Ojca E. Sylwestra Berry’ego Komentarz do Apokalipsy św. Jana

Wybór cytatów pochodzi ze stron 120-124 i 135-138 pierwszego wydania The Apocalypse of St. John (Columbus, Ohio, 1921). Nihil obstat: Joseph Molitor, D. D., Censor Deputatus, Imprimatur: † James J. Hartley, Bishop of Columbus, June 15, 1921.

W poprzednim rozdziale [12] św. Jan szkicuje historię Kościoła od czasu nadejścia Antychrysta aż do końca świata. (…) W rozdziale tym ukazuje nam prawdziwą naturę konfliktu. Będzie nim wojna na śmierć i życie pomiędzy Kościołem a mocami ciemności w ich ostatecznej próbie zniszczenia Kościoła, co miało uniemożliwić powszechne królowanie Chrystusa na Ziemi.

Szatan będzie najpierw usiłował zniszczyć potęgę papiestwa i spowodować upadek Kościoła przez herezje, rozłamy i prześladowania, które muszą z pewnością nastąpić. (…) wyniesie Antychrysta i jego proroka, by wprowadzić w błąd wiernych i zniszczyć tych, którzy pozostaną niezłomni. (…) Kościół, wierna oblubienica Jezusa Chrystusa, jest przedstawiony jako niewiasta przyodziana w chwałę łaski Bożej. Continue reading „Ojca E. Sylwestra Berry’ego Komentarz do Apokalipsy św. Jana”

Reklamy

Herezje Jana XXIII (Angelo Roncalliego)

Herezje Jana XXIII (Angelo Roncalliego)

28 października 1958 roku ogłoszono całemu światu, iż nowym, legalnie obranym na konklawe papieżem Kościoła katolickiego jest Angelo Giuseppe Roncalli, który obrał imię Jana XXIII.

W świetle prawa boskiego i obietnicy Chrystusa papież nie może nauczać błędnej nauki – stąd wiemy, iż Jan XXIII nigdy nie był papieżem Kościoła katolickiego – ponieważ nauka przez niego głoszona, zawarta w jego „magisterium zwyczajnym” — to nauka błędna, potępiona wcześniej przez Kościół, przeciwna zdefiniowanej przez Magisterium nauce Kościoła świętego. Continue reading „Herezje Jana XXIII (Angelo Roncalliego)”

Jawny heretyk nie jest członkiem Kościoła katolickiego

Często w dyskusjach internetowych spotykam się z fałszywym przekonaniem, iż jedynie herezja uporczywa tj. formalna wyłącza z Kościoła i pozbawia członkostwa w Mistycznym Ciele Chrystusa. Rozpowszechniona jest błędna opinia, iż heretyk materialny, ponieważ znajduje się błędzie nieuporczywym, należy do Kościoła katolickiego i jest jego członkiem. Continue reading „Jawny heretyk nie jest członkiem Kościoła katolickiego”

Odżywanie sakramentów – sakramenty przyjęte poza Kościołem katolickim są martwe

W 1965 roku na zakończenie tzw. Soboru Watykańskiego II (SV2) antypapież Paweł VI „promulgował” wszystkie dokumenty „soboru” oraz zobowiązał wiernych, w autorytecie św. Piotra Apostoła, do przyjęcia ogłoszonej nauki – jako nauki nieomylnego Magisterium. Jak wiemy nauka ta zawiera błędy i herezje potępione wcześniej przez Kościół: herezję wolności religijnej, fałszywy ekumenizm, fałszywą naukę dotyczącą kolegialności biskupów oraz fałszywą naukę dotyczącą natury Kościoła.

Ogłoszono zatem nową doktrynę, która, jak dzisiaj już wiemy, stała się fundamentem soborowej sekty, a która została na tamten czas przyjęta przez biskupów obecnych na SV2 zjednoczonych z antypapieżem Pawłem VI. Tym samym obecni na „soborze” biskupi, oraz biskupi nieobecni na „soborze” którzy heretyckie postanowienia „soboru” przyjęli, odpadli ipso facto od Kościoła katolickiego, przestali być jego członkami oraz utracili posiadane w Kościele urzędy oraz jurysdykcję.

