„Kościół” Jana XXIII, Pawła VI, Jana Pawła I, Jana Pawła II, Benedykta XVI, Franciszka – to sekta antychrysta.

Reklamy
Featured

Sobór Watykański nie ogłosił dogmatu o nieomylności papieskiej. Herezja „tylko ex cathedra”. Biblioteka ’58 do pieca!

Chrystus ustanowił w Kościele potrójny urząd: 1. uświęcania (władza kapłańska), 2. nauczania (władza nauczycielska), 3. oraz rządzenia (władza pasterska/królewska). Kościół w sposób nieomylny sprawuje zarówno urząd nauczania (władza wiązania rozumu wiernych w sprawach wiary i moralności), oraz urząd rządzenia (władza kierowania wolą wiernych w sprawach dyscypliny Kościoła). Nas w tym miejscu interesuje urząd nauczycielski – MAGISTERIUM KOŚCIOŁA. Continue reading „Sobór Watykański nie ogłosił dogmatu o nieomylności papieskiej. Herezja „tylko ex cathedra”. Biblioteka ’58 do pieca!”

Ojca E. Sylwestra Berry’ego Komentarz do Apokalipsy św. Jana

Wybór cytatów pochodzi ze stron 120-124 i 135-138 pierwszego wydania The Apocalypse of St. John (Columbus, Ohio, 1921). Nihil obstat: Joseph Molitor, D. D., Censor Deputatus, Imprimatur: † James J. Hartley, Bishop of Columbus, June 15, 1921.

W poprzednim rozdziale [12] św. Jan szkicuje historię Kościoła od czasu nadejścia Antychrysta aż do końca świata. (…) W rozdziale tym ukazuje nam prawdziwą naturę konfliktu. Będzie nim wojna na śmierć i życie pomiędzy Kościołem a mocami ciemności w ich ostatecznej próbie zniszczenia Kościoła, co miało uniemożliwić powszechne królowanie Chrystusa na Ziemi.

Szatan będzie najpierw usiłował zniszczyć potęgę papiestwa i spowodować upadek Kościoła przez herezje, rozłamy i prześladowania, które muszą z pewnością nastąpić. (…) wyniesie Antychrysta i jego proroka, by wprowadzić w błąd wiernych i zniszczyć tych, którzy pozostaną niezłomni. (…) Kościół, wierna oblubienica Jezusa Chrystusa, jest przedstawiony jako niewiasta przyodziana w chwałę łaski Bożej. Continue reading „Ojca E. Sylwestra Berry’ego Komentarz do Apokalipsy św. Jana”

Odżywanie sakramentów – sakramenty przyjęte poza Kościołem katolickim są martwe

W 1965 roku na zakończenie tzw. Soboru Watykańskiego II (SV2) antypapież Paweł VI „promulgował” wszystkie dokumenty „soboru” oraz zobowiązał wiernych, w autorytecie św. Piotra Apostoła, do przyjęcia ogłoszonej nauki – jako nauki nieomylnego Magisterium. Jak wiemy nauka ta zawiera błędy i herezje potępione wcześniej przez Kościół: herezję wolności religijnej, fałszywy ekumenizm, fałszywą naukę dotyczącą kolegialności biskupów oraz fałszywą naukę dotyczącą natury Kościoła.

Ogłoszono zatem nową doktrynę, która, jak dzisiaj już wiemy, stała się fundamentem soborowej sekty, a która została na tamten czas przyjęta przez biskupów obecnych na SV2 zjednoczonych z antypapieżem Pawłem VI. Tym samym obecni na „soborze” biskupi, oraz biskupi nieobecni na „soborze” którzy heretyckie postanowienia „soboru” przyjęli, odpadli ipso facto od Kościoła katolickiego, przestali być jego członkami oraz utracili posiadane w Kościele urzędy oraz jurysdykcję.

