Polecane

„Inicjatywa apostolstwa świeckich jest w pełni uzasadniona, nawet bez uprzedniej formalnej ‘misji’ od hierarchii… Inicjatywa osobista odgrywa wielką rolę w ochronie życia i wiary katolickiej, zwłaszcza w krajach, w których kontakt z hierarchią jest trudny lub praktycznie niemożliwy. W takich okolicznościach, Chrześcijanie, na których barki zadanie to spada, muszą, za sprawą łaski Bożej, podjąć taki obowiązek… Pomimo to, nic nie może być podjęte wbrew wyraźniej lub dorozumianej woli Kościoła, lub w jakikolwiek sposób, który jest przeciwny zasadom wiary i moralności lub dyscyplinie kościelnej.” (Pius XII, “The Mission of Catholic Women,” Sept. 29, 1957, The Pope Speaks, Vol. IV). Continue reading „Ważny cytat”

Polecane

FAQ – czyli najczęściej zadawane pytania

  1. Dlaczego „papież Franciszek” nie jest papieżem Kościoła katolickiego?
  2. Dlaczego „papież-heretyk” nie jest papieżem Kościoła katolickiego?
  3. Co jeśli papież jest heretykiem?
  4. Czy papież jest nieomylny tylko gdy naucza ex cathedra?
  5. Czy soborowi „papieże” to heretycy formalni?
  6. Czy to znaczy, iż obecnie papieża nie ma i mamy okres sede vacante?
  7. Gdzie jest papież?
  8. Czy w historii Kościoła byli „papieże-heretycy”? Czy papieże Liberiusz, Honoriusz oraz Jan XXII byli heretykami?
  9. Czy „papież-heretyk” traci urząd oraz jurysdykcję?
  10. Kto jest papieżem Kościoła katolickiego?

Ostatnia aktualizacja: 19.02.2017 r. Continue reading „FAQ – czyli najczęściej zadawane pytania”

Własności Kościoła Chrystusowego: jedność, świętość, powszedniość i charakter apostolski

Zarys Apologetyki, Ks. Dr. Aleksander Pechnik, Warszawa 1913, s. 152-159, Imprimatur +

Prawdziwy Kościół Chrystusowy musi posiadać cztery własności następujące: jedność, świętość, powszedniość i charakter apostolski. Continue reading „Własności Kościoła Chrystusowego: jedność, świętość, powszedniość i charakter apostolski”

Bliski Triumf Kościoła katolickiego – przeniesienie Kościoła do Polski

Bliski Triumf Kościoła katolickiego – przeniesienie Kościoła do Polski

Danielowy tydzień – Tęcza symbolem przymierza – Cud Słońca – Jaśniejące słońce a powrót z wygnania papieża – Rola Polski w czasach ostatecznych.

Danielowy tydzień

Mianem danielowego tygodnia określane jest ostatnie 7 lat końca czasów o których możemy przeczytać u proroka Daniela:

„A wzmocni przymierze z mnogimi tydzień jeden: a w pół tygodnia ustanie ofiara i ofiarowanie, i będzie w kościele obrzydłość spustoszenia, i aż do skończenia i końca będzie trwać spustoszenie” (Księga Daniela 9, 27).

Powyższy fragment protestanci odnoszą do antychrysta, który w ich interpretacjach ma zawiązać siedmioletnie przymierze pokojowe między wszystkimi religiami, aby „w połowie tygodnia”, tj. po 3,5 roku, przymierze to zerwać. Gdy tak się stanie, głoszą protestanckie sekty, rozpocznie się Wielki Ucisk, który będzie czasem największego prześladowania chrześcijan. Continue reading „Bliski Triumf Kościoła katolickiego – przeniesienie Kościoła do Polski”

Siedem okresów Kościoła wg Bartłomieja Holzhausera

Żywot i dzieła wielebnego Sługi Bożego Bartłomieja, Ks. Dr. J. Górka, Tarnów 1908, s. Imprimatur +

Według Bartłomieja, siedem Kościołów czyli gminy apokaliptyczne są proroczą charakterystyką losów i kolei, jakie w przebiegu lat Kościół rzymski będzie przechodził. Według liczby tych gmin dzieli historię kościelną na siedem okresów czyli peryodów. Pierwszy okres czyli stan Kościoła nazywa posiewem, a trwa on od Chrystusa Pana do pierwszego prześladowania chrześcijan za Nerona. Siewca boski, Jezus Chrystus i Jego Apostołowie, oraz tychże następcy rzucają ziarno słowa bożego, a to ziarnko gorczyczne wyrasta w drzewo, pod którego cieniem wszystkie narody ziemskie mają znaleźć spoczynek. Continue reading „Siedem okresów Kościoła wg Bartłomieja Holzhausera”