Pius XII, encyklika Mystici Corporis Christi

„Wszakże do członków Kościoła tylko tych zaliczyć można, którzy są ochrzczeni i wyznają prawdziwą wiarę i ani sami nie wyłączyli się na swe nieszczęście z jedności Ciała, ani też dla bardzo ciężkich przewinień nie zostali z niej wykluczeni przez prawowitą władzę. (…) Jak tedy w prawdziwym związku wiernych istnieje tylko jedno Ciało, jeden Duch, jeden Pan i jeden chrzest, tak też może być tylko jedna wiara. Kto zatem Kościoła słuchać nie chce, tego z nakazu Pana uważać należy jako poganina i celnika (Mat. 18, 17). Ci więc, którzy różnią się wiarą lub uznawaną przez siebie władzą, nie mogą żyć w tym samym Ciele, ani też być ożywieni jednym jego Bożym Duchem”.

Tym sposobem kościoły partykularne, rozsiane po całym świecie, przez publiczne przyjęcie herezji SV2 przez biskupów, odłączyły się od jedności katolickiej i stały się częściami soborowej sekty, w łonie której prócz diecezji niegdyś katolickich, znajdują się również kościoły jawnie schizmatyckie i heretyckie, jak np. kościół luterański, o czym ostatnio głośno.

UZUPEŁNIENIE:

Ponieważ Jan XXIII był jawnym heretykiem, i co za tym idzie, nigdy nie był on papieżem, kościoły partykularne utraciły jedność z Kościołem katolickim i popadły w schizmę w chwili uznania antypapieża Jana XXIII za papieża katolickiego — tj. w 28 październiku 1958!

Warunkiem posiadania w Kościele urzędu jest bycie członkiem Kościoła. Nie jest zaś członkiem Kościoła osoba, która nie podlega prawowitej władzy, jak to powyżej definiuje Pius XII.

Continue reading „Odżywanie sakramentów – sakramenty przyjęte poza Kościołem katolickim są martwe”

Misja apostolska, sukcesja apostolska, prawny wybór papieża.

Chrystus posyła Apostołów z zadaniem do wykonania, które nazywamy misją apostolską. Posyłając Apostołów przekazuje im również władzę, którą posiada, aby powierzoną misję mogli oni w Jego Imieniu wykonać. Bezpośrednio misję od Chrystusa otrzymali JEDYNIE pierwsi Apostołowie. Następcy Apostołów – w tym biskup Rzymu, następca św. Piotra – otrzymują misję apostolską (posłannictwo) pośrednio.

Ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Kraków, 1932; str. 197-198

„Apostołowie mieli oprócz zwyczajnej potrójnej władzy nauczania, uświęcania i rządzenia, która to władza przeszła na biskupów, jeszcze osobiste, szczególne i nadzwyczajne dary czyli prerogatywy, które im do urzędu apostolatu t. j. do szerzenia wszędzie nauki Chrystusowej były potrzebne, ale które biskupom, jako rządcom już założonych Kościołów, do spełnienia ich urzędu nie były konieczne, dlatego na nich nie przeszły z apostołów. Do tych osobistych prerogatyw apostołów należały bezpośrednie posłannictwo przez Chrystusa, władza nauczania wszystkie narody, zakładania wszędzie Kościołów i rządzenia niemi, nowe objawienia i ich zakończenie w apostołach, osobisty każdemu z apostołów dany dar nieomylności i udzielenie im darów charyzmatycznych. Te prerogatywy nie przeszły na biskupów. Continue reading „Misja apostolska, sukcesja apostolska, prawny wybór papieża.”

Czy Kościół katolicki ogłosił śmierć Piusa XII?

Fakt dogmatyczny

Ogłoszenie przez Kościół śmierci papieża, podobnie jak ogłoszenie przez Kościół wyboru nowego papieża, jest osądem Kościoła faktu dogmatycznego. Wiemy, iż Kościół katolicki jest nieomylny w ocenie faktów dogmatycznych.

Ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Kraków, 1932

Kościół jest nieomylny w ocenie faktów dogmatycznych. 

