Katarzyna Emmerich, Bergoglio i wieża Babel

The Life of Anne Catherine Emmerich, C. E. Schmögera CSsR, 1867

„Kiedy mam widzenie Kościoła jako całości, zawsze widzę od północno-zachodniej strony głęboką, czarną otchłań, do której nie dociera żaden promień światła i czuję, że jest to piekło. (…) Oni nie są w prawowicie założonym, żywym Kościele, stanowiącym jedność z Kościołem Walczącym, Cierpiącym i Triumfującym, ani też nie przyjmują Ciała Pana Boga naszego, lecz tylko chleb. Ci, którzy pozostają w błędzie przez nich niezawinionym i którzy pobożnie i gorąco pragną Ciała Jezusa Chrystusa, otrzymują duchową pociechę, jednakże nie przez komunię świętą. Ci którzy z przyzwyczajenia przyjmują komunię świętą, bez tej płomiennej miłości nic nie zyskują; tylko dziecko Kościoła otrzymuje ogromny wzrost siły” (s. 85). „Zobaczyłam niesłychane obrzydliwości rozprzestrzeniające się po całej ziemi, a mój przewodnik rzekł do mnie: «To jest Babel!» – ujrzałam cały kraj w okowach tajnych, wpływowych stowarzyszeń, zaangażowanych w dzieło podobne do budowy wieży Babel. (…) Widziałam jak wszystko obraca się w ruinę, zniszczenie sakralnych przedmiotów, bezbożność i herezję wdzierające się do wnętrza” (s. 132).

15 marca, w dwa dni po swoim wyborze antypapież Bergoglio powiedział:

„On, Pocieszyciel, jest najważniejszym protagonistą wszelkiej inicjatywy i ukazywania się wiary. Jest to dla mnie ciekawe, że Pocieszyciel sprawia w Kościołach wszystkie różnice, i wydaje się, że jest apostołem wieży Babel, ale z drugiej strony jest tym, który z tych różnic tworzy jedność nie w jednakowości, lecz w harmonii.” (źródło: PCh24)

Reklamy
Polecane

Sobór Watykański nie ogłosił dogmatu o nieomylności papieskiej. Herezja „tylko ex cathedra”. Biblioteka ’58 do pieca!

Chrystus ustanowił w Kościele potrójny urząd: 1. uświęcania (władza kapłańska), 2. nauczania (władza nauczycielska), 3. oraz rządzenia (władza pasterska/królewska). Kościół w sposób nieomylny sprawuje zarówno urząd nauczania (władza wiązania rozumu wiernych w sprawach wiary i moralności), oraz urząd rządzenia (władza kierowania wolą wiernych w sprawach dyscypliny Kościoła). Nas w tym miejscu interesuje urząd nauczycielski – MAGISTERIUM KOŚCIOŁA. Czytaj dalej„Sobór Watykański nie ogłosił dogmatu o nieomylności papieskiej. Herezja „tylko ex cathedra”. Biblioteka ’58 do pieca!”

Herezje Jana XXIII (Angelo Roncalliego)

Herezje Jana XXIII (Angelo Roncalliego)

28 października 1958 roku ogłoszono całemu światu, iż nowym, legalnie obranym na konklawe papieżem Kościoła katolickiego jest Angelo Giuseppe Roncalli, który obrał imię Jana XXIII.

W świetle prawa boskiego i obietnicy Chrystusa papież nie może nauczać błędnej nauki – stąd wiemy, iż Jan XXIII nigdy nie był papieżem Kościoła katolickiego – ponieważ nauka przez niego głoszona, zawarta w jego „magisterium zwyczajnym” — to nauka błędna, potępiona wcześniej przez Kościół, przeciwna zdefiniowanej przez Magisterium nauce Kościoła świętego. Czytaj dalej„Herezje Jana XXIII (Angelo Roncalliego)”

Nauka „Soboru Watykańskiego II” potępiona przez Kościół katolicki

Nauka „Soboru Watykańskiego II” potępiona przez Kościół katolicki

W 1975 roku francuski autor Jacques Ploncard d’Assac wydał książkę o prowokacyjnym tytule „Okupowany Kościół” [L’Eglisee occupee]. Przedstawione przez siebie tezy tłumaczy następująco:

“Jeśli komuś uda się wykazać, że wszystkie „nowinki” sprawiające obecnie kłopot Kościołowi są niczym innym jak tylko błędami przeszłości, które wielokrotnie Kościół potępiał, to będzie można wywnioskować, że Kościół pod koniec XX wieku jest okupowany przez obcą sektę, tak jak kraj może być okupowany przez armię wroga”.

Tak jest w istocie: materialne struktury Kościoła katolickiego okupowane są przez żydowską sektę podszywającą się pod Kościół katolicki. Nauka tej sekty leży w rażącej sprzeczności z nauką Kościoła i została w przeszłości przez Kościół potępiona. Czytaj dalej„Nauka „Soboru Watykańskiego II” potępiona przez Kościół katolicki”

Prawda katolicka w czasach pomieszania powszechnego

Zadziwia mnie pewna niekonsekwencja osób, jak wierze szczerych i uczciwych, które pragnąc zostać wierne nauce Chrystusa oraz Apostołów – wierze katolickiej – równocześnie uznają soborowy kościół – nierządnicę babilońską – za Kościół katolicki. Od dłuższego czasu zastanawiam się, gdzie osoby te popełniają błąd w swoim sposobie rozumowania, ponieważ w złe intencje tych osób nie wierzę.
Czytaj dalej„Prawda katolicka w czasach pomieszania powszechnego”

Antypapież Bergoglio: muzułmańscy uchodźcy należą do Mistycznego Ciała Chrystusa

Antypapież Bergoglio: muzułmańscy uchodźcy należą do Mistycznego Ciała Chrystusa

Jak donosi żydowski serwis dla gojów deon.pl antypapież Franciszek odwiedził jezuicki ośrodek w centrum Wiecznego Miasta na początku swego pontyfikatu w 2013 roku. Zaapelował tam wtedy o udostępnienie uchodźcom pustych klasztorów.

„Drodzy zakonnicy i zakonnice, puste klasztory nie służą Kościołowi po to, by przekształcać je w hotele i zarabiać pieniądze. Puste klasztory nie są nasze, należą do ciała Chrystusa, jakim są uchodźcy. Pan wzywa do odważnego i wielkodusznego życia gościnnością w pustych klasztorach” – powiedział.

Czytaj dalej„Antypapież Bergoglio: muzułmańscy uchodźcy należą do Mistycznego Ciała Chrystusa”

Lucyferiańska doktryna soborowego kościoła. Cz. 2. Wiara i łaska. Godność dzieci Bożych i zbawienie. Misja Kościoła.

Jak wykazałem w poprzednim tekście, zgodnie z nauczaniem Kościoła godność przybranych dzieci Bożych człowiek otrzymuje przez łaskę uświęcającą. Łaska jest zaś owocem chrztu oraz Wiary, o której tak mówi Sobór Trydencki:

„Wiara jest początkiem ludzkiego zbawienia, podstawą i korzeniem wszelkiego usprawiedliwienia; bez wiary niepodobna podobać się Bogu (Żyd. 11, 6) i do towarzystwa dzieci Bożych się dostać”. (Sess. VI c. 8. Denzinger: Enchiridion n. 801)

Godność dzieci Bożych posiadają wiec tylko te osoby, które mają Wiarę w Słowo Boże oraz żyją w łasce uświęcającej — nazywamy ich żywmy członkami Mistycznego Ciała Chrystusa. Ci, którzy w chwili śmierci będą posiadali łaskę – osiągną zbawienie. Ci, którzy umrą bez łaski uświęcającej – zostaną potępieni.

Soborowa sekta antychrysta odchodzi od tego katolickiego nauczania. Czytaj dalej„Lucyferiańska doktryna soborowego kościoła. Cz. 2. Wiara i łaska. Godność dzieci Bożych i zbawienie. Misja Kościoła.”

Lucyferiańska doktryna soborowego kościoła. Cz. 1. Dwie natury Chrystusa. Wcielenie i zjednoczenie.

Nauka głoszona od czasów Soboru Watykańskiego II przez soborową sektę z Rzymu jest w istocie doktryną lucyferiańską ubraną jedynie w katolicką terminologię. Apostazja, która dokonała się w samym centrum katolickiego świata, ma na celu przygotować całą ludzkość 1. w pierwszej kolejności do odrzucenia prawdziwej Ewangelii Jezusa Chrystusa, która głoszona będzie przez pierwsze 3,5 roku Danielowego tygodnia przez prawdziwego papieża Kościoła katolickiego oraz Apostołów Czasów Ostatecznych — tak, aby ich działalność została odebrana przez zwiedzionych chrześcijan jako działalność Antychrysta; 2. po drugie celem jest zwiedzenie, iż Antychryst, bestia wychodząca z przepaści, która zabija dwóch świadków – Papieża oraz Wielkiego Monarchę – jest prawdziwym Jezusem Chrystusem przychodzącym powtórnie na ziemię, który „tchnieniem swoich usta” zabija Antychrysta.

Poniżej prezentuje czytelnikowi krótkie opracowanie w jaki sposób została przez soborową sektę zmieniona nauka Kościoła katolickiego, tak, iż w konsekwencji doktryną głoszoną pod płaszczem katolicyzmu stała się doktryna samego Lucyfera. Czytaj dalej„Lucyferiańska doktryna soborowego kościoła. Cz. 1. Dwie natury Chrystusa. Wcielenie i zjednoczenie.”