Pius XII był świadkiem Cudu Słońca w Watykanie

Pius XII był świadkiem Cudu Słońca w Watykanie

Ogłoszenie przez Piusa XII w dniu 1 listopada 1950 roku dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny poprzedziło zjawisko podobne do tego, które towarzyszyło objawieniom maryjnym w Fatimie w 1917 r., zwane „cudem słońca”. Poinformował o tym 28 lutego mediolański „Il Giornale”, zamieszczając nieznane dotąd zapiski papieża. Odręczny opis tego zjawiska, dokonany przez samego Papieża, odnaleziono w archiwum rodziny Pacellich.

Oto pełny tekst papieskiej notatki, ogłoszony przez „Il Giornale”:

„Było to 30 października 1950, na dwa dni przed dniem, na który cały świat katolicki czekał z wielką niecierpliwością – ogłoszenia dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. Około czwartej po południu odbywałem jak zwykle przechadzkę po Ogrodach Watykańskich, czytając i studiując, jak miałem w zwyczaju, różne papiery urzędowe. Wchodziłem od placyku Matki Bożej z Lourdes w stronę wierzchołka wzgórza prawą alejką, która biegnie wzdłuż muru. W pewnej chwili, gdy podniosłem wzrok znad papierów, uderzyło mnie zjawisko, którego nigdy dotąd nie widziałem. Słońce, które było jeszcze dość wysoko, wyglądało jak żółtawa matowa kula, otoczona jasnym kołem, które jednak nie przeszkadzało w żadnej mierze przyglądać się uważnie słońcu bez najmniejszej dokuczliwości. Przed nim znajdował się leciutki obłoczek. Matowa kula poruszała się nieznacznie, to kręcąc się, to przesuwając na lewo i prawo i w przeciwną stronę. Jednak wewnątrz kuli widać było zupełnie wyraźnie i nieprzerwanie silne ruchy. Continue reading „Pius XII był świadkiem Cudu Słońca w Watykanie”

Pogrzeb Piusa XII?

Pogrzeb Piusa XII?

Ci, którzy mieli okazję spotkać Piusa XII, urzeczeni byli jego sympatycznym sposobem bycia i niewymuszonym uśmiechem. Angielski pisarz, James Lees-Milne tak wspominał spotkanie z papieżem:

„Papież emanował łagodnością, spokojem i świątobliwością, jakiej dotąd nie widział u nikogo. Zakochałem się w nim od pierwszego wejrzenia. W jego obecności byłem tak wzruszony, iż mówiąc, nie mogłem powstrzymać łez i czułem, że drżą mi nogi” (cyt. za Paul L. Williams, Watykan zdemaskowany, 2006).

Aurę świętości, jaką emanował Ojciec Święty, potęgował szczególny zapach, jaki Pius XII roztaczał wokół siebie. Pisarz John Guest w następujący sposób opisał swój zachwyt wonią unoszącą się wokół papieża:

„Nie był to zapach w ziemskim tego słowa znaczeniu, nie był słodki ani podniecający, ale chłodny i czysty. Był rozkoszny i delikatny jak woń porannej rosy, jakby nagle zniknęły wszelkie inne zapachy. Może był to produkt mojej wyobraźni, może złudzenie wynikające z najwyższego pobudzenia innych zmysłów, może jednak naprawdę był to najczystszy i autentyczny zapach świętości?”

Domniemany pogrzeb świętego papieża odbył się 13 października 1958 r. w Rzymie, w rocznicę Cudu Słońca w Fatimie. Spójrzmy, jak bardzo kontrastujący z powyższymi relacjami jest przebieg tego pogrzebu. Pogrzebu, podczas którego rzekome ciało papieża zaczęło gnić na oczach wiernych i strasznie cuchnąć.


Continue reading „Pogrzeb Piusa XII?”

Aktualnym papieżem Kościoła katolickiego jest Pius XII. Pius XII został wyrzucony z Rzymu.

Aktualnym papieżem Kościoła katolickiego jest Pius XII. Pius XII został wyrzucony z Rzymu.

Od kilku już lat na stronie „Dla katolików rzymskich integralnych” głosimy, iż soborowy kościół, uznawany przez zwiedzionych katolików za Kościół katolicki, nie jest Kościołem katolickim, jego hierarchia nie jest hierarchią Kościoła katolickiego, a głowa tego kościoła nie jest głową Kościoła katolickiego – nie jest papieżem.