Fakt dogmatyczny jest to fakt niezawarty w źródłach objawienia, od którego uznania i słusznego osądzenia, poznanie albo bezpieczeństwo dogmatu zależy. Do takich faktów np. należą: Czy Sobór Watykański był legalnym soborem powszechnym, czy przekład Wulgaty jest co do swej istoty wiernym przekładem oryginału, czy Pius XI jest legalnie wybranym papieżem, czy przedmiotowy sens zdania dogmatycznego w danej książce jest prawowierny czy heretycki? Od osądzenia tych faktów zależy, czy dekrety Soboru Watykańskiego są nieomylne, czy Wulgata jest Pismem św., czy Pius XI jest najwyższym pasterzem całego Kościoła, czy daną książkę należy potępić czy zalecić wiernym?”

Continue reading „Czy Kościół katolicki ogłosił śmierć Piusa XII?”

Własności Kościoła Chrystusowego: jedność, świętość, powszedniość i charakter apostolski

Zarys Apologetyki, Ks. Dr. Aleksander Pechnik, Warszawa 1913, s. 152-159, Imprimatur +

Prawdziwy Kościół Chrystusowy musi posiadać cztery własności następujące: jedność, świętość, powszedniość i charakter apostolski. Continue reading „Własności Kościoła Chrystusowego: jedność, świętość, powszedniość i charakter apostolski”

Bliski Triumf Kościoła katolickiego – przeniesienie Kościoła do Polski

Bliski Triumf Kościoła katolickiego – przeniesienie Kościoła do Polski

Danielowy tydzień – Tęcza symbolem przymierza – Cud Słońca – Jaśniejące słońce a powrót z wygnania papieża – Rola Polski w czasach ostatecznych.

Danielowy tydzień

Mianem danielowego tygodnia określane jest ostatnie 7 lat końca czasów o których możemy przeczytać u proroka Daniela:

„A wzmocni przymierze z mnogimi tydzień jeden: a w pół tygodnia ustanie ofiara i ofiarowanie, i będzie w kościele obrzydłość spustoszenia, i aż do skończenia i końca będzie trwać spustoszenie” (Księga Daniela 9, 27).

Powyższy fragment protestanci odnoszą do antychrysta, który w ich interpretacjach ma zawiązać siedmioletnie przymierze pokojowe między wszystkimi religiami, aby „w połowie tygodnia”, tj. po 3,5 roku, przymierze to zerwać. Gdy tak się stanie, głoszą protestanckie sekty, rozpocznie się Wielki Ucisk, który będzie czasem największego prześladowania chrześcijan. Continue reading „Bliski Triumf Kościoła katolickiego – przeniesienie Kościoła do Polski”

Siedem okresów Kościoła wg Bartłomieja Holzhausera

Żywot i dzieła wielebnego Sługi Bożego Bartłomieja, Ks. Dr. J. Górka, Tarnów 1908, s. Imprimatur +

Według Bartłomieja, siedem Kościołów czyli gminy apokaliptyczne są proroczą charakterystyką losów i kolei, jakie w przebiegu lat Kościół rzymski będzie przechodził. Według liczby tych gmin dzieli historię kościelną na siedem okresów czyli peryodów. Pierwszy okres czyli stan Kościoła nazywa posiewem, a trwa on od Chrystusa Pana do pierwszego prześladowania chrześcijan za Nerona. Siewca boski, Jezus Chrystus i Jego Apostołowie, oraz tychże następcy rzucają ziarno słowa bożego, a to ziarnko gorczyczne wyrasta w drzewo, pod którego cieniem wszystkie narody ziemskie mają znaleźć spoczynek. Continue reading „Siedem okresów Kościoła wg Bartłomieja Holzhausera”

Pius XII był świadkiem Cudu Słońca w Watykanie

Pius XII był świadkiem Cudu Słońca w Watykanie

Ogłoszenie przez Piusa XII w dniu 1 listopada 1950 roku dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny poprzedziło zjawisko podobne do tego, które towarzyszyło objawieniom maryjnym w Fatimie w 1917 r., zwane „cudem słońca”. Poinformował o tym 28 lutego mediolański „Il Giornale”, zamieszczając nieznane dotąd zapiski papieża. Odręczny opis tego zjawiska, dokonany przez samego Papieża, odnaleziono w archiwum rodziny Pacellich.