Vaticanum II: Fałszywa nauka dotycząca natury Kościoła. Apostolskość.

Czy w nauczaniu Vaticanum II były błędy dotyczące wiary i moralności? Z całą pewnością. Zawiera ono cztery główne herezje: 1. fałszywą naukę dotyczącą natury Kościoła; 2. ekumenizm; 3. fałszywą naukę dotyczącą kolegialności biskupów; 4. wolność religijną. Czytaj dalej„Vaticanum II: Fałszywa nauka dotycząca natury Kościoła. Apostolskość.”

Herezje Soboru Watykańskiego II. Członkowie Kościoła.

Wśród katolików tradycji można często słyszeć, iż Sobór Watykański II (SV2) nie ogłosił żadnej herezji, a jedynie kreślił na tyle niejasne sformułowania, iż ich dwuznaczność często jest powodem heretyckiej interpretacji. Stąd konieczność tzw. hermeneutyki ciągłości, czyli interpretacji soborowej nauki w świetle Tradycji katolickiej. Otóż nic bardziej mylnego. W dokumentach SV2 jest wiele twierdzeń wprost przeciwnych świętej wierze katolickiej. Przykładem takiej soborowej nauki jest herezja o apostolskości Kościoła, o czym pisałem w tekście: Herezje Soboru Watykańskiego II. Sedewakantyści a Kościół apostolski. W poniższym tekście postaram się w sposób przystępny napisać nt. błędu o członkach Kościoła.
Czytaj dalej„Herezje Soboru Watykańskiego II. Członkowie Kościoła.”

Herezje Soboru Watykańskiego II. Sedewakantyści a Kościół apostolski.

Na stronie ultramontes.pl znajduje się tekst ks. Francesco Ricossy „Komentarz do Odpowiedzi Kongregacji Doktryny Wiary na pytania dotyczące Lumen gentium nr 8”. Ks. Ricossa skupia się w nim na błędach Soboru Watykańskiego II, a konkretnie analizuje błąd dotyczący natury Kościoła zwany potocznie „subsistit in”. Co jednak dla nas ważniejsze, Ks. Ricossa porusza kwestię sukcesji apostolskiej. Poniżej interesujące nas fragmenty: Czytaj dalej„Herezje Soboru Watykańskiego II. Sedewakantyści a Kościół apostolski.”

Synod biskupów poświęcony zniszczeniu rodziny zakończony

W soborowej sekcie zakończył się tzw. „Synod biskupów poświęcony rodzinie”. Pierwsza rzecz, która rzuca się w oczy, to brak jednej i tej samej wiary wśród hierarchów posoborowego kościoła. Prawdziwy Kościół katolicki posiada cechę jedności, która polega na tym, że Kościół:

„Ma być jeden, jednością wewnętrzną t. j. niepodzielny w sobie. Jedność tę stanowią: jedność wiary, jedność społeczności i jedność rządu. Jedność wiary polega na tym, że wszyscy członkowie Kościoła w jedne i te same prawdy wierzą czy to wyraźnie (explicite) czy niewyraźnie (implicite). Jedność wiary, jako cecha, musi być zewnętrznie ujawniona przez jedno i to samo wyznanie”. (Ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Krakow 1932, s. 321).

Czytaj dalej„Synod biskupów poświęcony zniszczeniu rodziny zakończony”

Hermeneutyka ciągłości? Herezja wolności religijnej.

Nauka soborowej sekty: Deklaracja o wolności religijnej „DIGNITATIS HUMANAE”, (anty)Sobór Watykański II

mid_2005DWR 2. Obecny Sobór Watykański oświadcza, iż osoba ludzka ma prawo do wolności religijnej. Tego zaś rodzaju wolność polega na tym, że wszyscy ludzie powinni być wolni od przymusu ze strony czy to poszczególnych ludzi, czy to zbiorowisk społecznych i jakiejkolwiek władzy ludzkiej, tak aby w sprawach religijnych nikogo nie przymuszano do działania wbrew jego sumieniu ani nie przeszkadzano mu w działaniu według swego sumienia prywatnym i publicznym, indywidualnym lub w łączności z innymi, byle w godziwym zakresie. Poza tym oświadcza, że prawo do wolności religijnej jest rzeczywiście zakorzenione w samej godności osoby ludzkiej, którą to godność poznajemy przez objawione słowo Boże i samym rozumem. To prawo osoby ludzkiej do wolności religijnej powinno być w taki sposób uznane w prawnym ustroju społeczeństwa, aby stanowiło prawo cywilne.

Czytaj dalej„Hermeneutyka ciągłości? Herezja wolności religijnej.”