Moderniści, lefebryści i sedewakantyści nie są Kościołem Chrystusa

Kościół Chrystusa

Kościół katolicki można rozpoznać jako prawdziwy Kościół Chrystusa za sprawą czterech znamion, którymi są: jedność, świętość, katolickość i apostolskość – wynika to z symbolu apostolskiego z Soboru Konstantynop. I. (381). Pius IX orzeka (1864, Denz. 1686): „Prawdziwy Jezusa Chrystusa Kościół czworakimi cechami, które z Symbolu, jako przedmiot wiary wyznajemy, powagą bożą jest ustanowiony i poznawalny“.

„Chrystus ustanowił jeden Kościół, do którego wszyscy ludzie, pod utratą zbawienia, są zobowiązani należeć. Tymczasem wiele Kościołów podaje się za Kościoły Chrystusowe. Musiał tedy Chrystus swój Kościół opatrzyć pewnymi znakami, łatwo przez wszystkich, uczonych i prostaczków dostrzegalnymi, jego tylko Kościołowi właściwymi, po których wszyscy ludzie łatwo mogliby go poznać i odróżnić od kościołów fałszywych”. – ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Krakow 1932

Cecha jedności oznacza, iż Kościół Chrystusa jest jeden i posiada jedność wiary.

Posoborowy kościół Bergoglio nie posiada jedności wiary ale wyznaje herezje Piotra Iurieu z 1686, który twierdził „że jedność wiary w Kościele Chrystusowym jest potrzebna, ale tylko co do prawd fundamentalnych. Kościół, jako jeden, według niego, obejmuje wszystkie sekty, które przyjmują fundamentalne prawdy wiary, choćby w nich poza tym panowały jak najróżnorodniejsze przeciwieństwa w wierzeniu” – za – ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Krakow 1932

Ta herezja współcześnie ma swoje źródło w antySoborze (1962-65) i rozciąga się na całe nauczanie Wojtyły, Ratzingera i Bergoglio.

Encyklika Ut Unum Sint, Jan Paweł II

„Sobór mówi, że Kościół Chrystusa „trwa w Kościele katolickim, rządzonym przez Następcę Piotra oraz biskupów pozostających z nim we wspólnocie”, uznaje zarazem, iż „poza jego organizmem znajdują się liczne pierwiastki uświęcenia i prawdy, które jako właściwe dary Kościoła Chrystusowego nakłaniają do jedności katolickiej.” „Same te Kościoły i odłączone Wspólnoty, choć w naszym przekonaniu podlegają brakom, wcale nie są pozbawione znaczenia i wagi w tajemnicy zbawienia. Duch Chrystusa nie wzbrania się przecież posługiwać nimi jako środkami zbawienia, których moc pochodzi z samej pełni łaski i prawdy, powierzonej Kościołowi katolickiemu”.”

Deklaracja Dominus Jesus, Kard. Joseph Ratzinger

„Istnieje zatem jeden Kościół Chrystusowy, który trwa w Kościele katolickim rządzonym przez Następcę Piotra i przez biskupów w łączności z nim. Kościoły, które nie będąc w pełnej wspólnocie z Kościołem katolickim, pozostają jednak z nim zjednoczone bardzo ścisłymi więzami, jak sukcesja apostolska i ważna Eucharystia, są prawdziwymi Kościołami partykularnymi. Dlatego także w tych Kościołach jest obecny i działa Kościół Chrystusowy, chociaż brak im pełnej komunii z Kościołem katolickim, jako że nie uznają katolickiej nauki o prymacie, który Biskup Rzymu posiada obiektywnie z ustanowienia Bożego i sprawuje nad całym Kościołem. Natomiast Wspólnoty kościelne, które nie zachowały prawomocnego Episkopatu oraz właściwej i całkowitej rzeczywistości eucharystycznego misterium, nie są Kościołami w ścisłym sensie; jednak ochrzczeni w tych Wspólnotach są przez chrzest wszczepieni w Chrystusa i dlatego są w pewnej wspólnocie, choć niedoskonałej, z Kościołem.”

Taka wykładnia jedności Kościoła Chrystusowego leży w rażącej sprzeczności z nauką Katolicką.

Mystici Corporis Christi, Z Encykliki Ojca św. Pisa XII

„Do członków Kościoła tylko tych zaliczyć można, którzy są ochrzczeni i wyznają prawdziwą wiarę i ani sami nie wyłączyli się na swe nieszczęście z jedności Ciała, ani też dla bardzo ciężkich przewinień nie zostali z niej wykluczeni przez prawowitą władzę. (…) Jak tedy w prawdziwym związku wiernych istnieje tylko jedno Ciało, jeden Duch, jeden Pan i jeden Chrzest, tak też może być tylko jedna wiara. (…) Ci więc, którzy różnią się wiarą nie mogą żyć w tym samym Ciele, ani też być ożywieni jednym jego Bożym Duchem. (…) Schizma, herezja i apostazja – samo przez się odłącza od Kościoła.”

„Kto by choć jedną prawdę, przez Kościół do wierzenia podaną zaprzeczał, lub tylko w wątpliwość podawał tym samem przestałby być członkiem Kościoła katolickiego.” – ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Krakow 1932

Posoborowa sekta heretycko wyznaje, iż Kościół Chrystusa trwa w Kościele Katolickim w sposób doskonały oraz trwa w każdej innej sekcie „chrześcijańskiej” w sposób „podlegający brakom”. Te sekty i kościoły są wg nauczania posoborowej sekty tzw. kościołami partykularnymi przez które Duch Św. zbawia człowieka ponieważ posiadają tzw. ziarna prawdy w swojej nauce.

Jedność kościoła i jedność wiary modernistycznej sekty ograniczona jest heretycko do wyznania fundamentalnych prawd i tym samym obejmuje swoim zasięgiem wszystkie protestanckie sekty.

Tego rodzaju pojęcie jedności wiary sprzeciwia się (za ks. Sieniatyckim):

a) słowom Chrystusa, który każe wiernym we wszystko wierzyć, cokolwiek im objawił i do wierzenia przez Apostołów podał;

b) sprzeciwia się samemu pojęciu wiary objawionej, która domaga się uznania za prawdę wszystkiego, co Bóg objawił, a Kościół Chrystusów do wierzenia podał; sortowanie między prawdami objawionymi, by w jedne wierzyć a w inne, także objawione, nie wierzyć, jest zniszczeniem samej istoty wiary, która opiera się na powadze Boga objawiającego, gdy odmawiający wiary w prawdy objawione, choćby nieistotne w systemie religii objawionej, tym samem znosi autorytet Boga objawiającego, jako motyw swej wiary a także i artykułów, w które wierzy, a swoją wolę i swój wybór za motyw swej wiary stawia;

c) wobec tego, że nie ma żadnej normy odróżniającej artykuły fundamentalne od niefundamentalnych zasada Piotra Iurieu prowadzi do indyferentyzmu religijnego i w końcu do niewiary, co też historia potwierdza. Dziś według pojęcia wielu protestantów wykształconych nie potrzebna żadna formuła wiary, żadna wiara dogmatyczna, nawet wiara w istnienie osobowego Boga, tym mniej w bóstwo Jezusa Chrystusa”.

Kościół Chrystusa posiada cechę świętości.

„Kościół, by się mógł nazywać świętym, winien być takim świętością zasad i świętością członków. Świętość zasad polega na tym, że nauki, które głosi są święte, ma też środki odpowiednie do uświęcenia swych członków. Musi mieć wszystkie zasady święte; nie mógłby się nazywać świętym, gdyby choć jedna jego nauka sprzeciwiała się świętości.” – ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Krakow 1932

Posoborowy kościół nie posiada cechy świętości ponieważ nauki które głosi to herezje potępione przez Kościół Chrystusowy.

Czy modernistyczny kościół z Rzymu jest więc Kościołem Chrystusowym?

Z całą pewności kościół ten nie posiada cech jedności i świętości a tym samym nie jest Kościołem Chrystusa a synagogą antychrysta.

Kościół Chrystusa posiada cechę apostolskości.

Władza apostolska, zwana jurysdykcją, pochodzi z ustanowienia Bożego. Pan Jezus wyposażył swój Kościół we władzę sprawowania rządów w Jego imieniu.

„Według nauki katolickiej Chrystus oprócz władzy święceń nadał w swym Kościele władzę jurysdykcji t. j. władzę nauczania i rządzenia apostołom i ich następcom biskupom katol., a nad apostołami, biskupami i wszystkimi wiernymi przełożył z najwyższą władzą nauczania i rządzenia, Piotra i jego następców, papieży.” – ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Krakow 1932

Władzy tej nie można wziąć, można ją otrzymać, ale tylko w taki sposób, w jaki ustanowił to Jezus Chrystus.

Encyklika papieża Piusa XII, Ad Sinarum Gentem: 

„Władza jurysdykcji, która jest przyznana bezpośrednio z prawa Bożego na Papieża, przychodzi do biskupów z mocy tego samego prawa, ale tylko przez Następcę Piotra„.

x. Grabowski – Prawo Kanoniczne według nowego kodeksu, Lwów 1927

„Władza rządów, jaką zwierzchnicy Kościoła posiadają, nazywa się jurysdykcją. Jest to władza prawodawcza, sądownicza i karna. Jurysdykcję otrzymują rządcy kościołów mocą osobnego posłannictwa swoich zwierzchników a papież przez prawnie dokonany wybór. Celem jej jest kierownictwo wiernych w porządku nadprzyrodzonym za pomocą praw i rozkazów (c. 109).”

ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Krakow 1932.

„Chrystus powierzył prymat jurysdykcji w swym Kościele Piotrowi i jego następcom, biskupom rzymskim, przeto w Kościele Chrystusowym nikt nie może mieć prawa nauczania, uświęcania i rządzenia, kto od biskupa rzymskiego bezpośrednio czy pośrednio nie otrzymał misji po temu. Dlatego Kościoły, których założyciele i przełożeni takiej misji nie mają, nie posiadają cechy apostolskości, nie są Kościołami Chrystusa, lecz są heretyckimi lub schizmatyckimi”

Lefebryści twierdzą, heretycko, że otrzymali jurysdykcję bezpośrednio od Chrystusa, prosto z nieba.

Kapłani Tradycji a jurysdykcja zastępcza: rozwiązanie problemu; bp Bernard Tissier de Mallerais: „Odwołujemy się tutaj do prawa stojącego bardzo wysoko w hierarchii praw Kościoła. Jest to przypadek, w którym Kościół bezpośrednio udziela jurysdykcji kapłanowi bez przechodzenia przez kolejne szczeble hierarchii kościelnej. To Mistyczne Ciało Naszego Pana, Sam Pan Nasz jako Głowa Swego Kościoła daje jurysdykcję kapłanom w szczególnych przypadkach. (…)”

Taka wykładnia leży w rażącej sprzeczności z nauką Kościoła Chrystusowego.

Władzę rządów [tj. jurysdykcję] udziela Chrystus bezpośrednio tylko papieżowi, inni zaś zwierzchnicy otrzymują ją mocą kanonicznej misji czyli przez posłannictwo (c. 108, 218, 219, 329)” – x. Grabowski – Prawo Kanoniczne według nowego kodeksu, Lwów 1927, s. 168

Sedewakantyści są podzieleni. Ks. COOMARASWAMY twierdzi heretycko, że kapłan / biskup przez akt święceń / konsekrację otrzymuje moc sprawowania sakramentów oraz urząd, czyli jurysdykcję.

Jurysdykcja, KS. RAMA P. COOMARASWAMY. 

„Przede wszystkim, czym właściwie jest jurysdykcja? Kapłan i/lub biskup, po święceniach / konsekracji, otrzymuje zarówno moc sprawowania sakramentów jak i stanowisko z nim związane. Urząd lub bardziej dosłownie, uprawnienie do korzystania z tej władzy święceń w imieniu Kościoła, przychodzi właśnie pod nazwą jurysdykcji. W istocie jurysdykcja to UPOWAŻNIENIE do nauczania, zarządzania i uświęcania w imieniu Kościoła.”

Nauka Kościoła Chrystusowego jest inna.

Ks. Sieniatycki, Zarys dogmatyki katolickiej, Tom IV, Krakow 1931, s. 325

„Władza jurysdykcji nie bywa udzieloną przez same kapłańskie święcenia, jak mniemał Durandus, a jej wykonywanie nie jest dozwolone bez zgody Kościoła.”

Inni sedewakantyści, jak biskupi sedewacante z USA, w Polsce ks. Rafał Trytek, słusznie twierdzą, iż nie posiadają jurysdykcji. Mimo to uważają się za Kościół Chrystusa. Jednak Kościół Chrystusa jest tym Kościołem, który posiada cechę apostolskości objawiającą się poprzez władzę jurysdykcji.

„Kościół Boży różni się od wszystkich innych społeczności tym w szczególności, iż nie jest jedynie wspólnotą ludzi dobrowolnie łączących się ze sobą, lecz jest królestwem. Posiada władzę prawodawczą; cały ciąg jego soborów obradujących od tysiąca ośmiuset lat zasiadał, rozważał i dekretował z najwyższą powagą i majestatem królewskiego parlamentu. Ma władzę wykonawczą, która wykonuje i egzekwuje dekrety tych soborów z całym opanowaniem i kategorycznością decyzji królewskiej woli.” – HENRY EDWARD KARD. MANNING, 1861 r.

Ten tylko Kościół jest Kościołem Chrystusowym, który posiada cechę apostolskości. Ten Kościół jest Chrystusowy, który otrzymał misję od prawowitego papieża, który jest źródłem apostolskości. Zarówno lefebryści jak i sedewakantyści takiej misji nie otrzymali, tym samym żadna z tych wspólnot nie jest Kościołem Chrystusa.

Sakramenty

Sobór Trydencki, Sesja XXIII (15/07/1563) Nauka o sakramencie kapłaństwa. DENZINGER – Enchiridion symbolorum definitionum, Fryburg 1911, s. 485 (967).

Kan. 7. Jeśli ktoś twierdzi, (…) że ci, którzy nie zostali PRAWNIE wyświęceni i POSŁANI przez władzę kościelną i KANONICZNĄ, lecz skądinąd przybywają, są uprawnionymi szafarzami słowa i sakramentów – niech będzie WYKLĘTY.

Msza Święta

Msza św. sprawowana przez Kościół Chrystusa jest godna, ważna i miłą Bogu Ofiarą.

Św. Hieronim: „‘Bóg NIENAWIDZI ich ofiar [tj. heretyków] i ODRZUCA JE OD SIEBIE, a kiedykolwiek gromadzą się w imię Pana, BRZYDZI GO ICH ODÓR, i zatyka Swój nos…”.

Św. Augustyn: „Poza Kościołem katolickim nie ma prawdziwej ofiary”.

Św. Leon Wielki: „Poza Kościołem nie ma ani uznanego kapłaństwa ani prawdziwych ofiar”.

Msze sprawowane przez posoborową sektę z Rzymu, lefebrystów oraz sedewakantystów nie są sprawowane przez Kościół Chrystusowy i Bogu podobać się nie mogą. Są to Msze świętokradcze. Zgodnie z nauką Kościoła Katolickiego żaden wierny Katolik nie może brać w ich udziału.

Ks. Dr Ignacy Grabowski

„Wiernym nie wolno nigdy czynnie uczestniczyć w nabożeństwie akatolickim; może być atoli tolerowana ich obecność czysto materialna i bierna przy odprawianiu obrzędów religijnych akatolickich z ważnych powodów i z tytułu tylko świeckiego, civilis officii vel honoris causa, o ile to nie wy­woła zgorszenia (c. 1258, 2316)”

Spowiedź

Ks. Sieniatycki, Zarys dogmatyki katolickiej, Tom IV, Krakow 1931

„Kapłan, by mógł ważnie rozgrzeszyć musi mieć do spowiadania władzę jurysdykcji kościelnej.”

Sobór Trydencki (sess. XIV. cap. 7).

„Ponieważ natura i racja tego sądu się domaga, że wyrok tylko na poddanych bywa wydawany, przeto zawsze było przekonaniem Kościoła i to przekonanie ten Sobór uznaje za najsłuszniejsze, iż to roz­grzeszenie nie może mieć żadnego znaczenia, które kapłan nad tym wypowiada, nad którym nie ma zwyczajnej lub delegowanej jurysdykcji.”

Posoborowa sekta z Rzymu, lefebryści i sedewakantyści nie są Kościołem Chrystusa, nie posiadają jurysdykcji tym samym sakrament pokuty szafowany przez te wspólnoty jest nieważny i nie daje rozgrzeszenia.


Św. Ireneusz.

„Kto jest poza Kościołem katolickim, jest poza prawdą i żyjący w fałszu, zbawić się nie może”

Tertulian, Preskrypcja przeciw heretykom

„Poucza Pan [Mt. 7, 15], że wielu przyjdzie „w odzieniach owczych, wewnątrz wilcy drapieżni”. Jakież to są one odzienia owcze, jeśli nie powierzchowność imienia chrześcijańskiego zewnątrz? Jacy to wilcy drapieżni, jeśli nie zdania i myśli podstępne, na zewnątrz ukryte ku trapieniu trzody Chrystusowej? Którzy to są fałszywi prorocy, jeżeli nie fałszywi kaznodzieje? Którzy fałszywi apostołowie, jeżeli nie głosiciele nieprawej ewangelii? Którzy to antychryści, obecnie i zawsze, jeżeli nie wrogowie Chrystusa? Teraz są herezje, nie mniej przewrotnością nauk Kościół nagabujące, jak wtedy Antychryst prześladowań okrutnością będzie go gnębił: tylko że prześladowanie wyrabia męczenników, herezja tylko odstępców.”

św. Atanazy

„Ktokolwiek chce być zbawiony, winien przede wszystkim zachować wiarę katolicką; kto nie dochowa jej w całości i nienaruszonej, bez wątpienia ulegnie wiecznej zagładzie.”

Sobór Florencki

„[Kościół] Mocno wierzy, wyznaje i głosi: że nikt z tych, co są poza Kościołem katolickim, nie tylko poganie, ale i Żydzi, heretycy i schizmatycy, nie mogą stać się uczestnikami życia wiecznego, ale pójdą „w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom”, jeśli przed końcem życia nie będą do niego włączeni; i że jedność ciała Kościoła znaczy tak wiele, iż jedynie ludziom w nim pozostającym sakramenty kościelne, posty, jałmużny i inne dzieła pobożności pomagają do zbawienia, a trudy chrześcijańskiej walki przynoszą nagrody wieczne, gdyż nikt – jakichkolwiek by jałmużn nie udzielał, nawet gdyby dla imienia Chrystusa przelał swą krew – nie może być zbawiony, jeśli nie pozostaje w łonie Kościoła katolickiego i w jedności z nim.”

Szymon Klucznik

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s