Pius XII, encyklika Mystici Corporis Christi

„Wszakże do członków Kościoła tylko tych zaliczyć można, którzy są ochrzczeni i wyznają prawdziwą wiarę i ani sami nie wyłączyli się na swe nieszczęście z jedności Ciała, ani też dla bardzo ciężkich przewinień nie zostali z niej wykluczeni przez prawowitą władzę. (…) Jak tedy w prawdziwym związku wiernych istnieje tylko jedno Ciało, jeden Duch, jeden Pan i jeden chrzest, tak też może być tylko jedna wiara. Kto zatem Kościoła słuchać nie chce, tego z nakazu Pana uważać należy jako poganina i celnika (Mat. 18, 17). Ci więc, którzy różnią się wiarą lub uznawaną przez siebie władzą, nie mogą żyć w tym samym Ciele, ani też być ożywieni jednym jego Bożym Duchem”.

Tym sposobem kościoły partykularne, rozsiane po całym świecie, przez publiczne przyjęcie herezji SV2 przez biskupów, odłączyły się od jedności katolickiej i stały się częściami soborowej sekty, w łonie której prócz diecezji niegdyś katolickich, znajdują się również kościoły jawnie schizmatyckie i heretyckie, jak np. kościół luterański, o czym ostatnio głośno.

UZUPEŁNIENIE:

Ponieważ Jan XXIII był jawnym heretykiem, i co za tym idzie, nigdy nie był on papieżem, kościoły partykularne utraciły jedność z Kościołem katolickim i popadły w schizmę w chwili uznania antypapieża Jana XXIII za papieża katolickiego — tj. w 28 październiku 1958!

Warunkiem posiadania w Kościele urzędu jest bycie członkiem Kościoła. Nie jest zaś członkiem Kościoła osoba, która nie podlega prawowitej władzy, jak to powyżej definiuje Pius XII.

Continue reading „Odżywanie sakramentów – sakramenty przyjęte poza Kościołem katolickim są martwe”

Czy Kościół katolicki ogłosił śmierć Piusa XII?

Fakt dogmatyczny

Ogłoszenie przez Kościół śmierci papieża, podobnie jak ogłoszenie przez Kościół wyboru nowego papieża, jest osądem Kościoła faktu dogmatycznego. Wiemy, iż Kościół katolicki jest nieomylny w ocenie faktów dogmatycznych.

Ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Kraków, 1932

Kościół jest nieomylny w ocenie faktów dogmatycznych. 

Fakt dogmatyczny jest to fakt niezawarty w źródłach objawienia, od którego uznania i słusznego osądzenia, poznanie albo bezpieczeństwo dogmatu zależy. Do takich faktów np. należą: Czy Sobór Watykański był legalnym soborem powszechnym, czy przekład Wulgaty jest co do swej istoty wiernym przekładem oryginału, czy Pius XI jest legalnie wybranym papieżem, czy przedmiotowy sens zdania dogmatycznego w danej książce jest prawowierny czy heretycki? Od osądzenia tych faktów zależy, czy dekrety Soboru Watykańskiego są nieomylne, czy Wulgata jest Pismem św., czy Pius XI jest najwyższym pasterzem całego Kościoła, czy daną książkę należy potępić czy zalecić wiernym?”

Continue reading „Czy Kościół katolicki ogłosił śmierć Piusa XII?”

Pogrzeb Piusa XII?

Pogrzeb Piusa XII?

Ci, którzy mieli okazję spotkać Piusa XII, urzeczeni byli jego sympatycznym sposobem bycia i niewymuszonym uśmiechem. Angielski pisarz, James Lees-Milne tak wspominał spotkanie z papieżem:

„Papież emanował łagodnością, spokojem i świątobliwością, jakiej dotąd nie widział u nikogo. Zakochałem się w nim od pierwszego wejrzenia. W jego obecności byłem tak wzruszony, iż mówiąc, nie mogłem powstrzymać łez i czułem, że drżą mi nogi” (cyt. za Paul L. Williams, Watykan zdemaskowany, 2006).

