

2. lub, będąc katolikiem, przeczy prawdzie przez Kościół podawanej do wierzenia, ale tylko dlatego, ponieważ nie zna nauki Kościoła i jest gotowa do poddania się jego wyrokom, gdy tylko je pozna.

Ponieważ soborowi „papieże” publicznie głosili herezje, jedyną możliwością, aby nie byli heretykami formalnymi jest założenie, że nie znali nauki Kościoła katolickiego. Czy to możliwe?

W rzeczywistości jednak nie ma znaczenia, czy domniemany „papież-heretyk” jest heretykiem formalnym, czy materialnym. Heretyk, materialny czy formalny, nie może być papieżem Kościoła katolickiego, ponieważ jako najwyższy nauczyciel Kościoła, nauczając błędu, uporczywie czy nie, zobowiązałby cały Kościół w autorytecie Boga, do przyjęcia heretyckiej nauki — a to jest niemożliwe (patrz: odpowiedź na pytanie nr 2).

Czytaj także: