Nauka „Soboru Watykańskiego II” potępiona przez Kościół katolicki

Nauka „Soboru Watykańskiego II” potępiona przez Kościół katolicki

W 1975 roku francuski autor Jacques Ploncard d’Assac wydał książkę o prowokacyjnym tytule „Okupowany Kościół” [L’Eglisee occupee]. Przedstawione przez siebie tezy tłumaczy następująco:

“Jeśli komuś uda się wykazać, że wszystkie „nowinki” sprawiające obecnie kłopot Kościołowi są niczym innym jak tylko błędami przeszłości, które wielokrotnie Kościół potępiał, to będzie można wywnioskować, że Kościół pod koniec XX wieku jest okupowany przez obcą sektę, tak jak kraj może być okupowany przez armię wroga”.

Tak jest w istocie: materialne struktury Kościoła katolickiego okupowane są przez żydowską sektę podszywającą się pod Kościół katolicki. Nauka tej sekty leży w rażącej sprzeczności z nauką Kościoła i została w przeszłości przez Kościół potępiona. Continue reading „Nauka „Soboru Watykańskiego II” potępiona przez Kościół katolicki”

Prawda katolicka w czasach pomieszania powszechnego

Zadziwia mnie pewna niekonsekwencja osób, jak wierze szczerych i uczciwych, które pragnąc zostać wierne nauce Chrystusa oraz Apostołów – wierze katolickiej – równocześnie uznają soborowy kościół – nierządnicę babilońską – za Kościół katolicki. Od dłuższego czasu zastanawiam się, gdzie osoby te popełniają błąd w swoim sposobie rozumowania, ponieważ w złe intencje tych osób nie wierzę.
Continue reading „Prawda katolicka w czasach pomieszania powszechnego”

Antypapież Bergoglio: muzułmańscy uchodźcy należą do Mistycznego Ciała Chrystusa

Antypapież Bergoglio: muzułmańscy uchodźcy należą do Mistycznego Ciała Chrystusa

Jak donosi żydowski serwis dla gojów deon.pl antypapież Franciszek odwiedził jezuicki ośrodek w centrum Wiecznego Miasta na początku swego pontyfikatu w 2013 roku. Zaapelował tam wtedy o udostępnienie uchodźcom pustych klasztorów.

„Drodzy zakonnicy i zakonnice, puste klasztory nie służą Kościołowi po to, by przekształcać je w hotele i zarabiać pieniądze. Puste klasztory nie są nasze, należą do ciała Chrystusa, jakim są uchodźcy. Pan wzywa do odważnego i wielkodusznego życia gościnnością w pustych klasztorach” – powiedział.

Continue reading „Antypapież Bergoglio: muzułmańscy uchodźcy należą do Mistycznego Ciała Chrystusa”

Lucyferiańska doktryna soborowego kościoła. Cz. 2. Wiara i łaska. Godność dzieci Bożych i zbawienie. Misja Kościóła.

Jak wykazałem w poprzednim tekście, zgodnie z nauczaniem Kościoła godność przybranych dzieci Bożych człowiek otrzymuje przez łaskę uświęcającą. Łaska jest zaś owocem chrztu oraz Wiary, o której tak mówi Sobór Trydencki:

„Wiara jest początkiem ludzkiego zbawienia, podstawą i korzeniem wszelkiego usprawiedliwienia; bez wiary niepodobna podobać się Bogu (Żyd. 11, 6) i do towarzystwa dzieci Bożych się dostać”. (Sess. VI c. 8. Denzinger: Enchiridion n. 801)

Godność dzieci Bożych posiadają wiec tylko te osoby, które mają Wiarę w Słowo Boże oraz żyją w łasce uświęcającej — nazywamy ich żywmy członkami Mistycznego Ciała Chrystusa. Ci, którzy w chwili śmierci będą posiadali łaskę – osiągną zbawienie. Ci, którzy umrą bez łaski uświęcającej – zostaną potępieni.

Soborowa sekta antychrysta odchodzi od tego katolickiego nauczania. Continue reading „Lucyferiańska doktryna soborowego kościoła. Cz. 2. Wiara i łaska. Godność dzieci Bożych i zbawienie. Misja Kościóła.”

Lucyferiańska doktryna soborowego kościoła. Cz. 1. Dwie natury Chrystusa. Wcielenie i zjednoczenie.

Nauka głoszona od czasów Soboru Watykańskiego II przez soborową sektę z Rzymu jest w istocie doktryną lucyferiańską ubraną jedynie w katolicką terminologię. Apostazja, która dokonała się w samym centrum katolickiego świata, ma na celu przygotować całą ludzkość 1. w pierwszej kolejności do odrzucenia prawdziwej Ewangelii Jezusa Chrystusa, która głoszona będzie przez pierwsze 3,5 roku Danielowego tygodnia przez prawdziwego papieża Kościoła katolickiego oraz Apostołów Czasów Ostatecznych — tak, aby ich działalność została odebrana przez zwiedzionych chrześcijan jako działalność Antychrysta; 2. po drugie celem jest zwiedzenie, iż Antychryst, bestia wychodząca z przepaści, która zabija ostatniego papieża Piotra Rzymianina – jest prawdziwym Jezusem Chrystusem przychodzącym powtórnie na ziemię, który „tchnieniem swoich usta” zabija Antychrysta.

Poniżej prezentuje czytelnikowi krótkie opracowanie w jaki sposób została przez soborową sektę zmieniona nauka Kościoła katolickiego, tak, iż w konsekwencji doktryną głoszoną pod płaszczem katolicyzmu stała się doktryna samego Lucyfera. Continue reading „Lucyferiańska doktryna soborowego kościoła. Cz. 1. Dwie natury Chrystusa. Wcielenie i zjednoczenie.”

Vaticanum II: Fałszywa nauka dotycząca natury Kościoła. Apostolskość.

Czy w nauczaniu Vaticanum II były błędy dotyczące wiary i moralności? Z całą pewnością. Zawiera ono cztery główne herezje: 1. fałszywą naukę dotyczącą natury Kościoła; 2. ekumenizm; 3. fałszywą naukę dotyczącą kolegialności biskupów; 4. wolność religijną. Continue reading „Vaticanum II: Fałszywa nauka dotycząca natury Kościoła. Apostolskość.”

Herezje Soboru Watykańskiego II. Członkowie Kościoła.

Wśród katolików tradycji można często słyszeć, iż Sobór Watykański II (SV2) nie ogłosił żadnej herezji, a jedynie kreślił na tyle niejasne sformułowania, iż ich dwuznaczność często jest powodem heretyckiej interpretacji. Stąd konieczność tzw. hermeneutyki ciągłości, czyli interpretacji soborowej nauki w świetle Tradycji katolickiej. Otóż nic bardziej mylnego. W dokumentach SV2 jest wiele twierdzeń wprost przeciwnych świętej wierze katolickiej. Przykładem takiej soborowej nauki jest herezja o apostolskości Kościoła, o czym pisałem w tekście: Herezje Soboru Watykańskiego II. Sedewakantyści a Kościół apostolski. W poniższym tekście postaram się w sposób przystępny napisać nt. błędu o członkach Kościoła.
Continue reading „Herezje Soboru Watykańskiego II. Członkowie Kościoła.”

Herezje Soboru Watykańskiego II. Sedewakantyści a Kościół apostolski.

Na stronie ultramontes.pl znajduje się tekst ks. Francesco Ricossy „Komentarz do Odpowiedzi Kongregacji Doktryny Wiary na pytania dotyczące Lumen gentium nr 8”. Ks. Ricossa skupia się w nim na błędach Soboru Watykańskiego II, a konkretnie analizuje błąd dotyczący natury Kościoła zwany potocznie „subsistit in”. Co jednak dla nas ważniejsze, Ks. Ricossa porusza kwestię sukcesji apostolskiej. Poniżej interesujące nas fragmenty: Continue reading „Herezje Soboru Watykańskiego II. Sedewakantyści a Kościół apostolski.”

Synod biskupów poświęcony zniszczeniu rodziny zakończony

W soborowej sekcie zakończył się tzw. „Synod biskupów poświęcony rodzinie”. Pierwsza rzecz, która rzuca się w oczy, to brak jednej i tej samej wiary wśród hierarchów posoborowego kościoła. Prawdziwy Kościół katolicki posiada cechę jedności, która polega na tym, że Kościół:

„Ma być jeden, jednością wewnętrzną t. j. niepodzielny w sobie. Jedność tę stanowią: jedność wiary, jedność społeczności i jedność rządu. Jedność wiary polega na tym, że wszyscy członkowie Kościoła w jedne i te same prawdy wierzą czy to wyraźnie (explicite) czy niewyraźnie (implicite). Jedność wiary, jako cecha, musi być zewnętrznie ujawniona przez jedno i to samo wyznanie”. (Ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Krakow 1932, s. 321).

Continue reading „Synod biskupów poświęcony zniszczeniu rodziny zakończony”

Hermeneutyka ciągłości? Herezja wolności religijnej.

Nauka soborowej sekty: Deklaracja o wolności religijnej „DIGNITATIS HUMANAE”, (anty)Sobór Watykański II

mid_2005DWR 2. Obecny Sobór Watykański oświadcza, iż osoba ludzka ma prawo do wolności religijnej. Tego zaś rodzaju wolność polega na tym, że wszyscy ludzie powinni być wolni od przymusu ze strony czy to poszczególnych ludzi, czy to zbiorowisk społecznych i jakiejkolwiek władzy ludzkiej, tak aby w sprawach religijnych nikogo nie przymuszano do działania wbrew jego sumieniu ani nie przeszkadzano mu w działaniu według swego sumienia prywatnym i publicznym, indywidualnym lub w łączności z innymi, byle w godziwym zakresie. Poza tym oświadcza, że prawo do wolności religijnej jest rzeczywiście zakorzenione w samej godności osoby ludzkiej, którą to godność poznajemy przez objawione słowo Boże i samym rozumem. To prawo osoby ludzkiej do wolności religijnej powinno być w taki sposób uznane w prawnym ustroju społeczeństwa, aby stanowiło prawo cywilne.

Continue reading „Hermeneutyka ciągłości? Herezja wolności religijnej.”

Zbójnicki Kościół (część III)

PATRICK HENRY OMLOR

(Interdum, nr 8, 11 listopada 1971)

„Extra Ecclesiam nulla salus”

Powszechnie znana i nieustannie głoszona przez Magisterium Kościoła nauka mówi o tym, że „poza Kościołem nie ma zbawienia”. Jest todogmat naszej Wiary, a jako taki, jest nieomylnie prawdziwy i nie dopuszcza absolutnie żadnych wyjątków. Trwając przy tej nauce jesteśmy bezwzględnie zobowiązani do rozumienia i głoszenia jej w taki sposób w jaki pojmuje ją sam Kościół, stosując się do pouczeń papieża Piusa XII zawartych w encyklice Humani generis: „Dlatego to poprzednik Nasz, niezapomnianej pamięci Pius IX, gdy stwierdził, że na tym polega najszczytniejsze zadanie teologii, by wskazywała, jak zawiera się w źródłach nauka, którą Kościół do wierzenia podaje, nie bez ważnego powodu dodał, że należy w depozycie wiary odszukać tę naukę «w tym samym sensie, w jakim Kościół ją określił»”. Continue reading „Zbójnicki Kościół (część III)”

Zbójnicki Kościół (część II)

PATRICK HENRY OMLOR

(Interdum, nr 7, 31 maja 1971)

Zasada „krok po kroku”

Weterani ruchów rewolucyjnych i konspiracji wiedzą o tym, że w życiu obowiązuje zasada gradacji. Nagłe, niespodziewane i radykalne zmiany nie są nigdy zbyt ochoczo przyjmowane przez „lud”. Jedyną niezawodną techniką, pod względem psychologicznym – tzn. z wyjątkiem fizycznej przemocy – jest metoda „krok po kroku” zaczynająca się od zrobienia dobrego początku. Wprowadzenie jakiejś drastycznej zmiany niemal zawsze poprzedzone jest kilkoma pomniejszymi, pokrewnymi wiodącymi do niej zmianami. Różne aluzje wygłaszane publicznie oraz sugestie dotyczące możliwości planowanej zmiany służą często celom sondażowym i znane są pod nazwą „balonów próbnych”. Chodzi o to aby je „wypuścić” i zobaczyć czy komuś zechce się je zestrzelić. Służy to do zbadania nastrojów „ludu” albo „trendu opinii publicznej” i jeżeli nikt nie strzela do próbnego balonu to uważa się, że bezpiecznie można pójść za ciosem i wprowadzić innowację. Po tym jak wszystko zostanie osiągnięte i upłynie przyzwoity okres wyczekiwania można sobie nawet pozwolić na szczere uwagi, takie jak na przykład ta wypowiedziana przez kardynała Heenan’a: „Bylibyście zszokowani gdyby wszystkie zmiany zostały wprowadzone równocześnie” (The Tablet, Londyn, 11 października 1969, s. 1010). Continue reading „Zbójnicki Kościół (część II)”

Zbójnicki Kościół (część I)

PATRICK HENRY OMLOR

(Interdum, nr 6, 6 marca 1971)

Liczba  π  i Vaticanum II

Historia poniżej przedstawiona, choć brzmi może absurdalnie, niemniej jednak zdarzyła się naprawdę. Pewnego razu podjęto próbę urzędowego ustalenia wartości liczby π. Jak każdy uczeń wie, π jest pewną ustaloną stałą – można powiedzieć „stałą przyrody” – określającą stosunek długości obwodu koła do jego średnicy. Przybliżona wartość π, podana z dokładnością do siedmiu miejsc dziesiętnych, wynosi 3,1415927. Mówimy o wartości „przybliżonej”, gdyż nie można podać dokładnej wartości tej liczby. Z tej przyczyny, dla celów obliczeniowych trzeba używać jakiegoś przybliżenia π, np. 22/7 lub 3,14 albo 3,1416, itd. Dlatego, przybliżony obwód danego koła o możemy wyliczyć mnożąc π przez jego średnicę d – przyjmując (na przykład) 3,1416 za wartość π – według wzoru o = π d. Continue reading „Zbójnicki Kościół (część I)”