Oto pełny tekst papieskiej notatki, ogłoszony przez „Il Giornale”:

„Było to 30 października 1950, na dwa dni przed dniem, na który cały świat katolicki czekał z wielką niecierpliwością – ogłoszenia dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. Około czwartej po południu odbywałem jak zwykle przechadzkę po Ogrodach Watykańskich, czytając i studiując, jak miałem w zwyczaju, różne papiery urzędowe. Wchodziłem od placyku Matki Bożej z Lourdes w stronę wierzchołka wzgórza prawą alejką, która biegnie wzdłuż muru. W pewnej chwili, gdy podniosłem wzrok znad papierów, uderzyło mnie zjawisko, którego nigdy dotąd nie widziałem. Słońce, które było jeszcze dość wysoko, wyglądało jak żółtawa matowa kula, otoczona jasnym kołem, które jednak nie przeszkadzało w żadnej mierze przyglądać się uważnie słońcu bez najmniejszej dokuczliwości. Przed nim znajdował się leciutki obłoczek. Matowa kula poruszała się nieznacznie, to kręcąc się, to przesuwając na lewo i prawo i w przeciwną stronę. Jednak wewnątrz kuli widać było zupełnie wyraźnie i nieprzerwanie silne ruchy. Continue reading „Pius XII był świadkiem Cudu Słońca w Watykanie”

Pogrzeb Piusa XII?

Pogrzeb Piusa XII?

Ci, którzy mieli okazję spotkać Piusa XII, urzeczeni byli jego sympatycznym sposobem bycia i niewymuszonym uśmiechem. Angielski pisarz, James Lees-Milne tak wspominał spotkanie z papieżem:

„Papież emanował łagodnością, spokojem i świątobliwością, jakiej dotąd nie widział u nikogo. Zakochałem się w nim od pierwszego wejrzenia. W jego obecności byłem tak wzruszony, iż mówiąc, nie mogłem powstrzymać łez i czułem, że drżą mi nogi” (cyt. za Paul L. Williams, Watykan zdemaskowany, 2006).

Aurę świętości, jaką emanował Ojciec Święty, potęgował szczególny zapach, jaki Pius XII roztaczał wokół siebie. Pisarz John Guest w następujący sposób opisał swój zachwyt wonią unoszącą się wokół papieża:

„Nie był to zapach w ziemskim tego słowa znaczeniu, nie był słodki ani podniecający, ale chłodny i czysty. Był rozkoszny i delikatny jak woń porannej rosy, jakby nagle zniknęły wszelkie inne zapachy. Może był to produkt mojej wyobraźni, może złudzenie wynikające z najwyższego pobudzenia innych zmysłów, może jednak naprawdę był to najczystszy i autentyczny zapach świętości?”

Domniemany pogrzeb świętego papieża odbył się 13 października 1958 r. w Rzymie, w rocznicę Cudu Słońca w Fatimie. Spójrzmy, jak bardzo kontrastujący z powyższymi relacjami jest przebieg tego pogrzebu. Pogrzebu, podczas którego rzekome ciało papieża zaczęło gnić na oczach wiernych i strasznie cuchnąć.


Continue reading „Pogrzeb Piusa XII?”

Nadchodząca epoka Triumfu Kościoła katolickiego

Przepowiednie a czasy obecne – O. Flawian Niebiański, 1942, Imprimatur +

Pierwsze miejsce pomiędzy przepowiedniami o przyszłości Kościoła św. zajmuje komentarz do objawienia św. Jana, napisany przez sługę Bożego Bartłomieja Holzhauser (ur. 1658), który już od dzieciństwa był obdarzony łaską jasnowidzenia. On to podzielił historię Kościoła św. na siedem okresów. W ostatniej części piątego okresu (Okres smutku od reformacji aż do Papieża anielskiego i Wielkiego Monarchy) pisze, „że świat nawiedzi wielka wojna, która wszystko spustoszy i spowoduje wielką nędzę. Panujących wypędzą lub zamordują. Monarchie upadną a na ich miejsce zaprowadzone zostaną republiki. Nastąpią powszechne zaburzenia, rozlegle majątki ulegną konfiskacie i rozpęta się wielkie prześladowanie Kościoła św. i duchowieństwa. Na świecie zapanuje ostateczny zamęt i przewrót. W chwili największej rozpaczy wszechmocna prawica Boga przyjdzie z pomocą sposobem niepojętym dla ludzkiego rozumu.” Continue reading „Nadchodząca epoka Triumfu Kościoła katolickiego”