Ponadto z całym przekonaniem dodajemy, iż, ponieważ Kościół żadnej ze swoich cech utracić nie może, a jedną z tych cech jest apostolskość Kościoła, musi Kościół posiadający cechę apostolskości trwać widzialnie na tym świecie – zatem musi gdzieś żyć prawdziwy papież Kościoła katolickiego, nawet jeśli nie wiemy gdzie i kim on jest.

Stąd nasza integralnie katolicka, dla tak wielu kontrowersyjna, konkluzja teologiczna, iż papież Pius XII musi posiadać legalnych następców w prymacie św. Piotra – w przeciwnym bowiem razie Kościół apostolski zostałby zniszczony.

O ile sama konkluzja jest oczywiście prawdziwa, o tyle nasze założenia, mówiące o wyborze nieznanego papieża na konklawe w 1958 roku, po śmierci Piusa XII, są błędne. Continue reading „Aktualnym papieżem Kościoła katolickiego jest Pius XII. Pius XII został wyrzucony z Rzymu.”

Nadchodząca epoka Triumfu Kościoła katolickiego

Przepowiednie a czasy obecne – O. Flawian Niebiański, 1942, Imprimatur +

Pierwsze miejsce pomiędzy przepowiedniami o przyszłości Kościoła św. zajmuje komentarz do objawienia św. Jana, napisany przez sługę Bożego Bartłomieja Holzhauser (ur. 1658), który już od dzieciństwa był obdarzony łaską jasnowidzenia. On to podzielił historię Kościoła św. na siedem okresów. W ostatniej części piątego okresu (Okres smutku od reformacji aż do Papieża anielskiego i Wielkiego Monarchy) pisze, „że świat nawiedzi wielka wojna, która wszystko spustoszy i spowoduje wielką nędzę. Panujących wypędzą lub zamordują. Monarchie upadną a na ich miejsce zaprowadzone zostaną republiki. Nastąpią powszechne zaburzenia, rozlegle majątki ulegną konfiskacie i rozpęta się wielkie prześladowanie Kościoła św. i duchowieństwa. Na świecie zapanuje ostateczny zamęt i przewrót. W chwili największej rozpaczy wszechmocna prawica Boga przyjdzie z pomocą sposobem niepojętym dla ludzkiego rozumu.” Continue reading „Nadchodząca epoka Triumfu Kościoła katolickiego”

Nieomylność Kościoła – My Catholic Faith. A Catechism in Pictures, 1954

My Catholic Faith. A Catechism in Pictures, by Most Reverend Louis LaRavoire Morrow, S. T. D., Bishop of Krishnagar. [1954]

Kościół nie może nauczać błędu, ponieważ został założony przez Chrystusa, Boga Samego. Posłał On Swych Apostołów z władzą głoszenia Jego Ewangelii. Powiedział On: „Jako mię posłał Ojciec, i ja was posyłam” (Jan. 20, 21). „A ja prosić będę Ojca, i innego Pocieszyciela da wam, aby mieszkał z wami na wieki… A Pocieszyciel Duch Święty, którego Ojciec pośle w imię moje, On was wszystkiego nauczy, i przypomni wam wszystko, cokolwiek wam powiedziałem” (Jan. 14, 16. 26). Continue reading „Nieomylność Kościoła – My Catholic Faith. A Catechism in Pictures, 1954”

Łukasz Ciepliński do żony i syna zza krat. Słowa, które kruszą mury.

Łukasz Ciepliński do żony i syna zza krat. Słowa, które kruszą mury.

„Odbiorą mi tylko życie. A to nie najważniejsze. Cieszę się, że będę zamordowany jako katolik za wiarę świętą, jako Polak za Polskę niepodległą i szczęśliwą, jako człowiek za prawdę i sprawiedliwość. Wierzę dziś bardziej niż kiedykolwiek, że idea Chrystusowa zwycięży i Polska niepodległość odzyska, a pohańbiona godność ludzka zostanie przywrócona. To moja wiara i moje wielkie szczęście. Gdybyś odnalazł moją mogiłę, to na niej możesz te słowa napisać. Żegnaj mój ukochany. Całuję i do serca tulę. Błogosławię i Królowej Polski oddaję. Ojciec”.

Na przełomie listopada i grudnia 1947 r. UB aresztowało prawie wszystkich członków kierownictwa WiN, w tym Łukasza Cieplińskiego. W niektórych okresach śledztwa Ciepliński był torturowany tak okrutnie, że na przesłuchanie wnoszono go na kocu. W następstwie bicia ogłuchł na jedno ucho. 14 X 1950 r. sąd skazał Cieplińskiego „na pięciokrotną karę śmierci, utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na zawsze oraz przepadek całego mienia”.

Sąd wyższej instancji 16 XII 1950 r. utrzymał wyrok w mocy, zaś prezydent Bierut decyzją z 20 II 1951 r. nie skorzystał z prawa łaski. Wyrok na Cieplińskim i jego towarzyszach z IV ZG WiN wykonano 1 III 1951 r. strzałem w tył głowy (katyńskim). Miejsce jego pochówku do dziś pozostaje nieznane.

Po Łukaszu Cieplińskim pozostała niewielka ilość pamiątek. Do najbardziej wzruszających należą grypsy – listy do rodziny pisane w tajemnicy przed władzami więziennymi. Przez okres rządów komunistycznych w Polsce był bohaterem zapomnianym, „żołnierzem wyklętym”, o którym mówić zakazano. 3 maja 2007 r. Prezydent RP Lech Kaczyński odznaczył pośmiertnie ppłk. Łukasza Cieplińskiego najwyższym polskim odznaczeniem – Orderem Orła Białego. Continue reading „Łukasz Ciepliński do żony i syna zza krat. Słowa, które kruszą mury.”

Przeciwko herezjom abp Marcela Lefebvre’a

Przeciwko herezjom abp Marcela Lefebvre’a

W książce autorstwa abp Marcela Lefebvre’a możemy przeczytać:

„Przez dwa stulecia papieże przecież nie nauczali i nie pozwalali nauczać błędów. Mogą to czynić tylko chwilowo, tak jak na przykład papież Paweł VI lub obecnie papież Jan Paweł II, ku naszemu wielkiemu zakłopotaniu. Lecz wówczas, jesteśmy zmuszeni stawiać im mocny opór, powołując się na niezmienne przez całe wieki Magisterium Kościoła” (Przeciw herezjom, Wydawnictwo Te Deum – książki, 2002, s. 16).

W powyższym ustępie widzimy dwa poważne błędy przeciwne nauce katolickiej. Continue reading „Przeciwko herezjom abp Marcela Lefebvre’a”

Wigilia Niepokalanego Poczęcia N.M.P. – post ścisły

inmaculada_zurbaranPost ścisły czyli tak co do ilości jak co do jakości zachować należy: w środę popielcową, piątki i soboty Wielkiego Postu, w Suche Dni, w Wigilię Zielonych Świąt i Bożego Narodzenia, oraz 7 grudnia (7) (kan. 1252 § 2).

Post ścisły przypadający na wigilię Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny został dekretem Kongregacji Soboru z 25 VII 1957, AAS, 49 (1957), 638, przeniesiony na 7 grudnia.

za: Ks. Franciszek Bączkowicz CM, Prawo Kanoniczne. Podręcznik dla duchowieństwa, T. II (wydanie trzecie uzupełnili i przygotowali do druku Ks. Józef Baron CM i ks. Władysław Stawinoga CM), Wydawnictwo Diecezjalne Św. Krzyża w Opolu 1958, ss. 420-424.

Komentarz do kanonu nr 1258.

1917 Code of canon law commentary, By the Rev. P. Chas. Augustine O.S.B., D.D.

Nieprawym jest, aby katolik w jakimkolwiek zakresie aktywnie asystował lub uczestniczył w obrzędach religijnych niekatolików. Pasywna, fizyczna obecność może być tolerowana ze względu na konieczność np. pogrzeby, śluby itd. pod warunkiem, iż uczestnictwo takie nie niesie ze sobą groźby skandalu lub zgorszenia. W razie wątpliwości uzasadnienie uczestnictwa powinno być mocne i aprobowane przez np. lokalnego biskupa.

To tzw. communicatio in sacris activa cum acatholicis. Powodem, dla którego Matka nasza – Kościół – od zawsze zabrania uczestnictwa w obrzędach religijnych niekatolików jest dogłębne przekonanie, że tylko ona prawdziwie stanowi jedyny Kościół Chrystusa. Drugorzędnymi powodami są: quasi-aprobata niekatolickiego kultu, która wypływa z faktu samego uczestnictwa, które stanowi zewnętrzną manifestację wiary. Kolejnym powodem jest skandal, który może powstać wśród katolików, widzących świadectwo kultu i szacunku, oddawanych niekatolickim obrzędom, posługom, stanowiskom. Wreszcie na koniec, istnieje zagrożenie zgorszeniem, czy też stopniowo rosnącym religijnym indyferentyzmem, gdy wierni w swobodny i niewybredny sposób uczestniczą w heretyckich obrzędach religijnych. Sama symulacja fałszywej religii jest nie do pogodzenia z czystością katolickiej wiary. Continue reading „Komentarz do kanonu nr 1258.”