Aurę świętości, jaką emanował Ojciec Święty, potęgował szczególny zapach, jaki Pius XII roztaczał wokół siebie. Pisarz John Guest w następujący sposób opisał swój zachwyt wonią unoszącą się wokół papieża:

„Nie był to zapach w ziemskim tego słowa znaczeniu, nie był słodki ani podniecający, ale chłodny i czysty. Był rozkoszny i delikatny jak woń porannej rosy, jakby nagle zniknęły wszelkie inne zapachy. Może był to produkt mojej wyobraźni, może złudzenie wynikające z najwyższego pobudzenia innych zmysłów, może jednak naprawdę był to najczystszy i autentyczny zapach świętości?”

Domniemany pogrzeb świętego papieża odbył się 13 października 1958 r. w Rzymie, w rocznicę Cudu Słońca w Fatimie. Spójrzmy, jak bardzo kontrastujący z powyższymi relacjami jest przebieg tego pogrzebu. Pogrzebu, podczas którego rzekome ciało papieża zaczęło gnić na oczach wiernych i strasznie cuchnąć.


Continue reading „Pogrzeb Piusa XII?”

Prawdziwy papież Kościoła a Trzecia Tajemnica Fatimska

Prawdziwy papież Kościoła a Trzecia Tajemnica Fatimska

S. Łucja w swoim trzecim wspomnieniu redagowanym na przełomie lipca i sierpnia 1941 r. napisała, iż całość Tajemnicy Fatimskiej składa się z III części.

Wizja piekła

Blask zdawał się przenikać ziemię i zobaczyliśmy jakby morze ognia. W tym ogniu były zanurzone demony i dusze, jak przezroczyste rozżarzone do czerwoności węgle, czarne lub brązowe, o kształtach ludzkich, unoszące się w pożodze, wznoszone płomieniami, które wypełzały z nich samych wraz z kłębami dymu buchającymi na wszystkie strony, podobne do rozpryskujących się w wielkich pożarach iskier, chwiejne i lekkie. Wszystko to pośród jęków i wycia z bólu i rozpaczy, które przerażały i wywoływały dreszcz grozy. Demony wyróżniały się przerażającymi i ohydnymi kształtami zwierząt, strasznymi, nieznanymi, lecz przezroczystymi jak czarne rozżarzone węgle.

I część Tajemnicy

MATKA BOŻA: Widzieliście piekło, dokąd idą dusze biednych grzeszników. Aby je zbawić, Bóg chce ustanowić w świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca.

Jeżeli zostanie zrobione to, co wam powiem, wiele dusz będzie zbawionych i nastanie pokój.

II część Tajemnicy

Wojna zmierza ku końcowi. Lecz jeżeli ludzie nie przestaną obrażać Boga, wybuchnie druga, jeszcze gorsza, w czasie panowania Piusa XI. Gdy zobaczycie noc rozświetloną nieznanym światłem, wiedzcie, że jest to wielki znak, który da wam Bóg, iż nadchodzi kara dla świata za jego zbrodnie w postaci wojny, głodu i prześladowania Kościoła oraz Ojca Świętego.

Aby temu zapobiec, przyjdę prosić o poświęcenie Rosji mojemu Niepokalanemu Sercu oraz o Komunię św. wynagradzającą, w pierwsze soboty miesiąca. Jeżeli moje prośby zostaną wysłuchane, Rosja nawróci się i nastanie pokój. Jeżeli nie, [kraj ten] rozpowszechni swe błędy po świecie, wywołując wojny i prześladowania Kościoła Świętego. Dobrzy będą umęczeni, Ojciec Święty będzie musiał wiele wycierpieć, różne narody będą unicestwione. Na koniec moje Niepokalane Serce zatriumfuje. Ojciec Święty poświęci mi Rosję, która się nawróci i będzie dany światu na pewien czas pokój.

Continue reading „Prawdziwy papież Kościoła a Trzecia Tajemnica Fatimska”

Antypapież Bergoglio: muzułmańscy uchodźcy należą do Mistycznego Ciała Chrystusa

Antypapież Bergoglio: muzułmańscy uchodźcy należą do Mistycznego Ciała Chrystusa

Jak donosi żydowski serwis dla gojów deon.pl antypapież Franciszek odwiedził jezuicki ośrodek w centrum Wiecznego Miasta na początku swego pontyfikatu w 2013 roku. Zaapelował tam wtedy o udostępnienie uchodźcom pustych klasztorów.

„Drodzy zakonnicy i zakonnice, puste klasztory nie służą Kościołowi po to, by przekształcać je w hotele i zarabiać pieniądze. Puste klasztory nie są nasze, należą do ciała Chrystusa, jakim są uchodźcy. Pan wzywa do odważnego i wielkodusznego życia gościnnością w pustych klasztorach” – powiedział.

Continue reading „Antypapież Bergoglio: muzułmańscy uchodźcy należą do Mistycznego Ciała Chrystusa”

Vaticanum II: Fałszywa nauka dotycząca natury Kościoła. Apostolskość.

Czy w nauczaniu Vaticanum II były błędy dotyczące wiary i moralności? Z całą pewnością. Zawiera ono cztery główne herezje: 1. fałszywą naukę dotyczącą natury Kościoła; 2. ekumenizm; 3. fałszywą naukę dotyczącą kolegialności biskupów; 4. wolność religijną. Continue reading „Vaticanum II: Fałszywa nauka dotycząca natury Kościoła. Apostolskość.”

Papiestwo w wizjach Katarzyny Emmerich oraz Marie-Julie Jahenny

Katarzyna Emmerich

„Widzę, że ojciec święty jest w wielkim strapieniu. Zamieszkał w innym pałacu i przyjmuje wizyty tylko niewielu zaufanych. Gdyby zła partia [masoneria] znała swą siłę, już teraz zerwałaby z Kościołem. Obawiam się, że ojciec święty będzie musiał jeszcze przed swą śmiercią znieść wiele udręk. Widzę, że czarny pseudo-kościół wzrasta w siłę, powiększa się też jego zły wpływ na przekonania ludzi. Niedola ojca świętego i Kościoła jest rzeczywiście tak wielka, że trzeba dzień i noc zanosić modły do Boga. Polecono mi dużo się modlić za Kościół i za papieża… Continue reading „Papiestwo w wizjach Katarzyny Emmerich oraz Marie-Julie Jahenny”

Żydomasoneria zataja ostrzeżenia z Nieba

Cardinal Siri & The Plot Against The Pope: Coup dé’tat in the Conclave, Gary Giuffré

Tłum. Ola Gordon

[Lektura obowiązkowa. Tekst przekreślony lansuje tzw. tezę Siriego – jest ona fałszywa o czym można przeczytać w materiale „Kardynał Siri papieżem?” – admin]

W kluczowych momentach historii, Najświętsza Maryja Dziewica cudownie pojawiała się świętym duszom, by zaoferować swoją niebiańską pomoc wiernym i Kościołowi. W początkach epoki chrześcijańskiej były to niecodzienne wydarzenia, ale ziemskie odwiedziny Matki Bożej robiły się coraz częstsze od czasu antykatolickich ruchów rewolucyjnych w XVIII i XIX wieku, do okresu między pierwszą i drugą wojną światową. Continue reading „Żydomasoneria zataja ostrzeżenia z Nieba”

List P. Wincklera do O. Guerarda des Lauriers

Mój Czcigodny Ojcze,

Poprosił mnie Ojciec, bym utrwalił na piśmie kilka wspomnień z Rzymu sprzed trzydziestu laty.

Wojenne losy zaprowadziły mnie do Włoch po różnych dobrych i złych przygodach, wśród których kilka aresztowań przez Niemców, zwłaszcza po artykule w gazecie, opublikowanym w 1942, który określał mnie jako Żyda. I tak to katolik, najpierw postawiony w krytycznej sytuacji, potem pośród wszelkiego rodzaju wygód i zaszczytów, gdy koło [fortuny] w końcu się obróciło. Jeśli chodzi o mnie, zaczęło się ono kręcić w radości duchowej, aż do dnia, kiedy źle się zakręciło. Continue reading „List P. Wincklera do O. Guerarda des Lauriers”