Nieomylność Kościoła – My Catholic Faith. A Catechism in Pictures, 1954

My Catholic Faith. A Catechism in Pictures, by Most Reverend Louis LaRavoire Morrow, S. T. D., Bishop of Krishnagar. [1954]

Kościół nie może nauczać błędu, ponieważ został założony przez Chrystusa, Boga Samego. Posłał On Swych Apostołów z władzą głoszenia Jego Ewangelii. Powiedział On: „Jako mię posłał Ojciec, i ja was posyłam” (Jan. 20, 21). „A ja prosić będę Ojca, i innego Pocieszyciela da wam, aby mieszkał z wami na wieki… A Pocieszyciel Duch Święty, którego Ojciec pośle w imię moje, On was wszystkiego nauczy, i przypomni wam wszystko, cokolwiek wam powiedziałem” (Jan. 14, 16. 26). Continue reading „Nieomylność Kościoła – My Catholic Faith. A Catechism in Pictures, 1954”

Łukasz Ciepliński do żony i syna zza krat. Słowa, które kruszą mury.

Łukasz Ciepliński do żony i syna zza krat. Słowa, które kruszą mury.

„Odbiorą mi tylko życie. A to nie najważniejsze. Cieszę się, że będę zamordowany jako katolik za wiarę świętą, jako Polak za Polskę niepodległą i szczęśliwą, jako człowiek za prawdę i sprawiedliwość. Wierzę dziś bardziej niż kiedykolwiek, że idea Chrystusowa zwycięży i Polska niepodległość odzyska, a pohańbiona godność ludzka zostanie przywrócona. To moja wiara i moje wielkie szczęście. Gdybyś odnalazł moją mogiłę, to na niej możesz te słowa napisać. Żegnaj mój ukochany. Całuję i do serca tulę. Błogosławię i Królowej Polski oddaję. Ojciec”.

Na przełomie listopada i grudnia 1947 r. UB aresztowało prawie wszystkich członków kierownictwa WiN, w tym Łukasza Cieplińskiego. W niektórych okresach śledztwa Ciepliński był torturowany tak okrutnie, że na przesłuchanie wnoszono go na kocu. W następstwie bicia ogłuchł na jedno ucho. 14 X 1950 r. sąd skazał Cieplińskiego „na pięciokrotną karę śmierci, utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na zawsze oraz przepadek całego mienia”.

Sąd wyższej instancji 16 XII 1950 r. utrzymał wyrok w mocy, zaś prezydent Bierut decyzją z 20 II 1951 r. nie skorzystał z prawa łaski. Wyrok na Cieplińskim i jego towarzyszach z IV ZG WiN wykonano 1 III 1951 r. strzałem w tył głowy (katyńskim). Miejsce jego pochówku do dziś pozostaje nieznane.

Po Łukaszu Cieplińskim pozostała niewielka ilość pamiątek. Do najbardziej wzruszających należą grypsy – listy do rodziny pisane w tajemnicy przed władzami więziennymi. Przez okres rządów komunistycznych w Polsce był bohaterem zapomnianym, „żołnierzem wyklętym”, o którym mówić zakazano. 3 maja 2007 r. Prezydent RP Lech Kaczyński odznaczył pośmiertnie ppłk. Łukasza Cieplińskiego najwyższym polskim odznaczeniem – Orderem Orła Białego. Continue reading „Łukasz Ciepliński do żony i syna zza krat. Słowa, które kruszą mury.”

Przeciwko herezjom abp Marcela Lefebvre’a

Przeciwko herezjom abp Marcela Lefebvre’a

W książce autorstwa abp Marcela Lefebvre’a możemy przeczytać:

„Przez dwa stulecia papieże przecież nie nauczali i nie pozwalali nauczać błędów. Mogą to czynić tylko chwilowo, tak jak na przykład papież Paweł VI lub obecnie papież Jan Paweł II, ku naszemu wielkiemu zakłopotaniu. Lecz wówczas, jesteśmy zmuszeni stawiać im mocny opór, powołując się na niezmienne przez całe wieki Magisterium Kościoła” (Przeciw herezjom, Wydawnictwo Te Deum – książki, 2002, s. 16).

W powyższym ustępie widzimy dwa poważne błędy przeciwne nauce katolickiej. Continue reading „Przeciwko herezjom abp Marcela Lefebvre’a”